شمارهٔ ۱۶۰

هوش مصنوعی: در نهایت، دیدی که من به زلف تو وابسته و گرفتار شدم، به طوری که حتی یک قدم هم نتوانستم از آن رشته‌ی محبت بردارم و از دست تو جدا شوم.

هوش مصنوعی: ای سرو بلند، تو هیچ‌گاه قدمی بر سر من نگذاشتی، هرچند در مسیر تو، من به خاطر پستی خودم به خاکی بدل شدم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند من در جستجوی معشوقی که زنده‌ام بکند، نیست؛ چرا که من از طریق نبودن، به روشنایی او دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو همیشه مانند تیر از انگشت رها می‌شود؛ اما من به خاطر آن زیبایی به شدت عاشق و گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: ما همواره در حالت نشئگی و شادی ناشی از زیبایی و لطف ساقی هستیم؛ چرا که از آن شراب ابدی، از آغاز عالم مست شده‌ام.