شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، من حتی یک لحظه از عشق تو دور نیستم. از تو خواهش می‌کنم که بر منِ عاشق دیوانه رحم کنی و به من نگاهی بیندازی.

هوش مصنوعی: می‌خواهم شبی زیر سایه درخت طوبی، به خاطر عظمت و زیبایی‌ات سرم را بالا ببرم تا بتوانی از جلال و بلندای خود لذت ببری.

هوش مصنوعی: من در تمام روز و شب در فکر و خیال تو هستم و از جان و دل به تو عشق می‌ورزم. عاشق واقعی کسی است که جز معشوق زیبای خود را نمی‌پرستد.

هوش مصنوعی: من در دل خود جایی همیشگی برای تو ساخته‌ام، اگر تو بخواهی آن را آباد کنی، بسیار خوب است، اما اگر بخواهی آن را ویران کنی، هم باز به خودت مربوط است.

هوش مصنوعی: هر بار که به یاد تو می‌افتم، بیشتر از قبل دچار آشفتگی می‌شوم. از آن زلف‌های تو، حالت دل بیمار و مضطرب خود را می‌پرسم.

هوش مصنوعی: ای که وجود مرا به رقص درآورده‌ای، ذره‌ذره در نور آفتاب زیبایی بی‌نظیرت درخشان کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هر لحظه که می‌گذرد، احساس می‌کنم از ناراحتی دوری تو مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، سوخته‌ام. ای سرو زیبا، تمام وجودم پر از درد است.

هوش مصنوعی: من در غم زیبایی لب‌ها و دندان‌های تو، مانند زیبایی یا جواهرات ارزشمندی دارم که از مژگانم خون می‌ریزد.

هوش مصنوعی: چون تو با چهره‌ی درخشان و روشنایی‌ات می‌تابی، من تا شب در ایوانم می‌نشینم تا بتوانم با هر دو گیسویت به تنهایی از غم‌هایم بگویم.

هوش مصنوعی: من برای وصال تو، دو جهان را بها گذاشته‌ام، ولی تنها کسی که ارزش الماس بی‌نظیر خود را می‌داند، خود آن گوهر است.

هوش مصنوعی: هرچه از دوری تو به دل من می‌رسد، اگر به کوه سختی هم بگویی، از جای خود کنده خواهد شد.