خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فضولی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا

شمارهٔ ۲ : ای ذکر ذوق بخش تو زیب زبان ما

شمارهٔ ۳ : ای بسته دانش تو زبان سوآل ما

شمارهٔ ۴ : زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم را

شمارهٔ ۵ : بکه نسبت کنم آن سرو صنوبر قد را

شمارهٔ ۶ : مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا را

شمارهٔ ۷ : چو از غم کنم چاک پیراهنم را

شمارهٔ ۸ : ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا

شمارهٔ ۹ : چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما

شمارهٔ ۱۰ : بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را

شمارهٔ ۱۱ : نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان را

شمارهٔ ۱۲ : با خود ای جان در غمش همدم نمی خواهم ترا

شمارهٔ ۱۳ : شنیده صبحدم از جور گل افغان بلبل را

شمارهٔ ۱۴ : چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را

شمارهٔ ۱۵ : عشقت از دایره عقل برون کرد مرا

شمارهٔ ۱۶ : عشق حیران بتان سیمبر دارد مرا

شمارهٔ ۱۷ : ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم ترا

شمارهٔ ۱۸ : خاک در تو کحل بصر کرده ایم ما

شمارهٔ ۱۹ : بهار آمد صدایی برنمی‌آید ز بلبل‌ها

شمارهٔ ۲۰ : روزی که پیش خویش نبینم حبیب را

شمارهٔ ۲۱ : تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم را

شمارهٔ ۲۲ : ز آتشین‌رویی جدا می‌افکند دوران مرا

شمارهٔ ۲۳ : از زبانت می رسد هر لحظه آزاری مرا

شمارهٔ ۲۴ : کرد عشق ای خون دل در کوی او رسوا مرا

شمارهٔ ۲۵ : دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا

شمارهٔ ۲۶ : شبی آمد به خوابم یار و برد از دیده خوابم را

شمارهٔ ۲۷ : بستی گره از بهر جفا زلف دو تا را

شمارهٔ ۲۸ : نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرا

شمارهٔ ۲۹ : من به غم خو کرده‌ام جز غم نمی‌باید مرا

شمارهٔ ۳۰ : نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ما

شمارهٔ ۳۱ : گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا

شمارهٔ ۳۲ : به دل از گلعذاری خارخاری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۳۳ : تا بوده ایم همدم غم بوده ایم ما

