بخش ۱۲۷

هوش مصنوعی: چراغی که بر روی تو می‌درخشد، برای من مانند شمعی شده است و من مانند پروانه‌ای هستم که از زیبایی و حال تو از جان خود می‌گذرم و نگران خود نیستم.

هوش مصنوعی: من که در دل و جانم آرزوی کبابی سوخته را دارم، در غم نان به حال دوتا چشمانم اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: شنیده‌ای که مجنون چگونه به عشق لیلی دچار شده است؟ من هم به عشق تو، به قدری دیوانه‌وار و شدید هستم که نمی‌توانم آن را به کلمات توضیح دهم.

هوش مصنوعی: از شادی و شوق حلقه‌ای از زنجیر به لب‌هایم آویخته‌ام. امروز بیا و ببین که دلم دیوانه‌وار به تپش افتاده است.

هوش مصنوعی: هوا و طعم خوش انگور تا وقتی که به من می‌رسد، دل من هیچ میلی به میوه‌های خوشمزه دیگر ندارد.

هوش مصنوعی: به خاطر درد و سوزش مداوم، چشمانم همچون آتش می‌سوزد و به همین دلیل، حالا این‌گونه بی‌تاب و ناآرام هستم.

هوش مصنوعی: کجا می‌توانم مکانی پیدا کنم که در آن دل شکسته‌ام آرامش یابد و مرهمی بر جراحاتم باشد؟

هوش مصنوعی: اگر صوفی غمگین از این دنیا برود، هنوز در دل او آرزوی یک زندگی خوش و دلپذیر باقی مانده است.