بخش ۱۲۰

هوش مصنوعی: دل دیوانه‌ام در دام عشق گرفتار شده است، ای دوستان هم‌دل، در خم ابرویت همچون کمند به بند کشیده شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر دستم به آه و ناله‌ام برسد، مثل شربت شیرین خواهد بود و دیگر غمی بر دل من آسیب نمی‌زند.

هوش مصنوعی: دل انسان در دام مشکلات و آسیب‌ها گرفتار است، مثل پرنده‌ای که ناگهان در دام افتاده و نمی‌تواند آزاد شود.

هوش مصنوعی: در چشم من، هیچ کس به زیبایی و قامت کسی که محبوبم است نمی‌رسد، واقعاً هیچ درخت بلندی در دنیا وجود ندارد که با او برابری کند.

هوش مصنوعی: دل من از زیبایی‌های دل‌انگیز طبیعت پر شده و می‌خواهم از عشق الهی سیراب شوم و به سوی معشوق پرواز کنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که وجود تو خبر از عشق و دیوانگی نگیرد، اگر تو نیستی، پس چرا به خاطر آن چیزی که نیست، خودت را آزار می‌دهی؟

هوش مصنوعی: اگر بر تن خود لباس زبر و خشن داری، مواظب باش که نشوی به زحمت‌ها و مشکلات دچار. دو بند را به درستی به هم دوز که مانع از هجمه‌ها و آسیب‌ها شوی.

هوش مصنوعی: صوفی تنها به لذت بردن و خوش‌گذرانی می‌پردازد و هیچ چیز دیگری از زندگی نمی‌داند، چرا که مثل او کسی در هیچ کجا وجود ندارد.