شمارهٔ ۱۴۰

هوش مصنوعی: من از چشمانم گناه و آتش برمی‌خیزد و این حالت مستی و نشئگی من برای این می و ساغر نیست. نیازی به می دیگری ندارم.

هوش مصنوعی: وقتی که شراب در خُم به جوش می‌آید، من با این سرپوش، ظهور حقیقت تو را می‌پوشانم و هیچ مظهری جز این نمی‌تواند وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: ای ساقی زیبا، بیا! مستان و عاشقان تو هیچ نور و روشنایی‌ای جز نور چهره‌ی تو ندارند، پس تنها شمع چهره‌ات روشنی‌بخش دل‌های آنهاست.

هوش مصنوعی: ای مطرب مجلس، تنها از لب‌های او بگو و غیر از این حرفی نزن، زیرا اهل ذوق فقط همین شیرینی را می‌خواهند.

هوش مصنوعی: اگر بفروشی در عشق او، باید از خودت و همه چیزت بگذری، چون عشق او اجازه نمی‌دهد که به چیزهای دیگر فکر کنی.

هوش مصنوعی: ای دل عارف، مانند شمعی باش که از آتش عشق او روشن می‌شود. تنها در غم عشق اوست که چهره‌ات باید مانند طلا درخشان باشد.

هوش مصنوعی: ای دل، به دنبال چیزی جز محبت و وصال او نباش، زیرا غواصان معانی عمیق تنها به این گوهر ارزشمند دست می‌یابند.

هوش مصنوعی: اگر از فقر نشانه‌هایی بر چهره‌ات دیده می‌شود، نباید نگران باشی. چرا که اگر دارای فقر هستی، مقام و قدرتی که از آن برخوردار هستی، از این وضعیت بالاتر و ارزشمندتر است.

هوش مصنوعی: چون خاک پای محبوب او، برای من تکیه‌گاه و بستر شده است. من به غیر از این تکیه‌گاه و این بستر، چیزی نمی‌طلبم.

هوش مصنوعی: به من فقط همان چهره زیبا و دل‌انگیزت کافیست، ای سنبل خوشبو. هیچ گلی بهتر از این ریحان جان‌نواز نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: نسیمی برخاست و نام خود را از دفتر عفت پاک کرد، چون نام هرکسی که عاشق شود نباید در این دفتر ثبت شود.