شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: این شعر به این معنی است که انسان‌ها برای چه چیزی حاضرند جان و دین خود را بدهند، در حالی که شاید ارزش تلاش و فداکاری‌ها کمتر از آن چیزی باشد که به خاطرش فدا می‌شوند. در واقع، شاعر به نوعی به بی‌معنایی و عبث بودن برخی از قربانی‌ها و فداکاری‌ها اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: محبوب و حقیقت زندگی فقط در چهره معشوق است، به همین خاطر عاشقان، ابروی دل‌دار خود را قبله دل قرار می‌دهند و به آن توجّه می‌کنند.

هوش مصنوعی: کیست که بتواند به معنای واقعی از حقیقت بزرگ "انا الحق" آگاه شود؟ فقط کسی می‌تواند به این درک برسد که نگران این باشد که دیگران او را از این مقام بلند پایین بیاورند.

هوش مصنوعی: شرط این است که هر کسی که به فضیلت تو آگاه است، خود را بر دار ببیند.

هوش مصنوعی: افرادی که عشق تو را انکار می‌کنند، اگر تنها چهره‌ات را ببینند، به عشق تو اعتراف خواهند کرد.

هوش مصنوعی: افراد تحصیل‌کرده هیچ علمی از عمق عشق تو ندارند، نمی‌توانند در مدرسه درباره‌اش صحبت کنند.

هوش مصنوعی: افراد آسیب‌دیده همواره در جستجوی محبتی هستند تا آنها را به احساسات و مشکلات ناشی از عشق تو مشغول کنند.

هوش مصنوعی: آنانی که آرزوی باغ و گل را دارند، از بهشت روی تو بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: نزدیک تو فرصتی برای سجده و عبادت وجود دارد، حتی اگر افرادی با افکار محدود به سمت دیوار رو بیاورند.

هوش مصنوعی: اگر زاهدان از رازهای تو آگاه شوند، سال‌ها به خدمت خانه‌ی می‌پرستی خواهند پرداخت.

هوش مصنوعی: ساکنان خیابان تو مانند نسیم هستند که شب و روز به دور حرم کعبه می‌گردند و به خاطر نزدیکی به تو حس عراقی نداشته و شرمنده‌اند.