شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: ما برای دیوانگی و عاشقی دست به کار شدیم و مانند مجنون، خیمه‌امان را در دل بیابان برپا کردیم.

هوش مصنوعی: زندگی برای ما هیچ چیزی جز مشکلات نداشت، به همین خاطر به زندگی خود با مرگ پایان دادیم.

هوش مصنوعی: ما به چشم‌های تو دل بستیم و در میدان عشق، با وجود تنها بودنمان، به مصاف یک لشکر رفتیم.

هوش مصنوعی: بی‌نیازی از آن‌چنان ثروتی است که حتی در میان فقر و تنگدستی، بر ناز و نعمت افراد مرفه و دارندگان ثروت طعنه می‌زنیم.

هوش مصنوعی: تا پایان دنیا باده‌ای که در محفل حوریان می‌نوشیدم، تداوم خواهد داشت و یاد آن همیشه با من خواهد بود.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف ماه مبارکی می‌پردازد که در قمار عشق آن به خوبی و نشاط شب را تا صبح سپری کرده‌ایم. شاعر به این باور دارد که این ماه خاص و ارزشمند، مایه‌ی دلخوشی و شادابی ما بوده است.

هوش مصنوعی: اگرچه در راه سیاست خطرهای زیادی وجود دارد، اکنون ما با اعتماد به نفس و توکل، دل به این دریا زده‌ایم.