شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: در هر لحظه از زندگی‌ام، با توجه به نام عمر، مرگ را به شدت ترسناک و دردناک احساس کرده‌ام و این زندگی را همچون یک هلاکت و نابودی دیده‌ام.

هوش مصنوعی: زندگی شبیه یک خواب است و در این خواب، به خاطر دیدن خواب‌های ترسناک، احساس می‌کنم که سال‌هاست در خیال دیگران زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در تمام عمرم، اگرچه همیشه در بیابان دیوانگی غرق بوده‌ام و دامن پر از خون را تجربه کرده‌ام، اما توانسته‌ام دامن پاکی را نیز بیابم.

هوش مصنوعی: من لاله را دوست دارم، زیرا مانند دل من از سوز و درد رنج می‌برد و در این بین، شباهت‌هایی میان آنها می‌بینم.

هوش مصنوعی: وقتی به تیر دلنشین تو می‌نگرم، جانم پر از شادی می‌شود و هر جا که بروی، مثل کسی که به خاطر عشق دلی شکسته است، از جان می‌گذرم.

هوش مصنوعی: در واقع، اگر من در میان مردم دنیا تنش یا برخوردی مشاهده کرده‌ام، تنها به خاطر این است که برای جذب پول و ثروت بوده است.

هوش مصنوعی: هم حتی خضر، با بینش دل خود، نتوانسته است چشمه حیات را ببیند. در حالی که من، از آب تاکی، چیزهایی را دیده‌ام که او ندیده است.

هوش مصنوعی: هیچ خاکی وجود ندارد که بر سرم بریزم، چون به خاطر غمت آنقدر از چشمم اشک ریخته‌ام که در هر جایی که خاکی دیده‌ام، به گل تبدیل شده است.