خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

دیوان اطعمه

صوفی محمد هروی » دیوان اطعمه

بخش ۱ - دیوان اطعمه صوفی محمد : حمد بی حد و ثنای بی عدد مر حضرت پروردگاری را که از یک قبضه خاک نمناک صد هزاران هزار طوطی لسان در نطق و بیان به فصاحت در آورده به خوان«فتبارک الله احسن الخالقین رب العالمین.»،

بخش ۲ - فی توحید باری تعالی عز شانه : من شکسته گشایم به صد هزار زبان

بخش ۳ : ای خجلت از جمال تو ماه منیر را

بخش ۴ : امروز دیگرم به فراق تو شام شد

بخش ۵ : من باده بی خمار خواهم

بخش ۶ : هر که او لعل جانفزای تو دید

بخش ۷ : هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

بخش ۸ : بهار آمد بکن ساقی طربها

بخش ۹ : مراست در هوس روی آن پری پیکر

بخش ۱۰ : رخ تو آیت حسن و دهان دروست چو میم

بخش ۱۱ : مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

بخش ۱۲ : دانی مراست از لب دلدار آرزو

بخش ۱۳ : دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب

بخش ۱۴ : بعید گشته مرا وصل آن پری رخسار

بخش ۱۵ : از جمله دردها غم آن دوست بس مرا

بخش ۱۶ : جانم به لب رسید ز سودای آن حبیب

بخش ۱۷ : عید صیام و فصل گل و موسم بهار

بخش ۱۸ : بوسی زلبش اگر کنی نوش

بخش ۱۹ : گر براند سویم آن شاهسوار چابک

بخش ۲۰ : زشوق آن رخ زیبا همی کشم آوخ

بخش ۲۱ : رخ تو مظهر انوار ربی الاعلی است

بخش ۲۲ : گر خرامان بت من جانب گلراز شود

بخش ۲۳ : اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

بخش ۲۴ : لب لعل تو شفای دل بیماران است

بخش ۲۵ : هر که جان در ره تو قربان کرد

بخش ۲۶ : کسی مهر تو در سینه اش نهان باشد

بخش ۲۷ : تو گر به وقت طرب دست را بر افشانی

بخش ۲۸ : صبح دولت می دمد بر خیز از خواب ای ندیم

بخش ۲۹ : بیا بیا که به روی تو آرزومندم

بخش ۳۰ : هر که را مهر تو اندر دل شیدا باشد

بخش ۳۱ : ز در درآ و شبستان ما منور کن

بخش ۳۲ : ای رخ خوب تو فرخنده تر از ماه منیر

بخش ۳۳ : چه نازنین جهانی به حسن خویش بناز

بخش ۳۴ : به بام قصر چو آن ماه دلپذیر آمد

بخش ۳۵ : سالها خرقه ما در گروه صهبا بود

بخش ۳۶ : خاطرت هست چو برگ گل نسرین نازک

بخش ۳۷ : زبس که بورقم اندر ضمیر می آید

بخش ۳۸ : صبح دولت می دمد با جام همچون آفتاب

بخش ۳۹ - وله ایضا : ز جور مطبخیان کی ز نان کنم اعراض

بخش ۴۰ : رسید فصل بهار و جهان گلستان شد

بخش ۴۱ : مهر جمال یار که چون روح در تن است

بخش ۴۲ : هر که دل در هوس آن بت رعنا دارد

بخش ۴۳ : عیب رندان مکن این زاهد پاکیزه سرشت

بخش ۴۴ - و ایضا له : سحر به خاطرم آمد پلونی شیره

بخش ۴۵ : یارب آن روی است یا قرص قمر

بخش ۴۶ : مرا که سینه هبا شد ز عین دلتنگی

بخش ۴۷ : چند گاهی است که دل می کشدم سوی برنج

بخش ۴۸ : دارم هوس جمال بغرا

بخش ۴۹ : دلی دارم پر از...بغرا

