شمارهٔ ۱۷۴

هوش مصنوعی: از بدبیاری‌های روزگار و ناملایمات مقدر، دلم و چشمانم حیرت‌زده است؛ اینجا پر از غم و آنجا پر از خون است.

هوش مصنوعی: دیروز به طور ناخواسته، من و یک روحانی در یک مجلس بودیم. هر کدام به موضوعی صحبت می‌کردیم؛ او از بهشت و لذت‌های آن سخن می‌گفت، در حالی که من در مورد دیوانگی و عشق صحبت می‌کردم.

هوش مصنوعی: من از اشک‌های دلی که خونین است، خوشحال هستم و دائماً از ناله‌های دل خود رنج می‌برم. در زیبایی و سختی‌های زندگی، هم از نظر ظاهری و هم از نظر درون خود، دچار آتش و آب هستم.

هوش مصنوعی: اگر خسرو هم مانند من بود، زیبایی آن دلبر را می‌دید که مانند کوه‌کن، با نوک مژگانش، کوه بیستون را می‌شکافد.

هوش مصنوعی: در این مسیر پرخطر، مانند شخصی گم شده با راهنمایی خضر، ای دل! چگونه می‌خواهی بدون راهنمایی پیش بروی؟