خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

همام تبریزی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : چون سحر از بوی گل گشت معطر هوا

شمارهٔ ۲ : با آن که برشکستی چون زلف خویش ما را

شمارهٔ ۳ : ما به دست یار دادیم اختیار خویش را

شمارهٔ ۴ : ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام را

شمارهٔ ۵ : داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مرا

شمارهٔ ۶ : روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه را

شمارهٔ ۷ : مکن ای دوست ملامت من سودایی را

شمارهٔ ۸ : بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ما

شمارهٔ ۹ : چشم مستش دوش می‌دیدم به خواب

شمارهٔ ۱۰ : منتظر باشند شب‌ها عاشقان ناکرده خواب

شمارهٔ ۱۱ : چون لبت از مصر کی خیزد نبات

شمارهٔ ۱۲ : بدیدم چشم مستت رفتم از دست

شمارهٔ ۱۳ : ترکم زمی مغانه سرمست

شمارهٔ ۱۴ : سری دارم ز سودای تو سرمست

شمارهٔ ۱۵ : نه باغ بود و نه انگور و می، نه باده‌پرست

شمارهٔ ۱۶ : بوی خوشت همره باد صباست

شمارهٔ ۱۷ : در پی آن می‌دوید دل که نگاری کجاست

شمارهٔ ۱۸ : کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغ

شمارهٔ ۱۹ : حسنت چو اشتیاق دلم بی‌نهایت است

شمارهٔ ۲۰ : حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت است

شمارهٔ ۲۱ : خانه امروز بهشت است که رضوان اینجاست

شمارهٔ ۲۲ : این ز آب وخاک نیست که جانی مصور است

شمارهٔ ۲۳ : اینک آن روی مبارک که سزای نظر است

شمارهٔ ۲۴ : بجز از صورت آراسته چیزی دگر است

شمارهٔ ۲۵ : حسن تو را ممالک دل‌ها مسخر است

شمارهٔ ۲۶ : رویت به هر انجمن دریغ است

شمارهٔ ۲۷ : بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل است

شمارهٔ ۲۸ : مشتاب ساربان که مرا پای در گل است

شمارهٔ ۲۹ : یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل است

شمارهٔ ۳۰ : تو سلطانی و خورشیدت غلام است

شمارهٔ ۳۱ : به شب ماهی میان کاروان است

شمارهٔ ۳۲ : در شهر بگویید چه فریاد و فغان است

شمارهٔ ۳۳ : وداع چون تو نگاری نه کار آسان است

شمارهٔ ۳۴ : یاری که رخش قبله صاحب‌نظران است

شمارهٔ ۳۵ : چشم مستانه تو آفت هشیاران است

شمارهٔ ۳۶ : شب دراز که مانند زلف یار من است

شمارهٔ ۳۷ : مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین است

شمارهٔ ۳۸ : دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دست

شمارهٔ ۳۹ : بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوست

شمارهٔ ۴۰ : مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوست

شمارهٔ ۴۱ : تورا چیزی ورای حسن و آن هست

شمارهٔ ۴۲ : ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ست

شمارهٔ ۴۳ : از سوز دل مات همانا خبری نیست

شمارهٔ ۴۴ : فتنه از بالای تو بالا گرفت

شمارهٔ ۴۵ : خرامان می‌رود آن سرو قامت

شمارهٔ ۴۶ : فراق آن قد و قامت قیامت است قیامت

شمارهٔ ۴۷ : بی آفتاب رویت روزم بود چو مویت

شمارهٔ ۴۸ : چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچ

شمارهٔ ۴۹ : از وقت صبح هست دلم را صفای صبح

شمارهٔ ۵۰ : یاد باد آن راحت جان یاد باد

شمارهٔ ۵۱ : دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنش

