خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

نسیمی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : یارب چه شد آن دلبر عیاره ما را

شمارهٔ ۲ : صبح از افق بنمود رخ، در گردش آور جام را

شمارهٔ ۳ : می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرا

شمارهٔ ۴ : بهشت و حور، بی وصلت، حرام است اهل معنی را

شمارهٔ ۵ : در عالم توحید چه پستی و چه بالا

شمارهٔ ۶ : این حضور عاشقان است، الصلا

شمارهٔ ۷ - ستایش فضل‌الله نعیمی : ای چون فلک از عشق تو سرگشته سر ما

شمارهٔ ۸ : آنچه پیش است اگر جمله بدانید شما

شمارهٔ ۹ : ساقیا آمد به جوش از شوق لعلت جان ما

شمارهٔ ۱۰ : تا هوای طوبی قد تو دارد جان ما

شمارهٔ ۱۱ : ای رخ جانفزای تو جام جم جهان نما

شمارهٔ ۱۲ : ای رخت از روی حسن آیینه گیتی نما

شمارهٔ ۱۳ : ای روز و شب خیال رخت همنشین ما

شمارهٔ ۱۴ : ای ز سنبل بسته مویت سایبان بر آفتاب

شمارهٔ ۱۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی : ای رموز لوح رویت عنده ام‌الکتاب

شمارهٔ ۱۶ : ای شب زلفت که روزش کس نمی بیند به خواب

شمارهٔ ۱۷ : چون گشودم فال بخت از مصحف روی حبیب

شمارهٔ ۱۸ : ای صفات تو عین موجودات

شمارهٔ ۱۹ : زهی جمال تو مستجمع جمیع صفات

شمارهٔ ۲۰ : ای کعبه جمال توام قبله صلات

شمارهٔ ۲۱ : اگرچه چشمه نوش تو دارد آب حیات

شمارهٔ ۲۲ : مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداخت

شمارهٔ ۲۳ : هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟

شمارهٔ ۲۴ : عشق تو گرفتار تو داند که چه درد است

شمارهٔ ۲۵ : زلف تو شب قدر من و روی تو عید است

شمارهٔ ۲۶ : سالک عشق تو هر دم به جهان دگر است

شمارهٔ ۲۷ : امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر است

شمارهٔ ۲۸ : من سر شادی ندارم با غم یارم خوش است

شمارهٔ ۲۹ : گفتمش زلف تو مأوایی خوش است

شمارهٔ ۳۰ : ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است

شمارهٔ ۳۱ : گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاست

شمارهٔ ۳۲ : مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است

شمارهٔ ۳۳ : سلطان غمت را دل پردرد مقام است

شمارهٔ ۳۴ : مرغ عرشیم و قاف خانه ماست

شمارهٔ ۳۵ : نقش هستی رقم صورت کاشانه ماست

شمارهٔ ۳۶ : منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان است

شمارهٔ ۳۷ : بخت ابد یار آن که با تو قرین است

شمارهٔ ۳۸ : عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواست

شمارهٔ ۳۹ : چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده است

شمارهٔ ۴۰ : ساقی سیمین برم جام شراب آورده است

شمارهٔ ۴۱ - سرزنش گم‌کرده‌راهان : مسجد و میکده و کعبه و بتخانه یکی است

شمارهٔ ۴۲ : تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی است

شمارهٔ ۴۳ : آن که بر لوح رخت خط الهی دانست

شمارهٔ ۴۴ : چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوست

شمارهٔ ۴۵ : ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست

شمارهٔ ۴۶ : مطلع نور تجلی آفتاب روی اوست

شمارهٔ ۴۷ : بیار باد صبا شمه ای ز طره دوست

شمارهٔ ۴۸ : الله الله این چه نور است آفتاب روی دوست

شمارهٔ ۴۹ : لوح محفوظ است پیشانی و قرآن روی دوست

شمارهٔ ۵۰ : غرقه در دریای عشقش حال ما داند که چیست

شمارهٔ ۵۱ : مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیست

شمارهٔ ۵۲ : خلاق دو عالم بجز از فضل خدا نیست

شمارهٔ ۵۳ : جز وصل رخت چاره درد دل ما نیست

شمارهٔ ۵۴ : جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیست

شمارهٔ ۵۵ : هر که با جام می لعل لبش همدم نیست

شمارهٔ ۵۶ - مهاجرت از باکو : خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیست

