خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

ابوالحسن فراهانی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : ای خضر بیابان کلام حکما

شمارهٔ ۲ : زلف و رخ یار مبتلا داشت مرا

شمارهٔ ۳ : جانا از رشک می سپارم جان را

شمارهٔ ۴ : با دیده بی خون که نه بینم آن را

شمارهٔ ۵ : چشم تو که با جهان عتاب است او را

شمارهٔ ۶ : ای مردم چشمم چه وبال است تو را

شمارهٔ ۷ : از عمر من آن چه کاهد ای حور نسب

شمارهٔ ۸ : دور از رخت ای سرو قد شکر لب

شمارهٔ ۹ : از آتش چهره چون برانداخت نقاب

شمارهٔ ۱۰ : این باران ست و برق ظاهر ز سحاب

شمارهٔ ۱۱ : چشم زین پیش ای بت خورشید جناب

شمارهٔ ۱۲ : ای شاهد جود از تو در زیر نقاب

شمارهٔ ۱۳ : شعری که ازو گرفت نه گردون زیب

شمارهٔ ۱۴ : ای شعر تو چون حسن سراپا همه زیب

شمارهٔ ۱۵ : عیب ست بد اب پاک شوینده عیب

شمارهٔ ۱۶ : تا روشن شد دیده ام از رقعه دوست

شمارهٔ ۱۷ : فردا که حیات تازه گیرند اموات

شمارهٔ ۱۸ : مشک است به گرد نقطه پرگارت

شمارهٔ ۱۹ : گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست

شمارهٔ ۲۰ : چون شیشه شکسته شد بهرحال که هست

شمارهٔ ۲۱ : هرچند که گویند به من پیوست

شمارهٔ ۲۲ : جز علم و عمل که همدم روز جزاست

شمارهٔ ۲۳ : حوری که به زعم او چو او نایاب است

شمارهٔ ۲۴ : آن غنچه که عالمی ازو در تاب است

شمارهٔ ۲۵ : در جلوه چو سرو قدت ای یار کجاست

شمارهٔ ۲۶ : با من که ز ناله ام فلک برحذر است

شمارهٔ ۲۷ : گفتم سفری کنم اگر تقدیرست

شمارهٔ ۲۸ : صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است

شمارهٔ ۲۹ : دل سیر شد از تو خوب رویی می خواست

شمارهٔ ۳۰ : امشب که رخش خانه فروز من و تست

شمارهٔ ۳۱ : دانی که چرا نمی توان دید ای دوست

شمارهٔ ۳۲ : گفتی چشمم از چه خضبال است ای دوست

شمارهٔ ۳۳ : هرچند که من ناکس و دونم ای دوست

شمارهٔ ۳۴ : از دلبر من حدیث گرمی سخنی ست

شمارهٔ ۳۵ : ما را در دل جز آن گل رعنا نیست

شمارهٔ ۳۶ : حاصل از ریش وصیه جزء پشمت نیست

شمارهٔ ۳۷ : ای آن که به جز غم تو دل خواهم نیست

شمارهٔ ۳۸ : آن شوخ که عشق سهل کاری پنداشت

شمارهٔ ۳۹ : چون عشق دل رمیده از ما بگرفت

شمارهٔ ۴۰ : ای میر که دامن دلت غم نگرفت

شمارهٔ ۴۱ : افسوس که از کنار من یاری رفت

شمارهٔ ۴۲ : دل رویش را رشک نگارستان گفت

شمارهٔ ۴۳ : آن میر که خویش را کلامی می گفت

شمارهٔ ۴۴ : دانی زچه شد و قف تعرض جانت

شمارهٔ ۴۵ : هرچند پسر مرتبه عالی افتاد

شمارهٔ ۴۶ : در عالم تنگ عرصه سفله نهاد

شمارهٔ ۴۷ : بی روی تو جان محنت اندوز مباد

شمارهٔ ۴۸ : تنها نه به خون این دل مفتون خسبد

شمارهٔ ۴۹ : از دیده ی من چو دل برون می افتد

شمارهٔ ۵۰ : آن شوخ که دل ز مهر و مه میدزدد

شمارهٔ ۵۱ : شوخی که کنون دوری من نپسندد

شمارهٔ ۵۲ : گر زان که فلک اهل دلی نگذارد

