بخش ۱۲۸

هوش مصنوعی: در تمام میخانه‌ها کسی به اندازه من شیدایی و عشق نمی‌ورزد؛ هر کس بخشی از این دیوانگی را دارد، ولی من تمام وجودم را با محبت و مستی پر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: امروز آرزویی دارم و از خدا می‌خواهم که با لطف خود به من کمک کند و به من بهره‌ای ارزانی دارد.

هوش مصنوعی: اگر خوشی و لذت به من برسد و در دستانم کاسه‌ای گندم باشد، هرگز سرم را از زمین برنمی‌دارم.

هوش مصنوعی: من جانم را فدای کباب و نانی می‌کنم که در بازار به دست می‌آید، بگو که چه چیزی را باید انجام دهم تا به آرزویم برسم.

هوش مصنوعی: مبادا از وضعیت دل من غافل شوی! هر زمان که تصمیم به انجام کاری داشتی، مثل پختن حلوایی برای من، حواست جمع باشد.

هوش مصنوعی: نتیجه و تولید عمر آدمی در این است که هر لحظه‌ای که فرصت دست می‌دهد، آن را غنیمت بشماری و از آن بهره‌برداری کنی.

هوش مصنوعی: این آرزو را دارم که شاید بتوانم در بهشتی که در آن کاسه‌ای شیر برنج و ظرفی خرما وجود دارد، حضور داشته باشم.

هوش مصنوعی: این جمله به شعر اشاره دارد که در آن فردی به شدت مشتاق و آرزومند دیدن چهره محبوب است. او در حال حاضر شبیه یک عارف و صوفی است که در جستجوی عشق و شیدایی است. او این احساس را در دو جهان نمی‌یابد و به نوعی در این لحظه تنها به تمایل به آن چهره و زیبایی‌ها متمرکز شده است.