شمارهٔ ۱۵۵

هوش مصنوعی: تا زمانی که ذهن من از خیالات خود خالی نشود و من به خودم مشغول باشم، مانع دیدن روی محبوب خود می‌شوم.

هوش مصنوعی: بدن که باعث زحمت جان می‌شود، من نمی‌خواهم با آن سخن بگویم؛ حیف است که در میان جان و معشوق، لباس قرار گیرد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌های دختران پری‌چهره از میان برود و پرده از چهره‌اش برداشته شود، دیگر در این دنیا جذابیتی باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید از سمت شرق طلوع می‌کند، اگرچه ممکن است راحت به نظر برسد، اما نمی‌توان انتظار داشت که ستاره‌ای در سمت راست (جنوب) نمایان شود.

هوش مصنوعی: دل عاشق من در آرزوی زلف توست، پس مرا سرزنش نکنید، زیرا این اشتیاق از عشق به وطن برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: عزیزم، زیبایی چهره‌ات به‌قدری آشکار است که هر زیبای دیگری در مقابل نور ماه و خورشید به خوبی درخشان نیست و به تو طعنه می‌زند.

هوش مصنوعی: من پادشاهی و درویش، سرم را به درگاه تو می‌سایم. همه اجزای وجودم به آرامی و بی‌کلام در حال عبادت هستند.

هوش مصنوعی: باید جرعه‌ای از شراب خود را در دهان این بیچاره بریزی و آب زندگی را به تشنه‌ای که در درد و نارسایی به سر می‌برد، بدهی.

هوش مصنوعی: اگر حتی بر مرغ بریانی، قطره‌ای از آب حیات بچکد، آن مرغ بال می‌گشاید و در آتش به پرواز در می‌آید.

هوش مصنوعی: هر که به خاطر عشق تو جوانی و شادابی را دوباره به دست آورد، مانند همام، دیگر نباید از زندگی و روح حیوانی‌اش سخن بگوید.