خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فرخی یزدی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : گلرنگ شد در و دشت، از اشکباری ما

شمارهٔ ۲ : دوش یارم زد چو بر زلف پریشان شانه را

شمارهٔ ۳ : بی‌سر و پایی اگر در چشم خوار آید ترا

شمارهٔ ۴ : ای که پرسی تا به کی دربند دربندیم ما

شمارهٔ ۵ : گر که تأمین شود از دستِ غم آزادیِ ما

شمارهٔ ۶ : در سیاست آنکه شاگرد است طفلِ مکتبی را

شمارهٔ ۷ : ز بس ای دیده سر کردی شبِ غم اشکباری را

شمارهٔ ۸ : به هنگامِ سیه‌روزی عَلَم کن قَدِّ مردی را

شمارهٔ ۹ : می‌دهد نیکو نشان کاخی مکانِ فتنه را

شمارهٔ ۱۰ : باز گویم این سخن را گرچه گفتم بارها

شمارهٔ ۱۱ : سرپرست ما که می‌نوشد سبک رطل گران را

شمارهٔ ۱۲ : غارت غارتگران شد مال بیت المال ما

شمارهٔ ۱۳ : زد فصل گل چو خیمه به هامون جنون ما

شمارهٔ ۱۴ : با دل آغشته در خون گرچه خاموشیم ما

شمارهٔ ۱۵ : شبیه ماه مکن طفل خردسال مرا

شمارهٔ ۱۶ : همین بس است ز آزادگی نشانهٔ ما

شمارهٔ ۱۷ : از بس که غم به سینهٔ من بسته راه را

شمارهٔ ۱۸ : تا دیده دلم عارِضِ آن رَشکِ پری را

شمارهٔ ۱۹ : با بتی تا بطی از بادهٔ ناب است مرا

شمارهٔ ۲۰ : سخت با دل، دل سخت تو به جنگ است اینجا

شمارهٔ ۲۱ : زاهدا چند کنی منع قدح‌نوشی را

شمارهٔ ۲۲ : با آنکه کسی نیست به وارستگی ما

شمارهٔ ۲۳ : باور نکنی گر غم دل گفتن ما را

شمارهٔ ۲۴ : شرط خوبی نیست تنها جان من گفتار خوب

شمارهٔ ۲۵ : نای آزادی کند چون نی نوای انقلاب

شمارهٔ ۲۶ : با فکر تو موافق ناموس انقلاب

شمارهٔ ۲۷ : چون شرط وفا هیچ به جز ترک جفا نیست

شمارهٔ ۲۸ : در کف مردانگی شمشیر می‌باید گرفت

شمارهٔ ۲۹ : زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت

شمارهٔ ۳۰ : از قناعت خواجه گردون مرا تا بنده است

شمارهٔ ۳۱ : در چمن تا قدِ سروِ تو برافراخته است

شمارهٔ ۳۲ : آن طایری که در قفس تنگ خانه داشت

شمارهٔ ۳۳ : هرگز دلم برای کم و بیش غم نداشت

شمارهٔ ۳۴ : جان من تنها نه خوبان را صباحت لازم است

شمارهٔ ۳۵ : دل زارم که عمرش جز دمی نیست

شمارهٔ ۳۶ : هر لحظه مزن در، که در این خانه کسی نیست

شمارهٔ ۳۷ : در شرع ما که قاعده اختصاص نیست

شمارهٔ ۳۸ : این نیست عرق کز رخ آن ماه جبین ریخت

شمارهٔ ۳۹ : این دل ویران ز بیداد غمت آباد نیست

شمارهٔ ۴۰ : جهان نمای درستی، دل شکسته ماست

شمارهٔ ۴۱ : کیست در شهر که از دست غمت داد نداشت

شمارهٔ ۴۲ : عشقبازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت

شمارهٔ ۴۳ - درباره انتخابات مجلس : بی‌زر و زور کجا زاری ما را ثمر است

شمارهٔ ۴۴ : در غمت کاری که آه آتشینم کرده است

شمارهٔ ۴۵ : راستی کج کلها عهد تو سخت آمد سست

شمارهٔ ۴۶ - در زندان قصر : سوگواران را مجال بازدید و دید نیست

شمارهٔ ۴۷ : ما را ز انقلاب سر انتخاب نیست

شمارهٔ ۴۸ : شب غم روز من و ماه محن سال منست

شمارهٔ ۴۹ : گرچه مجنونم و صحرای جنون جای من است

شمارهٔ ۵۰ : غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت

شمارهٔ ۵۱ : هیچ چیزی نیست کاندر قبضه اشراف نیست

شمارهٔ ۵۲ : روزگاریست که در دشت جنون خانه ماست

شمارهٔ ۵۳ : مرگ هم در شبِ هجران به من ارزانی نیست

شمارهٔ ۵۴ : قمری چو من مدیح تو سرو چمن نگفت

شمارهٔ ۵۵ : آن پابرهنه را که به دل حرص و آز نیست

شمارهٔ ۵۶ : از ره داد ز بیدادگران باید کشت

شمارهٔ ۵۷ : از دست تو کس همچو من بی‌سروپا نیست

شمارهٔ ۵۸ : کینه دشمن مرا گفتی چرا در سینه نیست؟

شمارهٔ ۵۹ : روزگاریست که در دشت جنون خانه ماست

شمارهٔ ۶۰ : آنکه آتش برفروزد آه دل افروز ماست

شمارهٔ ۶۱ : دوش از مهر به من آن مه محبوب گذشت

شمارهٔ ۶۲ : پیشِ عاقل بی‌تَخَصُّص گر عمل معقول نیست

شمارهٔ ۶۳ : غیر خون آبروی توده زحمتکش نیست

شمارهٔ ۶۴ : زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت

شمارهٔ ۶۵ : چمن از لاله چو بنهاد به سر افسر سرخ

شمارهٔ ۶۶ - در انتقاد از دولت وثوق‌الدوله : آن دست دوستی که در اول نگار داد

شمارهٔ ۶۷ : این ستمکاران که می‌خواهند سلطانی کنند

شمارهٔ ۶۸ - در زندان قصر (گویا این غزل موجب قتل فرخی گردیده) : باید این دور اگر عالی و گردون باشد