شمارهٔ ۵۲ : هر کاو سر تو دارد پروای سر ندارد

شمارهٔ ۵۳ : مگر سنگین دل است و جان ندارد

شمارهٔ ۵۴ : سلطان جان ز عالم علوی نگاه کرد

شمارهٔ ۵۵ : روی زیبا چون تماشا را به گلزار آورد

شمارهٔ ۵۶ : جان را به جای جانی جای تو کس نگیرد

شمارهٔ ۵۷ : رندی و برناپیشه‌ای میر مغان را می‌رسد

شمارهٔ ۵۸ : دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسد

شمارهٔ ۵۹ : جان را به جای زلفت جای دگر نباشد

شمارهٔ ۶۰ : چو رخسارت گل رنگین نباشد

شمارهٔ ۶۱ : اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشد

شمارهٔ ۶۲ : دوست آن دارد و آن است که جان می‌بخشد

شمارهٔ ۶۳ : نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شد

شمارهٔ ۶۴ : نباتت بر لب شکّر برآمد

شمارهٔ ۶۵ : برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند

شمارهٔ ۶۶ : میان ما و شما بود پیش از آن پیوند

شمارهٔ ۶۷ : سر تا قدم به آب حیاتت سرشته‌اند

شمارهٔ ۶۸ : ماه‌رویان زلف مشکین را پریشان کرده‌اند

شمارهٔ ۶۹ : عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اند

شمارهٔ ۷۰ : گرچه سیاحان جهان گردیده‌اند

شمارهٔ ۷۱ : زاهدان با شاهدان همخانه‌اند

شمارهٔ ۷۲ : نظرها محرم رویت نبودند

شمارهٔ ۷۳ : بنامیزد چنانت آفریدند

شمارهٔ ۷۴ : این مقبلان که باخبر از روز محشرند

شمارهٔ ۷۵ : به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرند

شمارهٔ ۷۶ : قومی که ره به منزل خوبان همی‌برند

شمارهٔ ۷۷ : می‌روی وز پی تو پیر و جوان می‌نگرند

شمارهٔ ۷۸ : زلف ترک من صبا هردم مشوش می‌کند

شمارهٔ ۷۹ : آنچه باید همه داری و نداری مانند

شمارهٔ ۸۰ : اهل دل در هوس عشق تو سرگردانند

شمارهٔ ۸۱ : ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود

شمارهٔ ۸۲ : هر که او عاشق جمال بود

شمارهٔ ۸۳ : چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بود

شمارهٔ ۸۴ : آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بود

شمارهٔ ۸۵ : هوس عمر عزیزم ز برای تو بود

شمارهٔ ۸۶ : زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بود

شمارهٔ ۸۷ : بر سر کوی تو سرها می‌رود

شمارهٔ ۸۸ : جان‌ها در آتشند که جانان همی‌رود

شمارهٔ ۸۹ : عشق از صورت او آینه جان بنمود

شمارهٔ ۹۰ : بوسه‌ای را گر به جان شاید خرید

شمارهٔ ۹۱ : اگر نگار من از رخ نقاب بگشاید

شمارهٔ ۹۲ : بهشت روی تو را پاک دیده‌ای باید

شمارهٔ ۹۳ : بیا دمی بنشین تا دلم بیاساید

شمارهٔ ۹۴ : دلم ز عهدۀ عشقت برون نمی‌آید

شمارهٔ ۹۵ : رویت به از آن آمد انصاف که می‌باید

شمارهٔ ۹۶ : چو چشم مست بدان زلف تابدار آید

شمارهٔ ۹۷ : سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآید

شمارهٔ ۹۸ : آن نه نقشی‌ست که در خاطر نقاش آید

شمارهٔ ۹۹ : مرا چو نام لبت بر سر زبان آید

شمارهٔ ۱۰۰ : دوستان از دوستان یاد آورید

شمارهٔ ۱۰۱ : دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشید

شمارهٔ ۱۰۲ : نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشید

شمارهٔ ۱۰۳ : ای سراندازان سراندازی کنید

شمارهٔ ۱۰۴ : چون قامت تو سروی در بوستان نروید

