شمارهٔ ۱۵۳

هوش مصنوعی: در کوچه‌ی ناامیدی، جایی دارم که مانند شمع داغ و روشن است. اینجا پر از اشک و آه من است و در میان آب و آتش، منزلی برای خود ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: من در کنار تمام دردها و رنج‌ها و مشکلاتی که تجربه کرده‌ام، به اندازه‌ی بسیار زیادی از عشق و محبت بهره‌مند شده‌ام.

هوش مصنوعی: از خانه‌ی مرگ که درمانی برای دردهای تنهایی‌ام بود، حالا می‌دانم که برای این درد، راه حلی فوری دارم.

هوش مصنوعی: چشم من به خاطر اشک‌هایی که ریخته‌ام مانند گلی شده است و تو مرا از در خود راندی، اما هیچ نگفتی که من در آن مکان حق و سهمی از آب و خاک دارم.

هوش مصنوعی: اگر دادگاه اول حکم بر آزادی من صادر کند و مرا بی‌خانمان کند، من به خدای عادل ایمان دارم که در نهایت به داد من خواهد رسید.

هوش مصنوعی: تو به خاطر ظلم و بی‌عدالتی‌هایی که بر تو رفته، از گل (زیبایی) می‌گویی و می‌نالی، اما من از خود آن زیبایی تو می‌گویم. ای بلبل، اگر تو دلی برای احساس کردن داری، من هم قلبی برای احساساتم دارم.

هوش مصنوعی: فرخی به شدت غمگین است و اشک‌هایش چنان در گلویش گره خورده که نمی‌تواند به راحتی بگوید مشکلاتی دارد.