شمارهٔ ۶۹ : ای دودهٔ طهمورث، دل یکدله باید کرد

شمارهٔ ۷۰ - در زندان قصر : به زندان قفس مرغ دلم چون شاد می‌گردد

شمارهٔ ۷۱ : «خیزید ز بیدادگران داد بگیرید

شمارهٔ ۷۲ : ز انقلابی سخت جاری سیل خون باید نمود

شمارهٔ ۷۳ : نارفیقان چون به یکرنگان دو رنگی می‌کنند

شمارهٔ ۷۴ : آنکه اندر دوستی ما را در اول یار بود

شمارهٔ ۷۵ : دل در کف بیداد تو جز داد ندارد

شمارهٔ ۷۶ : جز شور و شر از چشم سیاه تو نریزد

شمارهٔ ۷۷ : با تو در پرده دلم راز و نیازی دارد

شمارهٔ ۷۸ : با ادب در پیش قانون هرکه زانو می‌زند

شمارهٔ ۷۹ : در کهن ایرانِ ویران انقلابی تازه باید

شمارهٔ ۸۰ : پیش خود تا فکر نفع بینهایت می‌کند

شمارهٔ ۸۱ : اگر مرد خردمندی تو را فرزانگی باید

شمارهٔ ۸۲ : ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می‌کند

شمارهٔ ۸۳ : کام دلم ز وصل تو حاصل نمی‌شود

شمارهٔ ۸۴ : این غرقه به خاک و خون دلی بود

شمارهٔ ۸۵ : چون ز شهر آن شاهد شیرین‌شمایل می‌رود

شمارهٔ ۸۶ : خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود

شمارهٔ ۸۷ : سراپا کاخ این زورآوران گر زیوری دارد

شمارهٔ ۸۸ : بهار آمد و در جام باده باید کرد

شمارهٔ ۸۹ : شد بهار و مرغ دل افغان چه بلبل می‌کند

شمارهٔ ۹۰ : کاخِ جورِ تو گر از سیم بنایی دارد

شمارهٔ ۹۱ : نازم آن سروِ خرامان را که از بس ناز دارد

شمارهٔ ۹۲ : دلم امروز چون قمری سر نالیدنی دارد

شمارهٔ ۹۳ : چون سبو در پای خم هر کس چو من سر سوده بود

شمارهٔ ۹۴ : هر آنکه سخت به من لافِ آشنایی زد

شمارهٔ ۹۵ : گر یوسفِ من جلوه چنین خوب نماید

شمارهٔ ۹۶ : دل مایه ناکامی است از دیده برون باید

شمارهٔ ۹۷ : پاسبان خفته این دار گر بیدار بود

شمارهٔ ۹۸ - اولین کابینه سردار سپه : آنان که بی‌مطالعه تقدیر می‌کنند

شمارهٔ ۹۹ : بهر آزادی هر آن کس استقامت می‌کند

شمارهٔ ۱۰۰ - اشاره به نبش قبر کلنل پسیان : با من ای دوست ترا گر سرِ پرخاش نبود

