شمارهٔ ۵۵

هوش مصنوعی: چهره زیبا همچون تماشای گلزار است و اگر شاخه گلی به خود ببالد، باید شرم کند که بویی مانند گل نداشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر نسیم خوشبو از زلف او عطر و بویی به چین ببرد، بوی مشک را به ناف آهو می‌آورد و این کار ارزشمندتر از دادن نهار است.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کار و تلاش به عشق و زیبایی او شبیه است؛ به طوری که در دل صبح، حتی بدون نیاز به موسیقی و شراب، عاشقان را به فعالیت وادار می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر صبحگاه باد، موهای پریشان و آزاد را بر هم بپاشد، در دل عاشقان بوی خوشی شبیه به عنبر به وفور خواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی او را نقاشی کند و در معبد بت‌ها قرار دهد، هر چیزی که به صورت او نزدیک شود، صد بار به او سجده خواهد کرد.

هوش مصنوعی: من به نسیم صبحگاهی می‌گفتم تا به سمت زلف او برود و شاید پیامی از دل‌های غمگین برای ما بیاورد.

هوش مصنوعی: اگر صبای خوشی از کنار زلف او بگذرد، حتی این نسیم هم به زیبایی و جذابیت زلف او گرفتار خواهد شد.

هوش مصنوعی: چشم پر از شراب او می‌تواند اعتقادات و تفکرات عاقلانه را نابود کند و زاهدان را به حالتی مست و بی‌فکر سوق دهد، به طوری که آن‌ها را به بازار سرگرمی و زندگی مادی بکشاند.

هوش مصنوعی: اگر همام (سرباز) از وضعیت مستی خود بی‌خبر شود، اشکالی ندارد؛ زیرا چشم مست او بدون به کارگیری عقل، به متانت و هشیاری دست یافته است.