شمارهٔ ۱۳۳

هوش مصنوعی: من هزاران طرح و نقش مختلف را به دستانم زدم تا شاید تو با دستی به سراغم بیایی.

هوش مصنوعی: گاهی برای پیدا کردن تو به شدت تلاش می‌کردم و مدام در حال دویدن بودم، و گاهی دیگر، در خاک زادگاهت نشسته و به فکر تو بودم.

هوش مصنوعی: من پیامم را به نسیم صبح می‌سپارم تا به پیامبران برساند.

هوش مصنوعی: اگر از این کار نتیجه‌ای حاصل نشود، من همان‌قدر مشتاق و جویای آن هستم که قبلاً بودم.

هوش مصنوعی: من امروز به عشق وارد شدم و در این حالت شگفت‌انگیز به سر می‌برم، گویی که از روز ازل در پی این کار بوده‌ام.

هوش مصنوعی: شما جرعه‌ای از شراب را در وجود من ریختی که هنوز هم از بوی آن مست و سرمست هستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر تصویر تو، به این آینه‌های گوناگون احترام می‌گذارم.

هوش مصنوعی: وقتی که نام بندگی و خدمت را بر من گذاشتی، از شرم و ننگ نسبت به خودم احساس کوچکی و عجز می‌کنم.

هوش مصنوعی: همان‌طور که باری سنگین بر دوش کسی است، من نیز از ملاقات و صحبت با او فاصله گرفتم.