شمارهٔ ۳۴ : نشان تیر آهم گشته‌ای ای آسمان شب‌ها

شمارهٔ ۳۵ : نه از عارست گر آن مه نیارد بر زبان ما را

شمارهٔ ۳۶ : از آن رو دوست می‌دارم خط رخسار خوبان را

شمارهٔ ۳۷ : ای آنکه آفت دل و جان و تنی مرا

شمارهٔ ۳۸ : گلرخا، نوش لبا، سیم برا، سرو قدا

شمارهٔ ۳۹ : گر نباشد قید آن گیسوی خم بر خم مرا

شمارهٔ ۴۰ : هیچ‌گه بر حال من رحمی نمی‌آید ترا

شمارهٔ ۴۱ : چون شمع سوخت آتش محنت تن مرا

شمارهٔ ۴۲ : این که در سر هوس آن قد رعناست مرا

شمارهٔ ۴۳ : چشم بگشادم ببالایت بلا دیدم ترا

شمارهٔ ۴۴ : سویم شب هجران گذری نیست کسی را

شمارهٔ ۴۵ : بر باد مده سلسله مشک فشان را

شمارهٔ ۴۶ : رسم زهد و شیوه تقوی نمی دانیم ما

شمارهٔ ۴۷ : نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش را

شمارهٔ ۴۸ : عشق مضمون خط لوح جبین است مرا

شمارهٔ ۴۹ : هست می گویند خالی آن غدار آل را

شمارهٔ ۵۰ : شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما

شمارهٔ ۵۱ : باز خونبارست مژگانم نمی‌دانم چرا

شمارهٔ ۵۲ : درد رسوایی نخواهد داشت درمان ای طبیب

شمارهٔ ۵۳ : غمت در سینه ام جا کرد چون بیرون شود یارب

شمارهٔ ۵۴ : مرا ای شمع میل گریه شد در هجر یار امشب

شمارهٔ ۵۵ : گر گریزم دم بدم بر آتش دل دیده آب

شمارهٔ ۵۶ : نیست تا صبح بجز فکر تو کارم همه شب

شمارهٔ ۵۷ : تندست یار و بی سببی می کند غضب

شمارهٔ ۵۸ : ای همه دم بزم تو جای رقیب

شمارهٔ ۵۹ : کی توانم رست در کویت ز غوغای رقیب

شمارهٔ ۶۰ : قرآن صفات جاه و جلال محمد است

شمارهٔ ۶۱ : جانم در آن آرزوی وصال محمد است

شمارهٔ ۶۲ : ماه من نخل قدت سرو خرامان منست

شمارهٔ ۶۳ : بهر صید آن ترک بدخو بر سمند کین نشست

شمارهٔ ۶۴ : صیقل آیینه دلها نم چشم ترست

شمارهٔ ۶۵ : عمر دراز من که پریشان گذشته است

شمارهٔ ۶۶ : ای دل بسی ز محنت هجران نمانده است

شمارهٔ ۶۷ : پیش عاقل قصه درد من و مجنون یکیست

شمارهٔ ۶۸ : زلال فیض بقا رشحه ز جام منست

شمارهٔ ۶۹ : سرو را همچو قدت شیوه رعنایی نیست

شمارهٔ ۷۰ : مه دلاک من آیینه اهل نظر است

شمارهٔ ۷۱ : خورشید بسی خاک‌نشین شد به هوایت

شمارهٔ ۷۲ : باغبان لطف قد آن سرو در شمشاد نیست

شمارهٔ ۷۳ : تن که از تیر تو چون زنجیر روزن روزنست

شمارهٔ ۷۴ : در هجر یار حال دل زار مشکل است

شمارهٔ ۷۵ : مه من شام غمت را سحری پیدا نیست

شمارهٔ ۷۶ : ای طربخانه دل خلوت سلطان غمت

شمارهٔ ۷۷ : هر زمان حال من از عشق تو دیگرگون است

شمارهٔ ۷۸ : شده ام بسته گیسوی شکن پر شکنت

شمارهٔ ۷۹ : بتی که شیوه خوبی به از تو داند نیست

شمارهٔ ۸۰ : گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت

شمارهٔ ۸۱ : گر نقابی نبود مهر رخش را غم نیست

شمارهٔ ۸۲ : بگل خطت چو نقابی ز مشک ناب انداخت

شمارهٔ ۸۳ : از جان بدود دل غم خالت برون نرفت

شمارهٔ ۸۴ : برگ گل کز هر طرف آرایش دستار تست

شمارهٔ ۸۵ : آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده است

شمارهٔ ۸۶ : ازان درین چمنم میل گلعذاری نیست

شمارهٔ ۸۷ : غیر ناکامی ز محبوبان مرا مطلوب نیست

شمارهٔ ۸۸ : سایه ات را متصل ذوق وصالت حاصل است

شمارهٔ ۸۹ : دل الفت تمام بآن خاک در گرفت

شمارهٔ ۹۰ : هوای خاک درت باز در سر افتادست

شمارهٔ ۹۱ : بر جان ما جفای نکویان ز حد گذشت

شمارهٔ ۹۲ : در دل لاله غمت آتش سودا انداخت

شمارهٔ ۹۳ : کم التفاتی خوبان بعاشقان ستم است

شمارهٔ ۹۴ : هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت

شمارهٔ ۹۵ : تا غایبی تو مجلس ما را حضور نیست

شمارهٔ ۹۶ : سنگ بیداد بتان آیینه دل را شکست

شمارهٔ ۹۷ : ذوق وصلت یافت دل از ساقی و ساغر گذشت

شمارهٔ ۹۸ : نی همین صد روزن از تیر تو بر جسم من است

شمارهٔ ۹۹ : به حال زار من آن ماه را نگاهی نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : من نگویم چون قدت سروی ز بستان برنخاست

