خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

فصیحی هروی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : در دیده مور اگر روم چون عنقا

شمارهٔ ۲ : با دوست چه کار طالب سودا را

شمارهٔ ۳ : دردم که بهار نیست گلزار مرا

شمارهٔ ۴ : ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما

شمارهٔ ۵ : عشق آمد و ریخت برق در پیکر ما

شمارهٔ ۶ : از زهر بلا پرست پیمانه ما

شمارهٔ ۷ : در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب

شمارهٔ ۸ : آن شوخ که عارض از می حسن افروخت

شمارهٔ ۹ : در جام شکایت زبانم خون ریخت

شمارهٔ ۱۰ : دلاکی دوش خونم از هر مژه ریخت

شمارهٔ ۱۱ : آن دم که شدیم از می هستی سرمست

شمارهٔ ۱۲ : آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست

شمارهٔ ۱۳ : پروانه که از بادیه هجر برست

شمارهٔ ۱۴ : سوی در پادشاه کز طور بهست

شمارهٔ ۱۵ : آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست

شمارهٔ ۱۶ : آن شوخ که چشم حسن را نور و ضیاست

شمارهٔ ۱۷ : صد شکر که حرف دوست شد بی‌کم و کاست

شمارهٔ ۱۸ : امشب که چو صبح وصل عشرت لقب است

شمارهٔ ۱۹ : دیشب ز دلم شعله آهی برخاست

شمارهٔ ۲۰ : هر چند دلم ز درد خونریزتر است

شمارهٔ ۲۱ : ای آنکه غمت پردگی محمل ماست

شمارهٔ ۲۲ : ای شمع گرت ذوق غم آموختن است

شمارهٔ ۲۳ : باز از سر ناز می به اغیار ده است

شمارهٔ ۲۴ : امشب چمنت به آب و تابی شده است

شمارهٔ ۲۵ : دورت آورد کآفتابی می‌خواست

شمارهٔ ۲۶ : دل مهمانست و میزبانش غم تست

شمارهٔ ۲۷ : گیرم که ز آه و ناله‌ات صد حشرست

شمارهٔ ۲۸ : می نوش کنون که ابر رحمت بارست

شمارهٔ ۲۹ : از مرگ گل حیات بی‌رنگترست

شمارهٔ ۳۰ : این نسخه که بر شیشه نادان سنگست

شمارهٔ ۳۱ : این روح که شمع مجلس افروز منست

شمارهٔ ۳۲ : بر من که چو ابر پایم از دامانست

شمارهٔ ۳۳ : بی روی تو بر دیده نظر بهتانست

شمارهٔ ۳۴ : در بحر جهان که ساحلش افواهست

شمارهٔ ۳۵ : گرد گلت از رشک عرق می‌بایست

شمارهٔ ۳۶ : این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست

شمارهٔ ۳۷ : دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست

شمارهٔ ۳۸ : داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست

شمارهٔ ۳۹ : کوته خردی که شرمسار از من نیست

شمارهٔ ۴۰ : از دیده به سوی دوست پیوسته رهی‌ست

شمارهٔ ۴۱ : دل با غم آن صنم سپردیم و گذشت

شمارهٔ ۴۲ : امشب که طرب از دل مهجور برفت

شمارهٔ ۴۳ : آن شوخ چو جام ناز در چنگ گرفت

شمارهٔ ۴۴ : امشب می درد آسمان بی ‌غش باد

شمارهٔ ۴۵ : در کوی تو هر گه پای اندیشه نهاد

شمارهٔ ۴۶ : آن می که دلش به صد تمنا می‌خورد

شمارهٔ ۴۷ : ناصح ما را میل نصیحت دارد

شمارهٔ ۴۸ : آهم چو بر آسمان شبیخون آرد

شمارهٔ ۴۹ : آنم که ز من زبان سخن نپذیرد

شمارهٔ ۵۰ : حسنت که صلای شوق عالم برزد

شمارهٔ ۵۱ : با آن که به جانم از تو جز تب نرسد