شمارهٔ ۵۳ : هرچند دلم غم تو خون میبارد

شمارهٔ ۵۴ : بیچاره دلم راه به کاری نبرد

شمارهٔ ۵۵ : روزم به غم و شبم به شب میگذرد

شمارهٔ ۵۶ : افسوس که بخت بد کم اقبالی کرد

شمارهٔ ۵۷ : در سینه ز جوش خون دل دردا مرد

شمارهٔ ۵۸ : آن چشم که خون خلق در خواب خورد

شمارهٔ ۵۹ : ای آن که غمت بدهر شور اندازد

شمارهٔ ۶۰ : چون بر رخت آن زلف پریشان لرزد

شمارهٔ ۶۱ : شوخی که مرا درگه و بیگه سوزد

شمارهٔ ۶۲ : آن تازه نهال چند سرکش باشد

شمارهٔ ۶۳ : چون کار تو دل شکستن من باشد

شمارهٔ ۶۴ : تا کی رخم از گلاب گلگون باشد

شمارهٔ ۶۵ : آن چشم که فتنه دل و دین باشد

شمارهٔ ۶۶ : آن را که به ایزد سر و کاری باشد

شمارهٔ ۶۷ : هر روز دلم را اسیر خالی باشد

شمارهٔ ۶۸ : عاشق شب وصل یار هم درد کشد

شمارهٔ ۶۹ : تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد

شمارهٔ ۷۰ : شوخی که دلش داغ دل گلشن شد

شمارهٔ ۷۱ : هرچند که عمر مایه ناز آمد

شمارهٔ ۷۲ : شوخی که جفا به از وفا میداند

شمارهٔ ۷۳ : دونی دو که مردهای بنگ و برشند

شمارهٔ ۷۴ : مرغ دل من هم به رو هم بال افکند

شمارهٔ ۷۵ : تا جان تو عزم رفتن از تن نکند

شمارهٔ ۷۶ : عاشق باید که از طلب ننشیند

شمارهٔ ۷۷ : جمعی که ثنات رایگان میگویند

شمارهٔ ۷۸ : گر تیرگی روز من غم فرسود

شمارهٔ ۷۹ : ای آن که تو را میل به گلزار بود

شمارهٔ ۸۰ : ای آن که تو را مدار بر زور بود

شمارهٔ ۸۱ : آن بی حاصل که وصل بگذاشته بود

شمارهٔ ۸۲ : دی بابت هرزه گرد بی حاصل خود

شمارهٔ ۸۳ : نقش رخ او ز چشم بینا نرود

شمارهٔ ۸۴ : از گریه اگر چه یار همدم نشود

شمارهٔ ۸۵ : ای چشمم از انتظار روی تو سفید

شمارهٔ ۸۶ : اول طلب بخت بلندی باید

شمارهٔ ۸۷ : از دیده زهاد اگر زود آید

شمارهٔ ۸۸ : در علم و عمل هرکه مکمل گردید

شمارهٔ ۸۹ : عمریست که دل حدیث وصلت گوید

شمارهٔ ۹۰ : ای راحت دیده و دل ای نور بصر

شمارهٔ ۹۱ : در دام تو هر دم کشم آزار دگر

شمارهٔ ۹۲ : اینک مشهد ای دل از غفلت کور

شمارهٔ ۹۳ : تا نزد یکی بیار زو دوری دور

شمارهٔ ۹۴ : از چشم تو مرد و زن نفورند نفور

شمارهٔ ۹۵ : ای خواجه به سوی حق ز دنیای مجاز

شمارهٔ ۹۶ : یک ذره ز خاک پای آن ماه طراز

شمارهٔ ۹۷ : ای آن که به حسن و حسن صوتی ممتاز

شمارهٔ ۹۸ : دور از رخ دلگشایت ای مایه ناز

شمارهٔ ۹۹ : بی گریه به سر نمی برم نیم نفس

شمارهٔ ۱۰۰ : آن دل که هوس داشت اسیر همه کس

شمارهٔ ۱۰۱ : شهانه دلم ساخت مفتون زلفش

شمارهٔ ۱۰۲ : آن خواجه که کم باد ز عالم نامش

شمارهٔ ۱۰۳ : رفتن نتوان به کوی آن کافر کیش

شمارهٔ ۱۰۴ : چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش

شمارهٔ ۱۰۵ : هند وی سر زلف تو ای کافر کیش

شمارهٔ ۱۰۶ : دانم کنم آرزو حیرانی خویش

شمارهٔ ۱۰۷ : ای برده هوا سوی سماکت به سمک

شمارهٔ ۱۰۸ : چون دور کنم رقیب رازان ناپاک