شمارهٔ ۵۷ : حیات زنده دلان جز به عشقبازی نیست

شمارهٔ ۵۸ : نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیست

شمارهٔ ۵۹ : خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشت

شمارهٔ ۶۰ : آرزومندی و درد هجر یار از حد گذشت

شمارهٔ ۶۱ : ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشت

شمارهٔ ۶۲ : دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافت

شمارهٔ ۶۳ : خون ببار از مژه ای دیده! که دلدار برفت

شمارهٔ ۶۴ : هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفت

شمارهٔ ۶۵ : ای سایه الهی ظل همای زلفت

شمارهٔ ۶۶ : ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهت

شمارهٔ ۶۷ : ای نور رخت مطلع انوار هدایت

شمارهٔ ۶۸ : گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاج

شمارهٔ ۶۹ : سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاح

شمارهٔ ۷۰ : می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باد

شمارهٔ ۷۱ : رفتم اینک از سر کوی تو ای جان! خیر باد

شمارهٔ ۷۲ : ز بند زلف تو جان مرا نجات مباد

شمارهٔ ۷۳ : تا از لب و چشم تو به عالم خبر افتاد

شمارهٔ ۷۴ - استقبال از حافظ : تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاد

شمارهٔ ۷۵ : کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزاد

شمارهٔ ۷۶ : دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهاد

شمارهٔ ۷۷ : ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یاد

شمارهٔ ۷۸ : دلی دارم که در وی غم نگنجد

شمارهٔ ۷۹ : گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن دارد

شمارهٔ ۸۰ : شمع رویت صفت نور تجلی دارد

شمارهٔ ۸۱ : احوال درد ما بر درمان که می‌برد؟

شمارهٔ ۸۲ : کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذرد

شمارهٔ ۸۳ : دلدار ما به عهد محبت وفا نکرد

شمارهٔ ۸۴ : در کوی خرابات مناجات توان کرد

شمارهٔ ۸۵ : از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کرد

شمارهٔ ۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی : قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آورد

شمارهٔ ۸۷ - استقبال از حافظ : دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیرد

