شمارهٔ ۸۷

هوش مصنوعی: در خیابان تو، مردم سر و جانشان را فدای زیبایی تو می‌کنند.

هوش مصنوعی: محل زندگی تو، مکانی نیست که از آنجا به راحتی به آن دسترسی پیدا کرد. کسانی که شخصیت و رستگاری دارند، به آنجا می‌روند.

هوش مصنوعی: زمانی که تو از خانه خارج می‌شوی، در شهر هیاهو و شلوغی به راه می‌افتد.

هوش مصنوعی: هر کسی که تماشای چهره‌ات را ببیند یا بوی تو را استشمام کند، مانند مجنون‌ها بدون هیچ اراده و دمی به سوی تو می‌آید.

هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق و وصال محبوب به دست نیاید، اشک‌هایم مانند دریا جاری می‌شوند.

هوش مصنوعی: هر صبح به خاطر دوری او، درد و اندوه دل‌ها به اوج و بلندی می‌رسد.

هوش مصنوعی: کسی از حال بیمارانی که در شب‌ها رنج می‌برند و به سختی می‌گذرانند، بی‌خبر است و مردم در آرامش به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: ما دل باخته‌ی زیبایی‌های تو نیستیم، اما وقتی به ما توجه نمی‌کنی، دلبستگی‌مان کمتر می‌شود.

هوش مصنوعی: این اشعار اشاره به این دارند که لذت لحظه‌های کنونی را باید غنیمت شمرد، زیرا مهمانی که بر لبان تو نشسته و لحظات خوشی را برایت به ارمغان می‌آورد، فردا ممکن است برود و دیگر آن را نداشته باشی. پس از این لحظه‌های زیبا و دلپذیر بهره‌برداری کن.