شمارهٔ ۲۶۴

هوش مصنوعی: خدایا، ای درخت زیبای من! امشب کنار چه کسی هستی؟ دیشب تو یار من بودی، امروز با چه کسی هستی؟

هوش مصنوعی: تو که آرامش و صبر را از دلم گرفتی و از دیده‌ام دور شدی، ای عزیز جان و دل! تو کیستی که این‌گونه در من بی‌قراری به وجود آوردی؟

هوش مصنوعی: ای عشق من، تو که بر دامن روزگار چنگ انداخته‌ای، چه قدر از سرنوشت من خبر داری؟ روزگار چه بر سر من آورده که تو در این میان هستی؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در حال نوشیدن جرعه‌ای هستم که آنقدر شادی و لذت به ارمغان می‌آورد که نگاهم را پر کرده و مرا سرمست می‌کند. ای نوشیدنی شیرین و خوش‌رنگ، تو چه موجود شگفت‌انگیزی هستی که می‌توانی اینقدر خستگی را از من دور کنی؟

هوش مصنوعی: ای کسی که با نگاه زیبا و دلربایت مرا مانند قربانی به قربانگاه کشانده‌ای، آخرین سؤالم این است که تو اصلاً چه‌کسی هستی که این‌گونه دل مرا به تسخیر خود درآورده‌ای؟

هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر نبودن تو و چهره‌ات دلم به درد می‌آید، ای زیبا! از صفات بی‌نظیرت در عالم چه فتنه‌ای به پا شده است! تو کیستی؟

هوش مصنوعی: در دل من عشق تو چون خار شده و آتشی از غم بر جانم افکنده است. ای گل خوشبو و زیبا، تو کیستی که این‌گونه بر چهره‌ات می‌تابی؟

هوش مصنوعی: ای کسی که با شمشیر محبت، خون مردم را به زمین ریخته‌ای و دردی را که در دل‌هاست با داروی خود درمان می‌کنی، تو کیستی؟

هوش مصنوعی: اگر لبت نبود، از چشمانم چونان دانه‌های مروارید بر زمین می‌ریزم، ای صدف! تو در این زیبایی چقدر خالص و زیبا هستی؟

هوش مصنوعی: موهای پیچیده و به هم ریخته‌اش را به وضوح می‌بینم و ای نسیم، تو را خواهم پرسید که آیا تو هم از او خبر داری یا نه؟