شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: برای عشق تو جان و دل خود را فدا کردم و از غم تو به راحتی گذشتم. به خاطر موهای تو به چنین حالتی افتاده‌ام و از آن زمان در بی‌نظمی و پریشانی زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی به چشمانت نگاه می‌کنم، مثل این است که دلم را به آنها می‌سپارم، چون این چشمان و ابروهای زیبا می‌توانند دردسرها و مشکلات زیادی به وجود آورند.

هوش مصنوعی: هر لحظه که به ابرویت نگاه می‌کنم، چشمانت دلی از دیگران می‌رباید، و من نمی‌دانم چگونه می‌توانم دلم را از دزدان پنهانی مراقبت کنم.

هوش مصنوعی: روز زیبایی است، ای محبوب! چهره‌ات هر لحظه رازهای شب معراج را در موهای تاریکت روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: درباره‌ی زیبایی و جذابیت موهایت، از جانم خواستم که راز را بگشایم، اما می‌دانم که این کار به این سادگی‌ها میسر نخواهد بود و مشکل خواهد بود.

هوش مصنوعی: دل و چشم من تنها آرامششان در نزدیکی توست؛ اگر بخواهی در اینجا بمانی یا در آنجا، تو خود می‌دانی که چه می‌خواهی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به وصال معشوق برسی، باید به او تسلیم شوی و تمام وجودت را نثار او کنی.

هوش مصنوعی: امروز وقتی زلف‌های تو بیرون آمده، زیبایی‌ات اگر او را به جای خودش بگذاری، به خوبی در آنجا جا می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای ناصح، تو نباید درد مرا با ترک عشقش درمان کنی! چون می‌دانم که این درمان برایم خیلی تلخ خواهد بود و اصلاً نمی‌خواهم به آن سمت بروم.

هوش مصنوعی: ملک به زیبایی انسان در این شکل و شمایل نمایان نشده است. چه نوری، ای معشوق! خدایا! چه انسانی!

هوش مصنوعی: نسیمی از طرف خداوند به وجود آمد و باعث شد که وصالی همچون وصال یار به دست آید. در نتیجه، او به مقام و جایگاه سلطانی دست پیدا کرد و بر سر خود تاج سلطنت نهاد.