شمارهٔ ۱۰۱ : گر پریشان خم گیسوی تو از شانه نبود

شمارهٔ ۱۰۲ : چنان کز تاب آتش آب از گرمابه می‌ریزد

شمارهٔ ۱۰۳ : آن دسته که سرگشته سودای جنونند

شمارهٔ ۱۰۴ : باز دلبر به دلم عزم شبیخون دارد

شمارهٔ ۱۰۵ : میْ‌پرستانی که از دور فلک آزرده‌اند

شمارهٔ ۱۰۶ : هر شرارت در جهان فرزند آدم می‌کند

شمارهٔ ۱۰۷ : عمری‌ست کز جگر، مژه خوناب می‌خورد

شمارهٔ ۱۰۸ : آنچه را با کارگر سرمایه‌داری می‌کند

شمارهٔ ۱۰۹ : گر از دو روز عمر مرا یک نفس بماند

شمارهٔ ۱۱۰ : توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود

شمارهٔ ۱۱۱ : آنکه از آرا خریدن مَسنَدِ عالی بگیرد

شمارهٔ ۱۱۲ : باز طوفان بلا لجهٔ خون می‌خواهد

شمارهٔ ۱۱۳ : رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد

شمارهٔ ۱۱۴ : گر بدین سان آتشِ کین شعله‌ور خواهی نمود

شمارهٔ ۱۱۵ : آن غنچه که نشکفت ز حسرت دل ما بود

شمارهٔ ۱۱۶ : هر جا سخن از جلوه آن ماه پری بود

شمارهٔ ۱۱۷ : یک دم دل ما از غم، آسوده نخواهد شد

شمارهٔ ۱۱۸ : کانون حقیقت دهن بسته ما بود

شمارهٔ ۱۱۹ : دی تا دل شب آن بت طناز کجا بود؟

شمارهٔ ۱۲۰ : چو مهربان مَهِ من جلوه بی‌نقاب کند

شمارهٔ ۱۲۱ : دلت به حال دل ما چرا نمی‌سوزد

شمارهٔ ۱۲۲ : طوطی که چو من شُهره به شیرین‌سخنی بود

شمارهٔ ۱۲۳ : سر و کارِ من اگر با تو دل‌آزار نبود

شمارهٔ ۱۲۴ : آن پری چو از، بهر دلبری، زلف عنبرین، شانه می‌کند

شمارهٔ ۱۲۵ : هر کس که به دل مهر تو مه‌پاره ندارد

شمارهٔ ۱۲۶ : در جهان کهنه از نو شور و شر باید نمود

شمارهٔ ۱۲۷ : حلقه زلفی که غیر تاب ندارد

شمارهٔ ۱۲۸ : شب که دل با روزگار تار خود در جنگ بود

شمارهٔ ۱۲۹ : آنان که از فراعنه توصیف می‌کنند

شمارهٔ ۱۳۰ : شوریده دل به سینه به عنوانِ کارگر

شمارهٔ ۱۳۱ : فدای سوز دل مطربی که گفت به ساز

شمارهٔ ۱۳۲ : یارب ز چیست بر سر فقر و غنا هنوز

شمارهٔ ۱۳۳ - درباره کمک به قحطی‌زدگان روسیهٔ بعد از انقلاب : نمود همچو ابوالهول رو به ملت روس