شمارهٔ ۱۰۱ : ناله زاری که در دلها اثر دارد کجاست

شمارهٔ ۱۰۲ : عاشقی رونق ز اطوار من حیران گرفت

شمارهٔ ۱۰۳ : نه همین قد من از بار غم دور خم است

شمارهٔ ۱۰۴ : در غمت کارم به چشم اشکبار افتاده است

شمارهٔ ۱۰۵ : بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیات

شمارهٔ ۱۰۶ : به دو گیسو مه روی تو نه چندان عجب است

شمارهٔ ۱۰۷ : هجوم سیل سرشکم ز دل اثر نگذاشت

شمارهٔ ۱۰۸ : امید بود که خواهد جفای یارم کشت

شمارهٔ ۱۰۹ : بهترین سیرها سیر بیابان فناست

شمارهٔ ۱۱۰ : جانی که هست رسته ز آزار او کجاست

شمارهٔ ۱۱۱ : ما را بلای عشق تو عمریست آشناست

شمارهٔ ۱۱۲ : هر کرا هست دلی سیمبری خواهد داشت

شمارهٔ ۱۱۳ : ملولم از تو نمی پرسیم که حال تو چیست

شمارهٔ ۱۱۴ : در عشق شهرتم سبب اشتهار تست

شمارهٔ ۱۱۵ : هست ما را زندگی از جوهر شمشیر دوست

شمارهٔ ۱۱۶ : دل دامن هوای تو محکم گرفته است

شمارهٔ ۱۱۷ : اگر رسوا شدم رسواییم را شد فغان باعث

شمارهٔ ۱۱۸ : با عارض تو شمع کشیدی زبان بحث

شمارهٔ ۱۱۹ : حقه لعل لبش صد درد دارد در علاج

شمارهٔ ۱۲۰ : ای مرضهای معاصی ز تو محتاج علاج

شمارهٔ ۱۲۱ : کرد درد غیر را دلبر علاج

شمارهٔ ۱۲۲ : عکس لبت نمود دلم کرد خون قدح

شمارهٔ ۱۲۳ : مرا هرگه که پندی می‌دهد با چشم تر ناصِح

شمارهٔ ۱۲۴ : تنگ آمده بجلوه آهم فضای چرخ

شمارهٔ ۱۲۵ : چند منعم کنی از عشق جوانان ای شیخ

شمارهٔ ۱۲۶ : کسی در عاشقی از سوی پنهانم خبر دارد

شمارهٔ ۱۲۷ : گره از کار من جز نالهای زار نگشاید

شمارهٔ ۱۲۸ : با تو وصلم شب نوروز میسر شده بود

شمارهٔ ۱۲۹ : نیست چشم من کزو اشک جگرگون می‌چکد

شمارهٔ ۱۳۰ : به رخسارت دمی دل دیده خونبار نگشاید

شمارهٔ ۱۳۱ : خوش آن که در نظرم عارض نکوی تو باشد

شمارهٔ ۱۳۲ : بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسید

شمارهٔ ۱۳۳ : ز من آن مغبچه ترک دل و دین می‌خواهد

شمارهٔ ۱۳۴ : بخاک پای تو تا ترک سر نخواهم کرد

شمارهٔ ۱۳۵ : به حالم التفات آن ماه‌رو بسیار کم دارد

شمارهٔ ۱۳۶ : یار ما را به ازین زار و حزین می خواهد

شمارهٔ ۱۳۷ : عکس قد او آینه بربود خطا کرد

شمارهٔ ۱۳۸ : ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیرد

شمارهٔ ۱۳۹ : طمع جور دلم زان بت بدخو دارد

شمارهٔ ۱۴۰ : خوب می دانم وفا از خود جفا از یار خود

شمارهٔ ۱۴۱ : چو مشاطه بدست آن چین زلف خم بخم گیرد

شمارهٔ ۱۴۲ : چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسد

شمارهٔ ۱۴۳ : من که باشم که مرا کوی تو مسکن باشد

شمارهٔ ۱۴۴ : درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیرد

شمارهٔ ۱۴۵ : ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتد

شمارهٔ ۱۴۶ : محتاج وصال تو که باشد که نباشد

شمارهٔ ۱۴۷ : شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شد

شمارهٔ ۱۴۸ : نه حبابست که پیدا ز سرشک ما شد

شمارهٔ ۱۴۹ : چو بهر زینت آن گل‌چهره در آیینه می‌بیند

شمارهٔ ۱۵۰ : خدا ز سرو قد او مرا جدا نکند

شمارهٔ ۱۵۱ : هردم از شوق لب لعلت دلم خون می‌شود

شمارهٔ ۱۵۲ : هر پری‌چهره که دوران به جهان می‌آرد

