شمارهٔ ۲۰۵

هوش مصنوعی: از شدت تشنگی جانم را از دست می‌دهم، ای آب زندگی، چون تو نیستی حال و روز ما در آتش چه حالتی دارد را تو چه می‌دانی؟

هوش مصنوعی: اگر ما را نخوانی و توجهی به ما نکنید، باز هم برای ما همین کافی است که از پیش خود تو را کنار زده‌ای.

هوش مصنوعی: این بهار زیبا و دلنشین تا ابد ادامه نخواهد داشت؛ پس به عاشقان توجه کن، چون امروز فرصتی برای خوشی و لذت بردن دارایی.

هوش مصنوعی: با دوستان صمیمی و نزدیک در ارتباط باش؛ زیرا اگر لحظه‌ای ازین دوستی را تجربه کنی، آن لحظه واقعاً زندگی است.

هوش مصنوعی: مراقب باش که به چهره‌ام در آب نگاه نکنی، چون اگر آن را ببینی، ممکن است از دیدن آن ترسیده شوی. تو به ما اهمیت نمی‌دهی و فقط در حیرت خودت می‌مانی.

هوش مصنوعی: نسیمی در صبحگاهان بهاری خوش‌بوتر و دل‌انگیزتر از حیات در دوران جوانی است.

هوش مصنوعی: اگر تو در کنار ما باشی، دیگر دنیا چه اهمیتی دارد؟ این تنها وجود توست که باعث خوشبختی و موفقیت ما می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر با دقت به چشمان من نگاه کنی، ممکن است نگاهی آرام و پر از احساس را ببینی. و اگر هم در دل بخواهی، می‌توانی سلامی بی‌صدا و پنهان را حس کنی.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای که در کنار تو هستم و لذت وصالت را تجربه می‌کنم، حتی اگر با رقبایم در حوصله‌ی همام باشم، برای من از زندگی ابدی و خوشی‌های آن بهتر است.