بخش ۵۰ : بوی سنبل ز دم باد صبا می آید

بخش ۵۱ : بیار باده گلرنگ ساقیا حالی

بخش ۵۲ : چه گونه عرضه کنم با تو داستان فراق

بخش ۵۳ : ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک

بخش ۵۴ : ای دل اگر از خویشتن امروز بمیری

بخش ۵۵ : در سرم تا هوای جانان است

بخش ۵۶ : تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست

بخش ۵۷ : نصیحتی کنمت باده نوش و خوش می باش

بخش ۵۸ : خدا را کم نشین با خرقه پوشان

بخش ۵۹ : به هر درد و غمی دل مبتلا شد

بخش ۶۰ : نوبهار آمد و از هر طرفی سبزه دمید

بخش ۶۱ : زلف بر عارض زیبای تو حالی دارد

بخش ۶۲ : دوش در وقت سحر زلف تو آمد به خیال

بخش ۶۳ : از حد گذشت قصه درد نهان ما

بخش ۶۴ : عیان دید ناگه بر آن لب چو خال

بخش ۶۵ : دو یار همدم و یک شیشه ای ز باده صاف

بخش ۶۶ : چو بیابی به دهر یار خلف

بخش ۶۷ : دلی که در رخ جان پرور تو شیدا نیست

بخش ۶۸ : اگر تو در غم یاری شبی به روز آری

بخش ۶۹ : مرا ز حال مگس آرزو کند ای واخ

بخش ۷۰ : میان مجلس رندان حدیث فردا نیست

بخش ۷۱ : اگر به جانب غربت کشد دلم شاید

بخش ۷۲ : در سر زلف تو تنها نه دل شیدا رفت

بخش ۷۳ : وه چه خوش باشد در ایام بهار

بخش ۷۴ : گر ترا روی زمین جمله مسلم گردد

بخش ۷۵ : تاج سیاه و زلف سیاه و رخ چو ماه

بخش ۷۶ : ای عزیزان می ندانم تا چه آمد بر سرم

بخش ۷۷ : همی زند به جهان پیر دیر باده صلاح

بخش ۷۸ : مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث

بخش ۷۹ : کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست

بخش ۸۰ : دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود

بخش ۸۱ - له : رخ نگار درآمد به خواب خوش دوشم

بخش ۸۲ - جواب : ز مطبخی سخن خوش رسید در گوشم

بخش ۸۳ : آن سرو ناز من که خجل گشت ماه ازو

بخش ۸۴ : بی روی تو صبوری، جانا نمی توان کرد

بخش ۸۵ : عاشقی دانی چه باشد، بی دل و جان زیستن

بخش ۸۶ : باز این دل غمدیده به دام تو در افتاد

بخش ۸۷ : واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

بخش ۸۸ : آه که بی روی دوست عمر به پایان رسید

بخش ۸۹ : سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست

بخش ۹۰ : دردم ز اشتیاق تو ز اندازه در گذشت

بخش ۹۱ : از لطف دوست سکه دولت به نام ماست

بخش ۹۲ : آه از این درد که از عشق مرا در جان است

بخش ۹۳ : آیم به نهانی به سر کوی تو هر شب

بخش ۹۴ : تا کوکب جمالش در زمانه لامع

بخش ۹۵ : دریچه ای ز بهشتش به روی بگشایی

بخش ۹۶ : فضل خدای را که تواند شمار کرد

بخش ۹۷ : تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار

بخش ۹۸ : ز چشم گوشه نشینم نشان سودا پرس

بخش ۹۹ : تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند

بخش ۱۰۰ : نوش کن خواجه علی رغم صراحی شکنان