شمارهٔ ۱۵۳ : پری‌رخان به جفا قصد جان ما مکنید

شمارهٔ ۱۵۴ : ای که گویی که دلت خون نشود چون نشود

شمارهٔ ۱۵۵ : بخت بد بی‌اختیار از کوی یارم می‌برد

شمارهٔ ۱۵۶ : در دل باختلاط کسانم هوس نماند

شمارهٔ ۱۵۷ : بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسید

شمارهٔ ۱۵۸ : کلکی که صورت من و آن دلربا کشید

شمارهٔ ۱۵۹ : نکویی گرد بادست این که بر من خاک می‌بارد

شمارهٔ ۱۶۰ : هر دم از تیر توام بر سینه صد روزن بود

شمارهٔ ۱۶۱ : ز رنگ اشک دانستم که بی لعلش جگر خون شد

شمارهٔ ۱۶۲ : ببزم او سخن از درد من نمی گذرد

شمارهٔ ۱۶۳ : تا باد پرده از رخ آن سیمبر فکند

شمارهٔ ۱۶۴ : جان بیرون رفته را بویت به تن می‌آورد

شمارهٔ ۱۶۵ : دوشم انیس خلوت گرمابه یار شد

شمارهٔ ۱۶۶ : نشاطم می‌کشد چون از تنم پیکان برون آید

شمارهٔ ۱۶۷ : ز سروت سایه گر بر من اندوهگین افتد

شمارهٔ ۱۶۸ : در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کرد

شمارهٔ ۱۶۹ : دل که از نرگس او چشم نگاهی دارد

شمارهٔ ۱۷۰ : هر که چراغی ز برق آه ندارد

شمارهٔ ۱۷۱ : ماه من کز لعل لب کامی به هر ناکام داد

شمارهٔ ۱۷۲ : طعنه اغیار بهر یار می باید کشید

شمارهٔ ۱۷۳ : یار از عاشق نمی باید که پروا شود

شمارهٔ ۱۷۴ : تا مرا سودای شمع عارضت در سر نبود

شمارهٔ ۱۷۵ : گاه لطفی می‌نماید گه جفایی می‌کند

شمارهٔ ۱۷۶ : آمد صبا وزان گل نورس خبر نداد

شمارهٔ ۱۷۷ : کار من در عاشقی جز با غم یاری نماند

شمارهٔ ۱۷۸ : دل درون سینه دردت را به جان می‌پرورد

شمارهٔ ۱۷۹ : گر بند بند ما چو نی از هم جدا کنند

شمارهٔ ۱۸۰ : بی وجه نمی گریم گریه سببی دارد

شمارهٔ ۱۸۱ : حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد

شمارهٔ ۱۸۲ : دل اغیار بر من از غم جانانه می‌سوزد

شمارهٔ ۱۸۳ : لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آید

شمارهٔ ۱۸۴ : خوش آنکه غم سیم‌بری داشته باشد

شمارهٔ ۱۸۵ : گفتمش دل ز غمت زار و حزین می‌باید

شمارهٔ ۱۸۶ : می‌کنم اظهار غم ساقی شرابم می‌دهد

شمارهٔ ۱۸۷ : نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشد

شمارهٔ ۱۸۸ : رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری برد

شمارهٔ ۱۸۹ : چو پاره پاره دل از دیده ترم افتد

شمارهٔ ۱۹۰ : ناله گره از رشته کارم نگشاید

شمارهٔ ۱۹۱ : گر فلک با تیغ کین بر سینه ام چاک افکند

شمارهٔ ۱۹۲ : نه تنها جان من دردی ز گل رخساره دارد

شمارهٔ ۱۹۳ : دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد

شمارهٔ ۱۹۴ : دل اسیر خم گیسوی تو شد

شمارهٔ ۱۹۵ : بخاک بنده رحم ای دلربا از تو نمی آید

شمارهٔ ۱۹۶ : جای ما کوی تو خواهد بود تا خواهیم بود

شمارهٔ ۱۹۷ : سر مکش از من که از من دردسر خواهی کشید

شمارهٔ ۱۹۸ : به درد و محنت بسیار ما را یار می‌داند

شمارهٔ ۱۹۹ : بی تو ای عمر مرا صحبت جان نیست لذیذ

شمارهٔ ۲۰۰ : ای مرا هر لحظه در عشق تو بازار دگر

شمارهٔ ۲۰۱ : یار خواهی دلا ز جان بگذر

شمارهٔ ۲۰۲ : می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگر

شمارهٔ ۲۰۳ : خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبر

شمارهٔ ۲۰۴ : می دهد زاهد به ما هر لحظه آزار دگر

شمارهٔ ۲۰۵ : ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر

شمارهٔ ۲۰۶ : سوخت دل صد قطره خون در چشم تر دارد هنوز

شمارهٔ ۲۰۷ : خاک شد جسم و غمت مونس جانست هنوز

شمارهٔ ۲۰۸ : دلم از عشق تو رسوای جهانست امروز

شمارهٔ ۲۰۹ : دلا بمهر رخش دیده پر آب انداز

شمارهٔ ۲۱۰ : دل اسیر لعل آن گلبرگ خندانست باز

شمارهٔ ۲۱۱ : شمع بزم بهجتم مهر مه روی تو بس

شمارهٔ ۲۱۲ : غمت روز تنهاییم یار بس

شمارهٔ ۲۱۳ : چیده ایم از اختلاط خلق دامان هوس

شمارهٔ ۲۱۴ : نه من مقید آن سرو گلعذارم و بس

شمارهٔ ۲۱۵ : ز عشقت ناله زاری که من دارم ندارد کس

شمارهٔ ۲۱۶ : یارب بحق حرمت رندان درد نوش

شمارهٔ ۲۱۷ : پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیش

شمارهٔ ۲۱۸ : مرا دل ترک داد و کرد میل آن مه دلکش

شمارهٔ ۲۱۹ : چه دعوی می‌کنی ای غنچه با لعل گهربارش

شمارهٔ ۲۲۰ : جدا بودن ز یار و سوختن با داغ هجرانش

شمارهٔ ۲۲۱ : بکویش می روم بهر تماشای مه رویش

شمارهٔ ۲۲۲ : لاف زد پیش رخت گلبن ز گلبرگ ترش

شمارهٔ ۲۲۳ : نیست غیر از حیرتم کاری جدا از یار خویش

شمارهٔ ۲۲۴ : روی می‌تابد ز من گر ماه تابان گویمش

شمارهٔ ۲۲۵ : زهی جفای تو بر من دلیل رحمت خاص

شمارهٔ ۲۲۶ : ز جهان گردی ما دیدن یاریست غرض

شمارهٔ ۲۲۷ : گرد گلت کشید ز عنبر حصار خط

شمارهٔ ۲۲۸ : به رندان از جهنم می‌دهد دایم خبر واعظ

شمارهٔ ۲۲۹ : سر می کند همیشه فدا بهر یار شمع

شمارهٔ ۲۳۰ : گر نه در دل مهر آن روی چو مه دارد چراغ

شمارهٔ ۲۳۱ : گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ

شمارهٔ ۲۳۲ : به خود نگذاشتم دامان آن چابک‌سوار از کف

شمارهٔ ۲۳۳ : قد کشیدی دیده ام تیر بلا را شد هدف

شمارهٔ ۲۳۴ : گر ترا هست دلا در ره غم میل رفیق

شمارهٔ ۲۳۵ : باغ حسن از گل رخسار تو دارد رونق

شمارهٔ ۲۳۶ : در ره عشق بتانست رفیقم توفیق

شمارهٔ ۲۳۷ : یارست فارغ از من و من بی قرار عشق

شمارهٔ ۲۳۸ : بود درد دل از سودای عشقت حاصل عاشق

شمارهٔ ۲۳۹ : ما را ز وصل دوست جدا می کند فلک

شمارهٔ ۲۴۰ : کرد از خون جگر چرخ تنم را نمناک

شمارهٔ ۲۴۱ : ای از تو بی دلان را درمان درد حاصل

شمارهٔ ۲۴۲ : نه چندان است مرا در غم هجران تو حال

شمارهٔ ۲۴۳ : ز حد گذشت بدور تو بی قراری دل

شمارهٔ ۲۴۴ : ای دل از دیده فزون دیده ز دل سوی تو مایل

شمارهٔ ۲۴۵ : متصل دارد سر سودای ابروی تو دل

شمارهٔ ۲۴۶ : بطرف طره دستار زیبی بست یار از گل

شمارهٔ ۲۴۷ : شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجل

شمارهٔ ۲۴۸ : مه من از تو غم بی حساب دارد دل

شمارهٔ ۲۴۹ : زبان مرغ می داند مگر گل

شمارهٔ ۲۵۰ : تا خط سبز تو پیدا شده بر عارض آل

شمارهٔ ۲۵۱ : ناوکت پیراهنی پوشاند از خون بر تنم

شمارهٔ ۲۵۲ : ندیده کام دل از کوی آن سیمین بدن رفتم

شمارهٔ ۲۵۳ : من که بی‌لاله‌رخی ساکن گلخن شده‌ام

شمارهٔ ۲۵۴ : منم که بی‌تو گرفتار صد بلا شده‌ام

شمارهٔ ۲۵۵ : بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدم

شمارهٔ ۲۵۶ : نفسی نیست تمنای تو بیرون ز سرم