شمارهٔ ۸۸ : گر سعادت نظری بر من زار اندازد

شمارهٔ ۸۹ : دلم ز مهر تو آن دم چو صبح دم می زد

شمارهٔ ۹۰ : مشتاق گل از سرزنش خار نترسد

شمارهٔ ۹۱ : بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسد

شمارهٔ ۹۲ : ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشد

شمارهٔ ۹۳ : اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشد

شمارهٔ ۹۴ : مست شراب عشقش بی باده مست باشد

شمارهٔ ۹۵ : شب قدر بی قراران سر زلف یار باشد

شمارهٔ ۹۶ : مأوای غمت جز دل پردرد نباشد

شمارهٔ ۹۷ : خوبی و بتا از تو جفا دور نباشد

شمارهٔ ۹۸ : در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشد

شمارهٔ ۹۹ : چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شد

شمارهٔ ۱۰۰ : ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شد

شمارهٔ ۱۰۱ : ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شد

شمارهٔ ۱۰۲ : مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشد

شمارهٔ ۱۰۳ : سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشد

شمارهٔ ۱۰۴ : آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمد

شمارهٔ ۱۰۵ : روح القدس از کوی خرابات برآمد

شمارهٔ ۱۰۶ : تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد

شمارهٔ ۱۰۷ : بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمد

شمارهٔ ۱۰۸ : گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمد

شمارهٔ ۱۰۹ : چنین که چهره خوب تو دلبری داند

شمارهٔ ۱۱۰ : دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتواند

شمارهٔ ۱۱۱ : عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبند

شمارهٔ ۱۱۲ : تقلید روان از ره توحید بعیدند

شمارهٔ ۱۱۳ : آنان که به تقلید مجرد گرویدند

شمارهٔ ۱۱۴ : عشاق، هوای رخ زیبای تو دارند

شمارهٔ ۱۱۵ : کیست که از ره کرم حاجت ما روا کند

شمارهٔ ۱۱۶ : تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کند

شمارهٔ ۱۱۷ : دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟

شمارهٔ ۱۱۸ : یار ما صاحب حسن است جفا چون نکند

شمارهٔ ۱۱۹ : چشمی که جز مطالعه روی او کند

شمارهٔ ۱۲۰ : ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کند

شمارهٔ ۱۲۱ : عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کند

شمارهٔ ۱۲۲ : صاحب نظران قیمت سودای تو دانند

شمارهٔ ۱۲۳ : عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانند

شمارهٔ ۱۲۴ : آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنند

شمارهٔ ۱۲۵ : عابدان حق سجود قبله رویت کنند

شمارهٔ ۱۲۶ : سر چه باشد که نثار قدم یار کنند

شمارهٔ ۱۲۷ : دردمندان تو اندیشه درمان نکنند

شمارهٔ ۱۲۸ : صور دمم تا همه بی جان شوند

شمارهٔ ۱۲۹ : حق بین نظری باید تا روی مرا بیند

شمارهٔ ۱۳۰ : قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویند

شمارهٔ ۱۳۱ : قبله عشاق عارف صورت رحمان بود

شمارهٔ ۱۳۲ : آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجود

شمارهٔ ۱۳۳ : بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خود

شمارهٔ ۱۳۴ : نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خود

شمارهٔ ۱۳۵ : آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمود

شمارهٔ ۱۳۶ : گر ماه من شبی چون تابان قمر برآید

شمارهٔ ۱۳۷ : شبی که ماه من از مطلع جمال برآید

شمارهٔ ۱۳۸ : به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آید

شمارهٔ ۱۳۹ : مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌باید

شمارهٔ ۱۴۰ : مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌باید

شمارهٔ ۱۴۱ : بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌باید

شمارهٔ ۱۴۲ : آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندید

شمارهٔ ۱۴۳ : کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسید

شمارهٔ ۱۴۴ : جان به لب تا نرسید از تو به کامی نرسید

شمارهٔ ۱۴۵ : ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشید

شمارهٔ ۱۴۶ : شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟

شمارهٔ ۱۴۷ : روشن است این و راست می‌گوید

شمارهٔ ۱۴۸ : کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بار

شمارهٔ ۱۴۹ : مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمار

شمارهٔ ۱۵۰ : در خرابات عشق وقت سحر

شمارهٔ ۱۵۱ : دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگر

شمارهٔ ۱۵۲ : ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگر

شمارهٔ ۱۵۳ : ای گل روی تو را حسن و بهایی دگر

شمارهٔ ۱۵۴ : رق منشور است انسان، رق نگر

شمارهٔ ۱۵۵ : دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گر

شمارهٔ ۱۵۶ : اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خور

شمارهٔ ۱۵۷ - استقبال از حافظ : تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور

شمارهٔ ۱۵۸ : ای ز آفتاب رویت روز جهان منور

شمارهٔ ۱۵۹ : بر سینه من ناوک مژگان زده‌ای باز

شمارهٔ ۱۶۰ : بر سر کوی تو دارم سر سربازی باز

شمارهٔ ۱۶۱ : زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بس

شمارهٔ ۱۶۲ : ز من که طایر قافم نشان عنقا پرس

شمارهٔ ۱۶۳ : ای صورت جمالت بر لوح جان منقش

شمارهٔ ۱۶۴ : باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوش

شمارهٔ ۱۶۵ : رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمع

شمارهٔ ۱۶۶ : می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرف

شمارهٔ ۱۶۷ : صراحی می‌زند هردم انالحق

شمارهٔ ۱۶۸ : ای صبا هست رخ یار به غایت نازک

شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمی : تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک

شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمی : دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک

شمارهٔ ۱۷۱ : ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ

شمارهٔ ۱۷۲ : این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟

شمارهٔ ۱۷۳ : در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیال

شمارهٔ ۱۷۴ : خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گل

شمارهٔ ۱۷۵ : ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل

شمارهٔ ۱۷۶ : بر من جفا ز غمزه یار است والسلام

شمارهٔ ۱۷۷ : لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلام

شمارهٔ ۱۷۸ : صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌ام

شمارهٔ ۱۷۹ : من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌ام

شمارهٔ ۱۸۰ : تا منور شد ز خورشید رخ او دیده‌ام

شمارهٔ ۱۸۱ : نظر برداشت از من تا حبیبم

شمارهٔ ۱۸۲ : من شاهباز زاده شاه شریعتم

شمارهٔ ۱۸۳ : من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم

شمارهٔ ۱۸۴ : به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم

شمارهٔ ۱۸۵ : در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدم

شمارهٔ ۱۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی : من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارم

شمارهٔ ۱۸۷ : قسم به مهر جمالت که جز تو ماه ندارم

شمارهٔ ۱۸۸ : ترک شراب کی کنم من که چو رند فاسقم؟

شمارهٔ ۱۸۹ : هر آن نقشی که می بندی نگارا ناقش آنم

شمارهٔ ۱۹۰ : منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم

شمارهٔ ۱۹۱ - ستایش فضل‌الله نعیمی : پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنم

شمارهٔ ۱۹۲ : شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟

شمارهٔ ۱۹۳ - ستایش فضل‌الله نعیمی : فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنم

شمارهٔ ۱۹۴ : چشم مستش به خواب می‌بینم

شمارهٔ ۱۹۵ : شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینم

شمارهٔ ۱۹۶ : ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایم

شمارهٔ ۱۹۷ : علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایم

شمارهٔ ۱۹۸ : ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایم

شمارهٔ ۱۹۹ : چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیم

شمارهٔ ۲۰۰ : صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیم

شمارهٔ ۲۰۱ : با روی او مگو که ز گلزار فارغیم

شمارهٔ ۲۰۲ : ای که نگذشتی ز رویش بر صراط مستقیم

شمارهٔ ۲۰۳ : گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییم

شمارهٔ ۲۰۴ : شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبران

شمارهٔ ۲۰۵ : ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان

شمارهٔ ۲۰۶ : سر خدا که بود نهان در همه جهان

شمارهٔ ۲۰۷ : ح ا ج یا خدای جهان!

شمارهٔ ۲۰۸ : ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتن

شمارهٔ ۲۰۹ : به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتن

شمارهٔ ۲۱۰ : حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن

شمارهٔ ۲۱۱ : تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردن

شمارهٔ ۲۱۲ : بیار باده که عید است و روز می خوردن

شمارهٔ ۲۱۳ : طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدن

شمارهٔ ۲۱۴ : گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدن

شمارهٔ ۲۱۵ : طالب یار، اول او را یار می‌باید شدن

شمارهٔ ۲۱۶ : من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدن

شمارهٔ ۲۱۷ : نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن

شمارهٔ ۲۱۸ : ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کن

شمارهٔ ۲۱۹ - ستایش فضل‌الله نعیمی : گر طالب بقایی اول فنا طلب کن

شمارهٔ ۲۲۰ - در ستایش حافظ : بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کن

شمارهٔ ۲۲۱ - نکوهش دزدان لباس روحانیت : ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکن

شمارهٔ ۲۲۲ : قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکن

شمارهٔ ۲۲۳ : با بخت سعد یارم چون هست یار با من

شمارهٔ ۲۲۴ : گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من

شمارهٔ ۲۲۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی : گر شبی بازآید از در شمع جان افروز من