شمارهٔ ۱۰۵ : اینک نسیمی می‌دهد کز دوست می‌آرد خبر

شمارهٔ ۱۰۶ : دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشتر

شمارهٔ ۱۰۷ : دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکر

شمارهٔ ۱۰۸ : لبت راست آب حیاتی دگر

شمارهٔ ۱۰۹ : آفتابی و ز مهرت همه دل‌ها محرور

شمارهٔ ۱۱۰ : از آن شکل و شمایل چشم بد دور

شمارهٔ ۱۱۱ : غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجاز

شمارهٔ ۱۱۲ : رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوز

شمارهٔ ۱۱۳ : چه می خورده است چشم نیم‌خوابش

شمارهٔ ۱۱۴ : زهی شمایل موزون و قد دلبندش

شمارهٔ ۱۱۵ : نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگش

شمارهٔ ۱۱۶ : این نه دردیست که بی دوست بود درمانش

شمارهٔ ۱۱۷ : برو با ما صلاح و زهد مفروش

شمارهٔ ۱۱۸ : اشتیاقی به مرادی نفروشد درویش

شمارهٔ ۱۱۹ : پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیش

شمارهٔ ۱۲۰ : عاشق کسی بود که کشد بار یار خویش

شمارهٔ ۱۲۱ : دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرک

شمارهٔ ۱۲۲ : که می گوید که هست این صورت از گل

شمارهٔ ۱۲۳ : وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیال

شمارهٔ ۱۲۴ : ما می‌رویم داده تو را یادگار دل

شمارهٔ ۱۲۵ : ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دل

شمارهٔ ۱۲۶ : زهی مقبل که شد پیش تو مقبول

شمارهٔ ۱۲۷ : چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکول

شمارهٔ ۱۲۸ : آرزومندم ولیکن کو قدم

شمارهٔ ۱۲۹ : ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمام

شمارهٔ ۱۳۰ : من به اومید تو از راه دراز آمده‌ام

شمارهٔ ۱۳۱ : چشم خود را دوست می‌دارم که رویش دیده‌ام

شمارهٔ ۱۳۲ : من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستم

شمارهٔ ۱۳۳ : هزاران نقش گوناگون ببستم

شمارهٔ ۱۳۴ : نرسیده‌ست به گوش تو مگر فریادم

شمارهٔ ۱۳۵ : پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدم

شمارهٔ ۱۳۶ : چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدم

شمارهٔ ۱۳۷ : این منم در صحبت جانان که جان می‌پرورم

شمارهٔ ۱۳۸ : سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درم

شمارهٔ ۱۳۹ : کجا روم که کمند تو می‌کشد بازم

شمارهٔ ۱۴۰ : تا نفس هست به روی تو برآید نفسم

شمارهٔ ۱۴۱ : در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

شمارهٔ ۱۴۲ : ساقیا بر سر جان بار گران است تنم

شمارهٔ ۱۴۳ : عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنم

شمارهٔ ۱۴۴ : تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنم

شمارهٔ ۱۴۵ : مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنم

شمارهٔ ۱۴۶ : عالمی را به جمالت نگران می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۷ : در رخت می‌نگرم صورت جان می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۸ : بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیم

شمارهٔ ۱۴۹ : نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیم

شمارهٔ ۱۵۰ : ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۱۵۱ : ما گر چه ز خدمتت جداییم