شمارهٔ ۲۵۷ : بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدم

شمارهٔ ۲۵۸ : نه مژگانست کز خونابه دل لاله‌گون کردم

شمارهٔ ۲۵۹ : نه از تیری که بر دل می‌زنی چندین فغان دارم

شمارهٔ ۲۶۰ : اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکم

شمارهٔ ۲۶۱ : نه آنچنان شده محو خیال آن دهنم

شمارهٔ ۲۶۲ : در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستم

شمارهٔ ۲۶۳ : به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردم

شمارهٔ ۲۶۴ : رحم بر زاری من یار ندارد چه کنم

شمارهٔ ۲۶۵ : جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌ام

شمارهٔ ۲۶۶ : چنان در دوستی دل بسته آن قد دلجویم

شمارهٔ ۲۶۷ : به دل مهر تو کردم نقش و چشم از غیر بر بستم

شمارهٔ ۲۶۸ : به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستم

شمارهٔ ۲۶۹ : گه جولان غبار انگیز از آن شد رخش جانانم

شمارهٔ ۲۷۰ : درون خانه چشم آن صنم را تا در آوردم

شمارهٔ ۲۷۱ : بنایی از حباب اشک چشم خون فشان کردم

شمارهٔ ۲۷۲ : بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتم

شمارهٔ ۲۷۳ : عمریست ای پری که رخت را ندیده‌ایم

شمارهٔ ۲۷۴ : آتشین رویی کز او چون شمع با چشم ترم

شمارهٔ ۲۷۵ : بدیده سرمه از خاک راه یار می خواهم

شمارهٔ ۲۷۶ : با هر که غیرتست نگاهی نکرده ایم

شمارهٔ ۲۷۷ : خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم

شمارهٔ ۲۷۸ : بسته شد بر رشته جان موی گیسوی توام

شمارهٔ ۲۷۹ : زین شکوه ها که دم بدم از یار می کنم

شمارهٔ ۲۸۰ : هر لحظه صد جفا ز بلای تو می‌کشم

شمارهٔ ۲۸۱ : نوخطان را دوست می‌دارد دل دیوانه‌ام

شمارهٔ ۲۸۲ : چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردم

شمارهٔ ۲۸۳ : دمی بی‌سوز عشقت جان خود بر تن نمی‌خواهم

شمارهٔ ۲۸۴ : عمریست روی دل از نکویی ندیده ایم

شمارهٔ ۲۸۵ : ما نظر جز بر تبان سیمبر کم کرده‌ایم

شمارهٔ ۲۸۶ : دوستان گوهر مقصود بدست آوردم

شمارهٔ ۲۸۷ : آتشم من گلخنی باید که باشد منزلم

شمارهٔ ۲۸۸ : ز آهم سوخت بی‌مهرِ رُخَت مَهْ، دوش کوکب هم

شمارهٔ ۲۸۹ : دایم تویی مقابل آیینه دلم

شمارهٔ ۲۹۰ : داغ عشق صنم لاله عذاری دارم

شمارهٔ ۲۹۱ : دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردم

شمارهٔ ۲۹۲ : هرگز غم خرابی عالم نمی خوریم

شمارهٔ ۲۹۳ : بدلبری سر و کاری درین دیار ندارم

شمارهٔ ۲۹۴ : نمی‌خواهم به او درد دل صد پاره بنویسم

شمارهٔ ۲۹۵ : یار بی جرم بشمشیر ستم می کشدم

شمارهٔ ۲۹۶ : تا بوده ایم بی غم یازی نبوده ایم

شمارهٔ ۲۹۷ : من بسربازی ز شمع مجلست کم نیستم

شمارهٔ ۲۹۸ : سرو نازم نشد آگه ز نیازم چه کنم

شمارهٔ ۲۹۹ : ما فراغ از غم بیش و کم عالم داریم

شمارهٔ ۳۰۰ : می روم زین شهر و در دل مهر ماهی می برم

شمارهٔ ۳۰۱ : می‌روم در سینه صد درد نهانی می‌برم

شمارهٔ ۳۰۲ : از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی‌بینم

شمارهٔ ۳۰۳ : نسبت شمشاد با آن سرو قامت چون کنم

شمارهٔ ۳۰۴ : روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایم

شمارهٔ ۳۰۵ : دارم هوس کز خون دل خاک درش را گل کنم

شمارهٔ ۳۰۶ : بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدم

شمارهٔ ۳۰۷ : نیست در آیینه عکس آن صنم

شمارهٔ ۳۰۸ : از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمی‌دانم

شمارهٔ ۳۰۹ : در دل زار غمی ز آن لب می گون دارم

شمارهٔ ۳۱۰ : چو طفلان پیشه‌ای جز گریه در عالم نمی‌دانم

شمارهٔ ۳۱۱ : باز در دل ز غم عشق ملالی دارم

شمارهٔ ۳۱۲ : ز سیر سایه همراه تو ای مه رشک‌ها بردم

شمارهٔ ۳۱۳ : گهی که در غم آن گل‌عذار می‌گریم

شمارهٔ ۳۱۴ : در دل الم از غنچه خندان تو دارم

شمارهٔ ۳۱۵ : گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنم

شمارهٔ ۳۱۶ : دمی بی عشق خوبان پری رخسار چون باشم

شمارهٔ ۳۱۷ : عهد کردم که دیگر بیهده کاری نکنم

شمارهٔ ۳۱۸ : آزارها ز یار جفا کار می کشم

شمارهٔ ۳۱۹ : گر چشم برخسار تو صد بار گشادم

شمارهٔ ۳۲۰ : گهی که بر گل روی تو چشم تر بگشایم

شمارهٔ ۳۲۱ : جفاکار است و خونریز آن بت بی‌درد می‌دانم

شمارهٔ ۳۲۲ : چیست جرم من که باز از چشم یار افتاده‌ام

شمارهٔ ۳۲۳ : پنهان غم دلم ز تو ای جان نمی کنم

شمارهٔ ۳۲۴ : پیش او با ناله اظهار غم دل کرده‌ام

شمارهٔ ۳۲۵ : ای شمع که شد سوخته عشق تو جانم

شمارهٔ ۳۲۶ : ای لعل سخن گوی تو کام دل زارم

شمارهٔ ۳۲۷ : ما ترک دیدن رخ زیبا نمی کنیم

شمارهٔ ۳۲۸ : دل بصد عقد بجعد سر زلفت بستم

شمارهٔ ۳۲۹ : چرا نگاه بدور رخت بماه کنم

شمارهٔ ۳۳۰ : تا کی اسیر سلسله غم شود دلم

شمارهٔ ۳۳۱ : نی همین سرگرم سودای بتان تنها منم

شمارهٔ ۳۳۲ : گوش بر قول رقیبان بداندیش مکن

شمارهٔ ۳۳۳ : اسیر دام زلفم کرده بر گرد سرگردان

شمارهٔ ۳۳۴ : چشمی بگشا سوی من و زاری من بین

شمارهٔ ۳۳۵ : به جان دور از تو ای شمع از غم شب‌های تارم من

شمارهٔ ۳۳۶ : دوش در مجلس نگاری بود همزانوی من

شمارهٔ ۳۳۷ : در غمم گر جان ز جسم ناتوان آید برون

شمارهٔ ۳۳۸ : ای لاله رخ مرو دلم از هجر خون مکن

شمارهٔ ۳۳۹ : می شود هر دم جنون ما ز ابرویت فزون

شمارهٔ ۳۴۰ : نمی مردم از آن تیغی که زد آن سیمبر بر من

شمارهٔ ۳۴۱ : داریم در زمانه بد طالع زبون

شمارهٔ ۳۴۲ : تو نیز افکنده ای ، ای چرخ ، مهرِ خود به ماهِ من،

شمارهٔ ۳۴۳ : شد چاک چاک سینه و از قطرهای خون

شمارهٔ ۳۴۴ : درد دل ما را ز ره لطف دوا کن

شمارهٔ ۳۴۵ : زین ندامت که نشد خاک درت مسکن من

شمارهٔ ۳۴۶ : اگر چه نیست ترحم ترا بزاری من

شمارهٔ ۳۴۷ : می نمایی رخ که خورشید جهان آراست این

شمارهٔ ۳۴۸ : تا بدرد عشق جان از تن نمی آید برون

شمارهٔ ۳۴۹ : غم لعل ترا در سینه جا کردم که جان است این

شمارهٔ ۳۵۰ : شد آن گل چهره باز از خانه با عزم سفر بیرون

شمارهٔ ۳۵۱ : نمی دانم چه بد کردم چرا رنجید یار از من

شمارهٔ ۳۵۲ : زدی چو در دلم آتش مکش چو شعله سر از من

شمارهٔ ۳۵۳ : ای دل از کار عشق عار مکن

شمارهٔ ۳۵۴ : عاشقم جز عاشقی کاری نمی‌آید ز من

شمارهٔ ۳۵۵ : چو شمع ز آتش دل اضطراب دارم من

شمارهٔ ۳۵۶ : حباب نیست ز خون گرد دیده تر من

شمارهٔ ۳۵۷ : شد واقف از خیال من آن مه بحال من

شمارهٔ ۳۵۸ : ای بر فراز مسند عزت مکان تو

