شمارهٔ ۲۶۳

هوش مصنوعی: اگر یک شب تو زلف معشوقه‌ام را به دستم بدهی، روزگار به من خوشبختی و موفقیت را خواهد بخشید.

هوش مصنوعی: اگر به چشمان مست او نگاه کنی، اهل خانقاه را که معمولاً در خلوت زندگی می‌کنند، در حال خماری و نشئگی خواهی دید.

هوش مصنوعی: خوشبختی و سعادت در دنیا و آخرت به وصال یار بستگی دارد. ای کاش بخت من این خوشبختی را یک شب به من می‌داد، اگر تو را در کنار خود می‌داشتم.

هوش مصنوعی: چشمانش به من آسیبی رسانده و دل مرا مضطرب کرده‌اند. اگر تو با این لاغری و ظرافت، اینگونه شکار کرده‌ای، پس واقعاً تأثیرگذار هستی.

هوش مصنوعی: اگر نبود غمی از بیماری، ناشی از درد عشق، تو که طبیب هستی، بر من بیمار زار، به چشم رحمت نگاهی می‌انداختی.

هوش مصنوعی: اگر سرخی قد باطراوتش نبود، نسیم ملایم صبحگاهی، بندهای آب را دور پای سرو جویبار نمی‌انداخت.

هوش مصنوعی: خوشبختی من به اندازه‌ای است که اگر تقدیر لباسی بر تنم کرده باشد، تنها به خاطر عشق کسی است که دست در گردن من انداخته است.

هوش مصنوعی: اگر نسیم ملایم سوزان زلف او با باد صبحگاهی دوست می‌شد، ممکن بود که در چین، کاروان عطر و خوشبویی را به دوش گیرد.

هوش مصنوعی: اگر شعر من به گوش دل‌نوازان برسد، هر کسی که شنونده باشد، آن را همچون گوشواره‌ای می‌نهد.

هوش مصنوعی: ای کاش چادر زیبای دختر زیبا را برمی‌داشتی تا مانند خاری بر آتش لاله تاثیر بگذاری.

هوش مصنوعی: اگر از سخن نسیمی آگاه بودی، از دهان صدف، مروارید خوشمزه و آبداری را می‌انداختی.