شمارهٔ ۱۰۹ : وصل تو به سیم و زر نکرد حاصل

شمارهٔ ۱۱۰ : دل وصل تو خواهد ز من ای مهر گسل

شمارهٔ ۱۱۱ : در طره چون شبش دل شعله مثال

شمارهٔ ۱۱۲ : هجوم نگذارد از کف ای مایه بخل

شمارهٔ ۱۱۳ : اشکم همه صرف شد در اندیشه ی دل

شمارهٔ ۱۱۴ : دی توبه به امر دوستی بشکستم

شمارهٔ ۱۱۵ : دایم ز تو من کرانه ای میجستم

شمارهٔ ۱۱۶ : گفتی که چرا بداخترت میگفتم

شمارهٔ ۱۱۷ : از بس که زالفت خسان خون خوردم

شمارهٔ ۱۱۸ : هر چند که سعی در رضایت کردم

شمارهٔ ۱۱۹ : چون مهر سفر به هفت کشور کردم

شمارهٔ ۱۲۰ : ای آن که روی به کوی بیداد گرم

شمارهٔ ۱۲۱ : روزی که ز روح بند تن بردارم

شمارهٔ ۱۲۲ : چون خواهم دل ز دلستان برگیرم

شمارهٔ ۱۲۳ : گر بینم یار وگر نبینم میرم

شمارهٔ ۱۲۴ : از دوری آفتاب عالم سوزم

شمارهٔ ۱۲۵ : حال دل از آن بهانه جو می پرسم

شمارهٔ ۱۲۶ : بر خاک کف پای تو چون رخ نالم

شمارهٔ ۱۲۷ : ای درد و غم تو راحت جان و تنم

شمارهٔ ۱۲۸ : چون کوه گران نمود اصفاهانم

شمارهٔ ۱۲۹ : گویم که دری زوصل اگر باز کنم

شمارهٔ ۱۳۰ : دی با کوری کش از خسان می بینم

شمارهٔ ۱۳۱ : ای کوی تو درد و غم فراوان بردیم

شمارهٔ ۱۳۲ : تا از سر کوی آن صنم دور شدیم

شمارهٔ ۱۳۳ : ما چشم ز جستجوی درمان پوشیم

شمارهٔ ۱۳۴ : در چیدم دوش از خلایق دامن

شمارهٔ ۱۳۵ : در دادن دل به زلفت ای عهد شکن

شمارهٔ ۱۳۶ : خورشید من آن جهان به رویش روشن

شمارهٔ ۱۳۷ : هرچند کیمیاست امروز سخن

شمارهٔ ۱۳۸ : تا چند به بزم غیر تنها رفتن

شمارهٔ ۱۳۹ : ای بخت سیاه بخت تدبیری کن

شمارهٔ ۱۴۰ : ای اشک بود بر رخت ای رشک ختن

شمارهٔ ۱۴۱ : بر بالش راحتی نیامد سر من

شمارهٔ ۱۴۲ : شوخی که گسسته بود پیمان از من

شمارهٔ ۱۴۳ : ای با مهرت سرشته آب و گل من

شمارهٔ ۱۴۴ : شیطان نامی که شد غمش قاتل من

شمارهٔ ۱۴۵ : در دل دو هزار مدّعا دارم من

شمارهٔ ۱۴۶ : ز آن طره که ینست آن که زو هست ایمن

شمارهٔ ۱۴۷ : از عالم سفله ای پسر هیچ مخواه

شمارهٔ ۱۴۸ : گر دل خواهی ای تن محنت پیشه

شمارهٔ ۱۴۹ : زین سلسله تابه حال این فرزانه

شمارهٔ ۱۵۰ : بی شمع جمالت ای به حسن افسانه

شمارهٔ ۱۵۱ : چون دل بستم به زلف آن غالیه مو

شمارهٔ ۱۵۲ : ای باد صبا واله و شیدا بر تو

شمارهٔ ۱۵۳ : ای خانه نه سپهر پرنور از تو

شمارهٔ ۱۵۴ : رحمت آید با همه مغروری تو

شمارهٔ ۱۵۵ : باشد به مثل گر حاتم طی

شمارهٔ ۱۵۶ : ای دل که ز چاک سینه بگریخته ای

شمارهٔ ۱۵۷ : از من برگشت یار من بی سببی

شمارهٔ ۱۵۸ : ای چشم مرا چشم گهربار از پی

شمارهٔ ۱۵۹ : رفتی رفتی از دل پر خون رفتی

شمارهٔ ۱۶۰ : در دایره اهل هوس جا کردی

شمارهٔ ۱۶۱ : ظاهر بینان که دم زنند از یاری

شمارهٔ ۱۶۲ : ای خواجه مکن فخر به مال دگری

شمارهٔ ۱۶۳ : روزی که برغم چرخ مهمان منی

شمارهٔ ۱۶۴ : از سینه خیال قد آن سروسهی

شمارهٔ ۱۶۵ : من کرده ام از هر مژده یی دریایی