بخش ۱۱۰

هوش مصنوعی: کسی که زیبایی معشوق را درک نکند، دلش به زندگی و عشق رغبت ندارد. واقعاً او زندگی ندارد.

هوش مصنوعی: هر آدمی که در حال حاضر چیزی برای خوراک ندارد، واقعاً می‌توان گفت که او در حقیقت بی‌جان است.

هوش مصنوعی: با سرهای کبابی از ما عذرخواهی می‌کرد، این سرهای قندی اما نمی‌توانند صحبت کنند.

هوش مصنوعی: راز و رازی که در دل کسی وجود دارد، مانند سنبوسه‌ای است که درونش پر از مواد و طعمی لذیذ است. باید بدانید که این راز نمی‌تواند از ما پنهان بماند.

هوش مصنوعی: به باغی رفتم و گلی را دیدم که از زیبایی‌اش شکوفا و سرزنده بود، اما امروز هیچ کس در این باغ و بوستان حضور ندارد.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر عشق و علاقه‌اش به این سرو زیبا و سایه‌اش دیوانه شده‌اند، اما باغبان، که باید از او مراقبت کند، حضور ندارد.

هوش مصنوعی: دیشب شعری را خواندم که در آن از درد کباب و نان صحبت می‌شد. به نظر می‌رسد این شعر احساساتی را توصیف می‌کند که نمی‌توانند به راحتی بیان شوند.

هوش مصنوعی: دل مشتاق آرامش می‌طلبد و اگر وجودش از نعمت‌های خوشمزه مانند برنج و حلوا فارغ باشد، همچنان صوفی‌وار می‌تواند با نان خشک خود بسازد و زندگی کند.