شمارهٔ ۲۷۸

هوش مصنوعی: ای ساقی زیبا! شراب خوش رنگی را بیاور که ارزشش به اندازه‌ای است که خاتم لعل تو را به صد ملک سلیمانی می‌ارزد.

هوش مصنوعی: عزیزم، وقتی نقابت را از چهره‌ات کنار می‌زنی، گل سرخی که در باغ است، از زیبایی و جلوه‌ات شرم دارد.

هوش مصنوعی: کاش صدف هم مانند انسان چشمی بینا داشت تا بتواند جواهرات زیبا و ارزشمند خود را ببینید و به شکوه و زیبایی آنها پی ببرد.

هوش مصنوعی: به زیبایی و نیکی‌های دلپذیر از بهترین‌های جهان توجه کن، زیرا کمال زیبایی و خوبی در چهره تو به اوج خود رسیده است.

هوش مصنوعی: فقط همین یک حالت را از من می‌پذیرند که مثل سر زلف تو، در عین بی‌نظمی و آشفتگی، وجود دارم.

هوش مصنوعی: ای مه زیبا، وقتی تو را صدا می‌زنم، به جانم می‌گویم که تو، بارها و بارها، درخشندگی‌ات از حوریان بیشتر و لطافت‌ات از جان نیز نازکتر است.

هوش مصنوعی: حالت دل من، ای محبوب! دیگر چه نیازی به گفتن است وقتی که تو در قلب من حضور داری و می‌دانم که تو هم از این آگاهی.

هوش مصنوعی: در دنیای اتحاد، لباس خود را پنج بار به شاهی تقدیم کرد و اکنون بر اوج جایی که هیچ مکانی وجود ندارد، تخت سلطنت را برپا کن.

هوش مصنوعی: ای زاهد! با نور عشق، دل و چشمانت را روشن کن، اگر می‌خواهی که به صورت پنهانی معشوق را بی‌پرده ببینی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی زیبایی کعبه و وصل آن را درک کنی، باید به دیدن او توجه کنی و از خودت دور شوی، ای عابد!

هوش مصنوعی: نسیمی در چهره‌ی زیباها جمال خداوند را مشاهده می‌کند. بیا و از سخنان او بشنو که بیان سرشار از تقدس است.