شمارهٔ ۱۴۶

هوش مصنوعی: می‌بینم که جهانی از زیبایی تو شگفت‌زده و نگران است، نه به خاطر اینکه من آدم بیچاره‌ای هستم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام هرگز از طلب تو دست نخواهم کشید، مگر اینکه تقدیر مرا به زمین بنشاند.

هوش مصنوعی: در کنار کوچه‌ای که به تو می‌رسد، یا سر بر زمین می‌گذارم و از عشق تو می‌گویم، یا در آستانه‌ات شب را می‌گذرانم تا صبح بر بالین تو بیدار باشم.

هوش مصنوعی: اگر قدم‌هایت بر سنگ‌ها فرود آید، آن‌ها را به جواهراتی چون لعل و یاقوت تبدیل می‌کنم، حتی اگر برای این کار از چشمان اشک‌آلود و خونی خود استفاده کنم.

هوش مصنوعی: در عشق تو به سر می‌برم و تو را محور زندگی‌ام قرار داده‌ام. اگر از این عشق و وابستگی دور شوم، احساس می‌کنم که ایمانم را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: من به قدری دچار جذابیت و زیبایی آن چهره شده‌ام که دیگر تنها عزم و اراده‌ام به تماشای گل و نسرین معطوف نیست.

هوش مصنوعی: غیرت و حسادت من زمانی برانگیخته می‌شود که تو نیستی، و اگر سرو زیبایی یا گلی خندان ببینم، از این بابت ناراحت می‌شوم.

هوش مصنوعی: لب شیرین تو به هیچ گدا و بی‌نوا نمی‌رسد. سخن بگو که من در حال جمع‌آوری شکری هستم.

هوش مصنوعی: من از گفتار تو لذت می‌برم، حتی اگر تمام وقت مرا مورد دشنام قرار دهی. آفرین بر لبت در آن لحظه که نفرینم می‌کنی.

هوش مصنوعی: به خاطر شیرینی تو، زبانم به توصیف تو گویا می‌شود و می‌توان تأثیری از آن را در گفتار شیرینم مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که من غزل‌های همام را می‌خوانم، زیبایی و جذابیت تو آن‌قدر درخشاں است که تمام دیوارها و محیط اطراف به تحسین تو می‌پردازند.