شمارهٔ ۲۰۷

هوش مصنوعی: ای روشنی چشم و دل، تو از چشم‌ها پنهانی و با ما نیستی در میان، چون که تو خود جان ما هستی.

هوش مصنوعی: عشق تو مانند آتش مرا سوزانده است. حالا ای آب زندگی، بر آتش وجودم بریز تا از شدت تشنگی بمیرم.

هوش مصنوعی: به خاطر داشته باش که زندگی و حیات انسان، انرژی و زندگی‌بخشی‌اش را از تو می‌گیرد و اگر بگویم تو آنی، این بی‌عدالتی خواهد بود.

هوش مصنوعی: نورهای هر دو جهان تصویری از زیبایی توست. تو نشانی را بافته‌ای حتی با وجود اینکه خودت نشانی نداری.

هوش مصنوعی: اگر حجاب را ببندی، نور روی تو موجب خواهد شد که مانند پروانه‌ای به شمع آسمانی آتش بزنم.