شمارهٔ ۵

هوش مصنوعی: روزی یاد دختری به خاطر می‌آید که هرگاه او را فراموش می‌کنم، فریاد او در ذهنم طنین انداز می‌شود.

هوش مصنوعی: دوستی با یاران، دورهمی و خاطرات جوانی، به سرعت مانند یک برق در ذهنم تداعی می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمانم از فراق دوستان پر از اشک است و یاد نیل مصر و دجله بغداد به من می‌آید.

هوش مصنوعی: من با یاد و خیال شکل و قد او، عاشقانه بازی می‌کنم، چون وقتی به درخت سرو و شمشاد نگاه می‌کنم، این حس به من دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: من به حدی از روزگار بی‌وفا و ناپایداری ناامید شدم که حتی از خیال تو نیز ظلم و بی‌عدالتی به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: من می‌بینم که سرنوشت و حوادث زندگی هیچ پایه و اساسی ندارند و تمام فعالیت‌های دنیا برایم بی‌معنا و بی‌پایه به نظر می‌رسند.