شمارهٔ ۵۲ : ز آن پیش دلا که هجر زارت بکشد

شمارهٔ ۵۳ : چون زلف ترا باد صبا شانه کشد

شمارهٔ ۵۴ : آن غنچه که از لباس خود بیرون شد

شمارهٔ ۵۵ : داغ تو به آفتاب تب نفروشد

شمارهٔ ۵۶ : دندان امشب ز درد شد بس که نژند

شمارهٔ ۵۷ : ای چرخ بر آتشم نهی همچو سپند

شمارهٔ ۵۸ : ای آنکه دمت راز مسیحا داند

شمارهٔ ۵۹ : باز آمد و رفت و هجر خونخوار بماند

شمارهٔ ۶۰ : چون اشک ز خون هوسم ساخته‌اند

شمارهٔ ۶۱ : امروز که باغ و راغ آراسته‌اند

شمارهٔ ۶۲ : ارباب وفا ز ما وفا می‌طلبند

شمارهٔ ۶۳ : در روز ازل بخت زبونم دادند

شمارهٔ ۶۴ : روزم ز فراق دود گلخن سازند

شمارهٔ ۶۵ : آن روز که چهره عذاب افروزند

شمارهٔ ۶۶ : در ساغر عیش باده خامان ریزند

شمارهٔ ۶۷ : این خشک‌بران که دست‌کشت هوسند

شمارهٔ ۶۸ : نوروز چو خان به بخت فیروز کند

شمارهٔ ۶۹ : زآن خوبتری که کس خیال تو کند

شمارهٔ ۷۰ : چون جان و دل از درش سفر ساز کنند

شمارهٔ ۷۱ : این کج نظران به گلشنی رو نکنند

شمارهٔ ۷۲ : عشقت صنما دل مشوش خواهد

شمارهٔ ۷۳ : این خلد که از فیضص ازل یاد دهد

شمارهٔ ۷۴ : آن ساقی گلچهره که می می‌پیمود

شمارهٔ ۷۵ : گر جانت درین بادیه بی‌آب بود

شمارهٔ ۷۶ : شوخی که گلش بهار امید بود

شمارهٔ ۷۷ : هجر تو و دیده آتش و موم بود

شمارهٔ ۷۸ : دوشت گویا دل به خروش آمده بود

شمارهٔ ۷۹ : تیغت که به سوی مو هراسان برود

شمارهٔ ۸۰ : چون در جگرت ناوک غم‌بند شود

شمارهٔ ۸۱ : آن شب که می از لبت شکرنوش شود

شمارهٔ ۸۲ : هرگز چشمم به روی او وانشود

شمارهٔ ۸۳ : هرگز لبم آشنای یارب نشود

شمارهٔ ۸۴ : تا درد غمت صاف محبت نشود

شمارهٔ ۸۵ : بی نام تو نطق ما گل‌افشان نشود

شمارهٔ ۸۶ : چون باده ناز مست جام تو شود

شمارهٔ ۸۷ : دل کشته خنجر ملامت گردید

شمارهٔ ۸۸ : چندی خردم به گرد مردم گردید

شمارهٔ ۸۹ : گر در تو چمن طراز کنعان می‌دید

شمارهٔ ۹۰ : دیریست که از سینه‌ام آهی ندمید

شمارهٔ ۹۱ : نقشی که برین دو صفحه کردند نگار

شمارهٔ ۹۲ : راه در دوست آشکارا مسپار

شمارهٔ ۹۳ : در راه تو سرها به هوای رفتار

شمارهٔ ۹۴ : گر بشکافند مو به موی من زار

شمارهٔ ۹۵ : بعد از عمری که از سفر آمد یار

شمارهٔ ۹۶ : مویی که سترد از سرم آن مایه نور

شمارهٔ ۹۷ : ای کلک تو مشکبار چون طره حور

شمارهٔ ۹۸ : ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز

شمارهٔ ۹۹ : ای خلق تو فیض بخش بستان نیاز

شمارهٔ ۱۰۰ : وقتست که این طلسم دولاب اساس

شمارهٔ ۱۰۱ : خورشید مباش بخت ما گو مه باش

شمارهٔ ۱۰۲ : رندی که شکسته پنجه شور و شرش

شمارهٔ ۱۰۳ : ای طور ز شوق جلوه‌ات خانه به دوش

شمارهٔ ۱۰۴ : ای کرده سپهر در حریم تو رکوع

شمارهٔ ۱۰۵ : ای روی ترا ترجمه در دین مصحف

شمارهٔ ۱۰۶ : ای کرده به خونریز اسیران آهنگ

شمارهٔ ۱۰۷ : با آن که ز جوش حسن آن دلبر شنگ

شمارهٔ ۱۰۸ : آنم که بهار دارد از باغم ننگ

شمارهٔ ۱۰۹ : گردون که نباشدش به بیداد بدل

شمارهٔ ۱۱۰ : امشب که زمانه شد لبالب ز جمال

