شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: این من هستم که در گفت‌وگو با معشوق زندگی‌ام را می‌سازم؛ اگر او را در خواب ببینم، هرگز نمی‌توانم به وجود او ایمان بیاورم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم را می‌مالم تا ببینم آیا این تصویر دوست من است یا فقط خیالاتی از اوست. هر چه بیشتر به او نگاه می‌کنم، بیشتر در افکار و حیرت غرق می‌شوم.

هوش مصنوعی: سال‌ها در انتظار بوده‌ام تا وعده‌ای که به من داده شده، محقق شود و ساغرم از آب زندگی پر شود.

هوش مصنوعی: با چنین چهره و لب‌هایی، ای کاش شمع و شیرینی نباشی. با وزش نسیم زلف او، من از عطر مشک و عنبر بی‌نیازم.

هوش مصنوعی: غیرت من اجازه نمی‌دهد که کسی دیگر به جای من در کنار او باشد، اما اگر غیرت نداشتم، باید تا صبح را در آغوشش می‌گذراندم.

هوش مصنوعی: حیف است که بعد از این، چشمم را بر روی زیبایی‌ها بدوزم و به هیچ جا نگاه نکنم.

هوش مصنوعی: اگر در بهشت به من بگویند که چه خواسته‌ای داری، در آن لحظه جز خدا هیچ فکری در ذهنم نخواهد بود.

هوش مصنوعی: شب‌های بیداری و غم‌ناکی ما بی‌فایده نماند و ناگهان کم‌کم خوشبختی به سراغ ما آمد.

هوش مصنوعی: یک شب در کنار دوستانم با شادمانی گذرانده‌ام و به چنان حالتی رسیده‌ام که دیگر آن فردی که قبلاً بودم نیستم؛ واقعاً تغییر کرده‌ام.