شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: اگر شب، ماه من مانند قمر درخشان و زیبا طلوع کند، در آن صورت خورشید نیز در حال غروب خواهد بود.

هوش مصنوعی: هنگامی که نسیم صبح زلف معشوق را به هم می‌ریزد، من که دور از چهره‌اش هستم، از حسرت به یاد او دود از سر جوانی‌ام برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: از دوری او نمی‌توانم جان به در برم، حتی اگر صبحی روشن بعد از این شب تاریک بیاید.

هوش مصنوعی: خواسته‌ام از تو مشکل است، اما اگر با مهربانی به ما نگاه کنی، دل ما پر از شادی خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر لحظه که یاد یارم به ذهنم می‌آید، دل به شدت دلتنگ می‌شود و از عمق وجودم آهی بلند برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: در عشق زیبایانی که چهره‌ای نورانی دارند، عاشق نباید نگران آبرو و پاکدامنی باشد. او از خواب و خوراک خود نیز فراتر می‌رود و به سوی عشق می‌شتابد.

هوش مصنوعی: هر کسی در پی خواسته‌ها و آرزوهایت گام برمی‌دارد، تا نهایتاً ببیند چه کسی با سرنوشتش به خوشبختی و کامیابی می‌رسد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌شود که دگر باری مانند چهره تو تا پایان این دنیا در آسمان ظاهر شود.

هوش مصنوعی: ناصح چرا از عشق او پرهیز کرده‌ای؟ آیا ندانسته‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند؟ بگو ببینم، ای نابینای دل! آیا می‌توانی حقیقت را درک کنی؟

هوش مصنوعی: روزی که من او را در آغوش بگیرم، کاری خواهد بود خلاف معمول، حتی اگر سرو از زمین برخیزد.

هوش مصنوعی: زمانی که محبوب از کنار ما برود، همچون نسیمی که در فضا می‌وزد، صدای حقانیت و حقیقت از هر سو و از دل‌های خشک و تر به گوش می‌رسد.