شمارهٔ ۲۲۶ : ای دهانت پسته خندان من

شمارهٔ ۲۲۷ : آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی من

شمارهٔ ۲۲۸ : ای در بلا فتاده دل مبتلای من

شمارهٔ ۲۲۹ : با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برون

شمارهٔ ۲۳۰ : گر شبی ماه من از ابر نقاب آید برون

شمارهٔ ۲۳۱ : آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برون

شمارهٔ ۲۳۲ : روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببین

شمارهٔ ۲۳۳ : عاقل دانا بیاب آیت سحر مبین

شمارهٔ ۲۳۴ : ای سر زلف شکن بر شکن و چین بر چین

شمارهٔ ۲۳۵ : ماه اگر خوانم رخت را، نیست مه تابان چنین

شمارهٔ ۲۳۶ : عشق اگر بازد کسی با روی دلداری چنین

شمارهٔ ۲۳۷ : ندا آمد به جان از چرخ پروین

شمارهٔ ۲۳۸ : آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار او

شمارهٔ ۲۳۹ : زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در او

شمارهٔ ۲۴۰ : نگارا بی‌سر زلفت پریشانم، به جان تو

شمارهٔ ۲۴۱ : عاشقم بر قامت رعنای تو

شمارهٔ ۲۴۲ : دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابرو

شمارهٔ ۲۴۳ : دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شو

شمارهٔ ۲۴۴ : در عشق تو ای مهرو! عاشق چو منی کوکو؟

شمارهٔ ۲۴۵ : ای جان عاشق از لب جانان ندا شنو

شمارهٔ ۲۴۶ : با غیر مگو حالم، کاغیار نداند به

شمارهٔ ۲۴۷ : باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته

شمارهٔ ۲۴۸ : ای خیال چشم مستت خون صهبا ریخته

شمارهٔ ۲۴۹ : ماییم دل ز عالم بر زلف یار بسته

شمارهٔ ۲۵۰ : ای بر گل عذارت ریحان تر نوشته

شمارهٔ ۲۵۱ : ای نوبت جمال تو در ملک جان زده

شمارهٔ ۲۵۲ : ای رخ ماه پیکرت شاهد بر پری زده

شمارهٔ ۲۵۳ : ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمده

شمارهٔ ۲۵۴ : ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمده

شمارهٔ ۲۵۵ - نکوهش قضات رشوه‌خوار : دلیل ما شد آن ساقی به دارالعیش میخانه

شمارهٔ ۲۵۶ : منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانه

شمارهٔ ۲۵۷ : تا بر اطراف سمن مشک ختن ریخته‌ای

شمارهٔ ۲۵۸ : ای ماه من چرا ستم از سر گرفته‌ای

شمارهٔ ۲۵۹ : بر گل از عنبر تر نقطه سودا زده‌ای

شمارهٔ ۲۶۰ : بر گرد مه ز مشک خطی برکشیده‌ای

شمارهٔ ۲۶۱ : دلیل صبح سعادت، محمد عربی

شمارهٔ ۲۶۲ : ای که حاجت ز در اهل ریا می‌طلبی

شمارهٔ ۲۶۳ : گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختی

شمارهٔ ۲۶۴ : یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟

شمارهٔ ۲۶۵ : ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتی

شمارهٔ ۲۶۶ : ای باغ جنت از گل روی تو آیتی

شمارهٔ ۲۶۷ : ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدی

شمارهٔ ۲۶۸ : گر کنی قبله جان روی نگاری، باری

شمارهٔ ۲۶۹ : منه بر مهر خوبان دل، نصیب از عقل اگر داری

شمارهٔ ۲۷۰ : گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاری

شمارهٔ ۲۷۱ : ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاری

شمارهٔ ۲۷۲ : وصالت عمر جاوید است و بخت سعد و فیروزی

شمارهٔ ۲۷۳ : با چنین رفتن، به منزل کی رسی؟

شمارهٔ ۲۷۴ : عاشقانت گرچه بسیارند، ما زانها یکی

شمارهٔ ۲۷۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی : دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالی

شمارهٔ ۲۷۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی : فضل حق می‌دهدم هردم از این می جامی

شمارهٔ ۲۷۷ : گوهر دریای وحدت آدم است، ای آدمی

شمارهٔ ۲۷۸ : بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانی

شمارهٔ ۲۷۹ : دل ما جای غم توست و تو هم می‌دانی

شمارهٔ ۲۸۰ : به عشقت جان و دل دادم به غم زان گشتم ارزانی

شمارهٔ ۲۸۱ : بیا ای احسن صورت! بیا ای اکمل معنی

شمارهٔ ۲۸۲ : زلف را بر هر دو رخ جا می کنی

شمارهٔ ۲۸۳ : جام شراب و ساقی زیبا و بانگ نی

شمارهٔ ۲۸۴ : اگر میرم ز ناز نازنینی

شمارهٔ ۲۸۵ : زهی چشم و زهی ابرو، زهی روی

شمارهٔ ۲۸۶ : پاک دار آینه ات آینه اللهی

شمارهٔ ۲۸۷ : گر تو عاشق می شوی بر «واو» شو بر «جیم » و «هی »

شمارهٔ ۲۸۸ : از می عشقش کنون مستم نه هی

شمارهٔ ۲۸۹ : ز سودای سر زلفش سرم دنگ است و سودایی

شمارهٔ ۲۹۰ : ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلارایی