شمارهٔ ۳۰۴

هوش مصنوعی: من بدون تو امیدی به زندگی ندارم، کجا می‌توانم لذت جوانی را بیابم در حالیکه همیشه در آرزوی تو هستم؟

هوش مصنوعی: اگر تو عمر من نیستی، پس چرا بی‌وفایی را می‌پذیری؟ و اگر زمانه هم نیستی، پس چرا شرط محبت را فراموش کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: در وسط دشت غم، از تشنگی جان دادم. کجاست چشمه زلال و خوشگوار شادی؟

هوش مصنوعی: از جام سرخ گل، عطر گل‌های سفید به همراه شراب زرد رنگ و خوشمزه که رنگ ارغوانی دارد، می‌چشند.

هوش مصنوعی: درون جایگاهی که در آن جا، جسمی مانند جامی از شیشه وجود دارد، از دست دوست و یاری که روحی سبک و آزاد دارد، چه کسی یا چه چیزی باقی مانده است؟

هوش مصنوعی: زندگی همچون چراغی در تاریکی شب است و تو، ای خضر (نماد زندگی و آگاهی)، کجایی که آب حیات را به ما بدهی؟

هوش مصنوعی: وجود مادی ما قبل از آنکه ما را به صورت کوزه درآورند، باید به وضوح بگوییم که آن کوزه پنهان کجا است.

هوش مصنوعی: در این شب تاریک و غم‌انگیز، من از ستاره‌ها احساس دل‌زدگی می‌کنم. کجاست روشنایی و درخشندگی شمعی که از آسمان به من نور ببخشد؟

هوش مصنوعی: آیا به خاطر درد دلم، راه او بسته شد؟ یا اینکه صبحی که خوشبختی می‌آورد، هنوز طلوع نکرده است؟

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، به من بگو که آرامش روح آدمی را از چه چیزی می‌توان یافت، آیا آن را می‌توان در نسیم باغ‌های بهشتی و جاودانی پیدا کرد؟

هوش مصنوعی: خارج از دنیای جسم و مکان هستم، هر چند که بال‌های من آواز می‌زنند. طاووس دروازه‌ای به بی‌مکانی و آرامش است.

هوش مصنوعی: در دو جهان، نور روشنی از جلوه‌ی دوست پاشیده شده است، صدای بلبل در باغ می‌خواند که مرا هرگز نخواهید دید.

هوش مصنوعی: وقتی صدای خواجو در مسیر عشق به گوش رسید، گویی صدای طبل یک کاروان در دوردست‌ها به گوش می‌رسد.