شمارهٔ ۱۴۰

شب، درِ خانه را بستم و از شراب ناب عشق او سرمست شدم. در آن حالِ بی‌نیازی و بی‌اعتنایی، حتی اگر ماهِ آسمان هم به در خانه‌ام آمد و در زد، ردش کردم و اعتنایی به آمدنش نکردم.

آیا دیدی که آن یار زیبارو (ترکِ ختا) در حقیقت دشمن جان من بود؟با این حال، من سال‌ها به اشتباه او را دوست خود می‌نامیدم و دوست می‌پنداشتم.

وقتی خانهٔ بیگانگان جایگاه چشم من شد و چشمم پیوسته به سوی آنان بود، آن‌قدر گریه کردم که آن خانه را ویران ساختم.

وقتی درد و عشق جان‌سوز پروانه را برای شمع بازگو کردم، شمع آن‌قدر متأثر شد که خود نیز گرفتار سوز عشق شد و از اندوه و تأثر آب شد.

فرهاد از سوز عشق شیرین در عذاب بود و رهایی نمی‌یافت؛ من با یاد و حکایت شیرین، او را از آن بی‌قراری و رنج رهاندم و به آرامش نهایی رساندم.

دلی که از پیش سرشار از غم و اندوه بود و گویی از جنس درد آفریده شده بود، در معرض ستم و بی‌مهری تو قرار دادم و آن را بیش از پیش در آتش عشق و رنج سوزاندم.

زندگی من در حقیقت چیزی جز مرگِ آرام و تدریجی نبود. تمام آن رنج‌ها، فرسودگی‌ها و جان‌کندن‌هایی را که بر جسم و جانم گذشت، به اشتباه «عمر» و «زندگی» نامیدم.