شمارهٔ ۱۵۲ : ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتن

شمارهٔ ۱۵۳ : به معنی چون شود صورت مزین

شمارهٔ ۱۵۴ : تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهن

شمارهٔ ۱۵۵ : تا سرم خالی نگردد از خیال ما و من

شمارهٔ ۱۵۶ : غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهن

شمارهٔ ۱۵۷ : نیاید در قلم یارا حدیث آرزومندان

شمارهٔ ۱۵۸ : خیالی بود و خوابی وصل یاران

شمارهٔ ۱۵۹ : شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختن

شمارهٔ ۱۶۰ : چیست دولت، صحبت صاحب‌دلان دریافتن

شمارهٔ ۱۶۱ : عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودن

شمارهٔ ۱۶۲ : ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدن

شمارهٔ ۱۶۳ : در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدن

شمارهٔ ۱۶۴ : ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدن

شمارهٔ ۱۶۵ : عجب باشد تن از جان آفریدن

شمارهٔ ۱۶۶ : تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکن

شمارهٔ ۱۶۷ : ترک مه پیکر من تا که برفت از بر من

شمارهٔ ۱۶۸ : ای سواد زلف تو سودای من

شمارهٔ ۱۶۹ : بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بین

شمارهٔ ۱۷۰ : دارم امید وصل تمنای من ببین

شمارهٔ ۱۷۱ : حدیث زلف و خال و چشم و ابرو

شمارهٔ ۱۷۲ : کشم نقد جان را به بازار او

شمارهٔ ۱۷۳ : چون منی را کی رسد روی جهان‌آرای تو

شمارهٔ ۱۷۴ : پاک‌چشمانند مرد روی تو

شمارهٔ ۱۷۵ : ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگو

شمارهٔ ۱۷۶ : می‌آمد و خلق شهر در پی

شمارهٔ ۱۷۷ : اگر نه روی تو باشد کجا برم دنیی

شمارهٔ ۱۷۸ : بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنی

شمارهٔ ۱۷۹ : ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کرده‌ای

شمارهٔ ۱۸۰ : باز ای مطرب حدیثی در میان انداختی

شمارهٔ ۱۸۱ : چو بالای تو گر سروی میان بوستانستی

شمارهٔ ۱۸۲ : گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستی

شمارهٔ ۱۸۳ : چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتی

شمارهٔ ۱۸۴ : گفت از برای چیدن گل در چمن شدی

شمارهٔ ۱۸۵ : بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندی

شمارهٔ ۱۸۶ : توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری

شمارهٔ ۱۸۷ : شب دوشینه خیالت به عیادت سحری

شمارهٔ ۱۸۸ : ای باد نو بهاری بوی بهشت داری

شمارهٔ ۱۸۹ : ای نسیم سحری هیچ سر آن داری

شمارهٔ ۱۹۰ : ترسا بچه‌ای ناگه بر کف می گلناری

شمارهٔ ۱۹۱ : خجسته زمانی و خوش روزگاری

شمارهٔ ۱۹۲ : معذورم اگر ورزم سودای چنین یاری

شمارهٔ ۱۹۳ : دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتری

شمارهٔ ۱۹۴ : بازیچه نیست آخر آیین عشق‌بازی

شمارهٔ ۱۹۵ : به خوبی‌ست هر دل نوازی ایازی

شمارهٔ ۱۹۶ : به یک کرشمه توانی که کار ما سازی

شمارهٔ ۱۹۷ : کیست کاین فتنه نشاند که تو می‌آغازی

شمارهٔ ۱۹۸ : در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسی

شمارهٔ ۱۹۹ : نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقی

شمارهٔ ۲۰۰ : بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلی

شمارهٔ ۲۰۱ : اکنون که نیست ما را با دوستان وصالی

شمارهٔ ۲۰۲ : ای خواب که می‌بینمت از بهر خیالی

شمارهٔ ۲۰۳ : مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی

شمارهٔ ۲۰۴ : کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمی

شمارهٔ ۲۰۵ : از تشنگی بمردم ای آب زندگانی

شمارهٔ ۲۰۶ : الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانی

شمارهٔ ۲۰۷ : ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانی

شمارهٔ ۲۰۸ : بشنو ز نی سماعی به زبان بی‌زبانی

شمارهٔ ۲۰۹ : به جای هر سر مویی گرم بود جانی

شمارهٔ ۲۱۰ : ز بهر تو باید مرا زندگانی

شمارهٔ ۲۱۱ : در غیرتم که با خود همراز و همنشینی

شمارهٔ ۲۱۲ : پیک مبارک است نسیم سحرگهی

شمارهٔ ۲۱۳ : ای آفتاب خوبان وی آیت الهی

شمارهٔ ۲۱۴ : می‌کند بوی تو با باد صبا همراهی

شمارهٔ ۲۱۵ : اثر لطف خدایی که چنین زیبایی

شمارهٔ ۲۱۶ : ای گل از غنچه کی برون آیی

شمارهٔ ۲۱۷ : ای منزل مبارک می‌بخشیم صفایی

شمارهٔ ۲۱۸ : برای دیدن رویت خوش است بینایی

شمارهٔ ۲۱۹ : دانی چگونه باشد از دوستان جدایی

شمارهٔ ۲۲۰ : گلستانی و ما مستان بویی