شمارهٔ ۱۱۱ : در عشق تو ای غم ز غمت مرهم دل

شمارهٔ ۱۱۲ : این فرقه که زد خامه تحقیق رقم

شمارهٔ ۱۱۳ : گفتم رمزی با تو صریح و مبهم

شمارهٔ ۱۱۴ : در مذهب ما دویی حرامست حرام

شمارهٔ ۱۱۵ : چون اخگرت از شعله بجوشد ز مسام

شمارهٔ ۱۱۶ : آنم که لوای ناله افراخته‌ام

شمارهٔ ۱۱۷ : آنم که به هرزه سالها سوخته‌ام

شمارهٔ ۱۱۸ : شب دیده به سیل اشک چندان شستم

شمارهٔ ۱۱۹ : جانا به غم تو زندگانی کردم

شمارهٔ ۱۲۰ : چندان که ز حسن خودپرستی دیدم

شمارهٔ ۱۲۱ : هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم

شمارهٔ ۱۲۲ : در دیده ز اشک نوبهاری دارم

شمارهٔ ۱۲۳ : کو دست که دامن حضوری گیرم

شمارهٔ ۱۲۴ : تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم

شمارهٔ ۱۲۵ : رفتم که ز زلفت خردی وام کنم

شمارهٔ ۱۲۶ : آنم که به غم مصاحب دیرینم

شمارهٔ ۱۲۷ : خوش آن که در آن حریم می‌بود رهم

شمارهٔ ۱۲۸ : چون باغ شکفته از گیاهی نشوم

شمارهٔ ۱۲۹ : ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم

شمارهٔ ۱۳۰ : یک چند درین رسته پریشان گشتیم

شمارهٔ ۱۳۱ : چون غنچه ازین باغ شتابان رفتیم

شمارهٔ ۱۳۲ : با دوست به گل گشت گلستان رفتیم

شمارهٔ ۱۳۳ : ترک غم آن نگار دلجو کردیم

شمارهٔ ۱۳۴ : یک چند گل گلشن مقصود شدیم

شمارهٔ ۱۳۵ : امشب که ز باغ حسن صد گل چیدیم

شمارهٔ ۱۳۶ : در کار تو آه آتشینی داریم

شمارهٔ ۱۳۷ : برخیز که از ناله سپاهی بکشیم

شمارهٔ ۱۳۸ : کو خم که ز نعل واژگون جام کنیم

شمارهٔ ۱۳۹ : بازآکه چو لب به ناله عادت نکنیم

شمارهٔ ۱۴۰ : ز آن پیش که در قصر عدم خانه کنیم

شمارهٔ ۱۴۱ : بحریم درین راه همه تن پاییم

شمارهٔ ۱۴۲ : ماییم که جان در گرو صهباییم

شمارهٔ ۱۴۳ : چشم شوخت ز رحم نشنید سخن

شمارهٔ ۱۴۴ : آن قوم که هست در بلا مسکنشان

شمارهٔ ۱۴۵ : زین بیش می فریب در جام مکن

شمارهٔ ۱۴۶ : از بس که به رسم دل بی‌حاصل من

شمارهٔ ۱۴۷ : ای واله طور جلوه نور ببین

شمارهٔ ۱۴۸ : آن شوخ که ماه راست زو نور جبین

شمارهٔ ۱۴۹ : عمری بودم چون شب غم نامه سیاه

شمارهٔ ۱۵۰ : ماییم و دل شکسته از خود رسته

شمارهٔ ۱۵۱ : دستش گل داغ از جگر ما چیده

شمارهٔ ۱۵۲ : دستی که همیشه بود در گردن تو

شمارهٔ ۱۵۳ : بنشین و به طوف قفس از دام برو

شمارهٔ ۱۵۴ : موسی باش و شکفته از طور مشو

شمارهٔ ۱۵۵ : دلاکی گشت از سرم موی زدای

شمارهٔ ۱۵۶ : ای از گل اشک گشته مژگان آرای

شمارهٔ ۱۵۷ : ای غم ز دلم چه شد زمانی بدر آی

شمارهٔ ۱۵۸ : ای غم ز دلم اگر توانی بدر آی

شمارهٔ ۱۵۹ : از عهد شکستن چو هوس نشکیبی

شمارهٔ ۱۶۰ : ای عشق به تازه مرحمتها کردی

شمارهٔ ۱۶۱ : دل راز مرا رسه شکستن تا کی

شمارهٔ ۱۶۲ : کاش این لب پر معجزه بر دوختمی

شمارهٔ ۱۶۳ : ای صید غمت هنوز صد عربده‌جوی

شمارهٔ ۱۶۴ : گر خار و خسی تو آتش تن می‌جوی

شمارهٔ ۱۶۵ : ای غم که مسافر جهان پیمایی

شمارهٔ ۱۶۶ : ای آنکه به هرزه راه شک می‌پویی