شمارهٔ ۱۳۴ : تا حیات من به دست نان دهقان است و بس

شمارهٔ ۱۳۵ : گر در طلبِ اهلِ دلی همدمِ ما باش

شمارهٔ ۱۳۶ : در چمن ای دل چو من غیر از گلِ یک‌رو مباش

شمارهٔ ۱۳۷ : ای دل اندر عاشقی با طالعِ مسعود باش

شمارهٔ ۱۳۸ : بس تنگ شد از سختی جان حوصله دل

شمارهٔ ۱۳۹ : ما خِیلِ تُهی‌دست جگرگوشهٔ بختیم

شمارهٔ ۱۴۰ : شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم

شمارهٔ ۱۴۱ : گرچه ما از دستبرد دشمنان افتاده‌ایم

شمارهٔ ۱۴۲ : با دشمن اگر میل تو پنداشته بودیم

شمارهٔ ۱۴۳ : گرچه دل سوخته و عاشق و جان‌باخته‌ایم

شمارهٔ ۱۴۴ : تا که در ساغر شراب صاف بی‌غش کرده‌ایم

شمارهٔ ۱۴۵ : چون باد تا در آن خم گیسو درآمدیم

شمارهٔ ۱۴۶ : غم چو زور آور با شادی قدح نوشی کنم

شمارهٔ ۱۴۷ : تا در اقلیم قناعت خودنمایی کرده‌ایم

شمارهٔ ۱۴۸ : گر ز روی معدلت آغشته در خون می‌شویم

شمارهٔ ۱۴۹ : هر چند که با فکر جوانیم که بودیم

شمارهٔ ۱۵۰ : زان طره به پای دل، تا سلسله‌ها دارم

شمارهٔ ۱۵۱ : خوش آنکه در طریق عدالت قدم زنیم

شمارهٔ ۱۵۲ : گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم

شمارهٔ ۱۵۳ : به کوی ناامیدی شمع‌آسا محفلی دارم

شمارهٔ ۱۵۴ : یاد باد آن شب که جا بر خاک کویی داشتیم

شمارهٔ ۱۵۵ : گر برخی جانان من دلداده نبودم

شمارهٔ ۱۵۶ : موبه‌مو شرح غمت روزی که با دل گفته‌ایم

شمارهٔ ۱۵۷ : روزگاری شد که سر تا پا دلی غمناک دارم

شمارهٔ ۱۵۸ : ز بس از روزگار بخت و سخت و سست دلتنگم

شمارهٔ ۱۵۹ : به حسرتی که چرا جای در قفس دارم

شمارهٔ ۱۶۰ : دیدی آخر به سر زلف تو پابست شدم

شمارهٔ ۱۶۱ : در میکده گر رند قدح نوش نبودیم

شمارهٔ ۱۶۲ : دیشب از غم تا سحرگه آه سردی داشتم

شمارهٔ ۱۶۳ - تحت نظر بودن پس از مراجعت از اروپا : فصل گل چو غنچه، لب را از غم زمانه بستم

شمارهٔ ۱۶۴ - در زندان قصر : ترسم ای مرگ نیایی تو و من پیر شوم

شمارهٔ ۱۶۵ : از پی دیوانگی تا آستین بالا زدیم

شمارهٔ ۱۶۶ : ز خودآراییِ تن جامهٔ جان چاک می‌خواهم

شمارهٔ ۱۶۷ : ما مست و خراب از می صهبای الستیم

شمارهٔ ۱۶۸ : ما خیل گدایان که زر و سیم نداریم

شمارهٔ ۱۶۹ : سر خط عاشقی را روز الست دادم

شمارهٔ ۱۷۰ : به باد روی گلی در چمن چو ناله کنم

شمارهٔ ۱۷۱ : بس به نام عمر مرگ هولناکی دیده‌ام

شمارهٔ ۱۷۲ : بستهٔ زنجیر بودن هست کارِ شیر و من

شمارهٔ ۱۷۳ : گر خدا خواهد بجوشد بحر بی‌پایان خون

شمارهٔ ۱۷۴ : از جور چرخ کج‌روش، وز دست بخت واژگون

شمارهٔ ۱۷۵ : تا چند هوسرانی، دندان هوس بشکن

شمارهٔ ۱۷۶ : ای توده دست قدرت از آستین برون کن

شمارهٔ ۱۷۷ : تا در خم آن گیسو چین و شکن افتاده

شمارهٔ ۱۷۸ : خوبرویان که جگر گوشه نازند همه

شمارهٔ ۱۷۹ : زین قیامی که تو با آن قد و قامت کردی

شمارهٔ ۱۸۰ - در زندان قصر : ریز بر خاک فنا ای خضر آب زندگی

شمارهٔ ۱۸۱ : آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی

شمارهٔ ۱۸۲ : دست اجنبی افراشت، تا لوای ناامنی

شمارهٔ ۱۸۳ : به جز این مرا نماند، پس مرگ سرگذشتی

شمارهٔ ۱۸۴ : بی‌پرده برآمد مهر زین پرده مینایی

شمارهٔ ۱۸۵ : نیمه شب زلف را در سایه مه تاب دادی

شمارهٔ ۱۸۶ : آن زلف مشکبو را، تا زیب دوش کردی

شمارهٔ ۱۸۷ : زالِ گردون را نباشد گر سرِ رویین‌تنی

شمارهٔ ۱۸۸ : قسم به عزّت و قَدر و مقامِ آزادی

شمارهٔ ۱۸۹ : دل ز غم یک پرده خون شد پرده‌پوشی تا به کی؟