شمارهٔ ۳۵۹ : ای بر فراز چرخ برین بارگاه تو

شمارهٔ ۳۶۰ : سرم را درد بر بالین محنت سود دور از تو

شمارهٔ ۳۶۱ : کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار او

شمارهٔ ۳۶۲ : دل که پنهان است شوق لعل محبوبان درو

شمارهٔ ۳۶۳ : نمی خواهم که گوید هیچ کس احوال من با او

شمارهٔ ۳۶۴ : اگر بگذشت مجنون من بماندم یادگار او

شمارهٔ ۳۶۵ : شد درون سینه دل دیوانه از سودای او

شمارهٔ ۳۶۶ : ز فلک می گذرد آه و فغانم بی تو

شمارهٔ ۳۶۷ : ز درد دل سختی از زبان من بشنو

شمارهٔ ۳۶۸ : ای مست غافل از من و خونین جگر مشو

شمارهٔ ۳۶۹ : از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماه

شمارهٔ ۳۷۰ : دی شنیدم جانب گلشن گذار افکنده ای

شمارهٔ ۳۷۱ : شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پاره‌ای

شمارهٔ ۳۷۲ : شانه ای گل بخم طره طرار منه

شمارهٔ ۳۷۳ : سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر مانده

شمارهٔ ۳۷۴ : با منی اما چه حاصل سوی من مایل نه‌ای

شمارهٔ ۳۷۵ : ما را هلاک غمزه خونریز کرده ای

شمارهٔ ۳۷۶ : قد برافراخته آفت جانی شده ای

شمارهٔ ۳۷۷ : به دردم یارب آن بی‌درد درمان می‌کند یا نه

شمارهٔ ۳۷۸ : من چه کردم که مرا از نظر انداخته

شمارهٔ ۳۷۹ : غیر از درت پناه نداریم یا نبی

شمارهٔ ۳۸۰ : ای که تا یار منی در پی آزار منی

شمارهٔ ۳۸۱ : نه چندانم ضعیف از دوری خورشید رخساری

شمارهٔ ۳۸۲ : بهست گور و کفن از قبا و پیرهنی

شمارهٔ ۳۸۳ : پی ماتم میان انجمن ای ماه جا کردی

شمارهٔ ۳۸۴ : در دیده نور در تن جان عزیز مایی

شمارهٔ ۳۸۵ : مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهی

شمارهٔ ۳۸۶ : ورد منست نام تو یا مرتضی علی

شمارهٔ ۳۸۷ : گر خدنگ غمزه را زین سان دمادم می‌زنی

شمارهٔ ۳۸۸ : یارب آن بی درد را در دل ز عشق افکن غمی

شمارهٔ ۳۸۹ : ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داری

شمارهٔ ۳۹۰ : از پری رویان بدل بردن همین مایل تویی

شمارهٔ ۳۹۱ : چو شمعم سوخت دل بر یاد بزم مجلس آرایی

شمارهٔ ۳۹۲ : نمودی لطف پیشم آمدی کردی ستم رفتی

شمارهٔ ۳۹۳ : بی غرض در هستیم آتش نزد شوق گلی

شمارهٔ ۳۹۴ : به یاد خاک درش گرچه ای سرشک دویدی

شمارهٔ ۳۹۵ : ما چه کردیم چه گفتیم چه دیدی چه شنیدی

شمارهٔ ۳۹۶ : دلا آن به که چون با خوب رویان همنشین باشی

شمارهٔ ۳۹۷ : در کبودی فلک چون مه من نیست مهی

شمارهٔ ۳۹۸ : نمود در دلم از آتش درون شرری

شمارهٔ ۳۹۹ : مه من بی خبر از حال دل شیدایی

شمارهٔ ۴۰۰ : نمی آید ز تو ای سایه چو من دشت پیمایی

شمارهٔ ۴۰۱ : رحمی باسیران شب تار نداری

شمارهٔ ۴۰۲ : سال و مهم بر زبان روز و شبم در دلی

شمارهٔ ۴۰۳ : مراست هر طرف از سیل اشک دریایی

شمارهٔ ۴۰۴ : از شرم رخت منزل یوسف شده چاهی

شمارهٔ ۴۰۵ : چند ای چرخ مرا زار و زبون می سازی

شمارهٔ ۴۰۶ : هرگز نظر به بی سر و پایی نمی کنی

شمارهٔ ۴۰۷ : چند ای دل نامه وصف بتان املا کنی

شمارهٔ ۴۰۸ : بر آن شدی که باهل وفا جفا نکنی

شمارهٔ ۴۰۹ : نپرسد از من بی کس درین دیار کسی

شمارهٔ ۴۱۰ : ای لعل تو آب زندگانی