بخش ۱۰۱ : ای سرشته غم و درد تو به آب و گل من

بخش ۱۰۲ : ای لب شیرین تو حلوای قند

بخش ۱۰۳ : ای ز رشک روی تو بر ماهتاب

بخش ۱۰۴ : خدنگ غمزه و ابرو کمان به هم دارد

بخش ۱۰۵ : عاشق و خسته و پریشانم

بخش ۱۰۶ : نانوشته مانده است

بخش ۱۰۷ : کسی که دیده بود آن نگار را رقاص

بخش ۱۰۸ : دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را

بخش ۱۰۹ : باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست

بخش ۱۱۰ : جان، بی جمال جانان میل جنان ندارد

بخش ۱۱۱ : صبا به تهنیت پیر می فروش آمد

بخش ۱۱۲ : در چمن چون یاد آن سرو خرامان می کنم

بخش ۱۱۳ : یارب این درد جگر سوز مرا درمان کن

بخش ۱۱۴ : کسی که دیده بود آن نگار رعنا را

بخش ۱۱۵ : هر که او دیده چهره یارم

بخش ۱۱۶ : دلم به درد و غم عشق مبتلی تا کی

بخش ۱۱۷ : نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار

بخش ۱۱۸ : تا بر رخ آن مه نظر انداخته دیده

بخش ۱۱۹ : بوسه ای از لب لعل تو تمنی دارم

بخش ۱۲۰ : دارم دل دیوانه گرفتار به بندی

بخش ۱۲۱ : نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار

بخش ۱۲۲ : سفر کردم به هر شهری رسیدم

بخش ۱۲۳ : آه ازین درد جدائی که مرا بر جگرست

بخش ۱۲۴ : ای فروغ حسن ماه از روی رخشان شما

بخش ۱۲۵ : رونق عهد شباب است دگر بستان را

بخش ۱۲۶ : آن کس که به دست جام دارد

بخش ۱۲۷ : چراغ روی ترا شمع گشته پروانه

بخش ۱۲۸ : در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی

بخش ۱۲۹ : عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

بخش ۱۳۰ : رخ تو مظهر انوارهای سبحانی است

بخش ۱۳۱ - و ایضا فی ترجیعات : هر که را دعوتی شود دوچار

بخش ۱۳۲ - المقطعات : شبی به مطبخی در دکان طباخی

بخش ۱۳۳ : شبی از خمیر جوین خواستم

بخش ۱۳۴ : هریسه به روغن بگفتا صباح

بخش ۱۳۵ : جوش بوره شبی به بغرا گفت

بخش ۱۳۶ : دیدم اندر دکان کله پزی

بخش ۱۳۷ : ز دیگ ترشی ای، قسام روزی

بخش ۱۳۸ : دیگ حبشی مفاخرت داشت

بخش ۱۳۹ - ابتدای رباعیات : یارب چه خوش است قلیه های دو پیاز

بخش ۱۴۰ : یارب به کرم توانگرم گردانی

بخش ۱۴۱ : امروز چو رشته بی سر و سامانم

بخش ۱۴۲ : ماهیچه باریک که خاتون مال است

بخش ۱۴۳ : در سر هوس کباب و در دل غم نان

بخش ۱۴۴ : یک کاسه هریسه پر ز روغن به صباح

بخش ۱۴۵ : ای لطف تو بر گناه کاران غفار

بخش ۱۴۶ - ابتدای فردیات : تو صوفی، دل چه می بندی به زناج

بخش ۱۴۷ : ماس را دید چون به بغرا ضم

بخش ۱۴۸ : چون رسیدی به صحن قلیه برنج

بخش ۱۴۹ : یک کله صباح اگر کنی نوش

بخش ۱۵۰ : اگر صحن مزعفر را بیابی

بخش ۱۵۱ : الهی سیر گردان از قناعت

بخش ۱۵۲ - مثنوی اطعمه : بشنو اکنون سرگذشتی ای پسر

بخش ۱۵۳ - قال رخوت البیت فی لسان الحال المسماه : دوش در خانه به من تخت شد اندر گفتار