شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: ای خانه خوش شانسی، که به تو آرامش می‌دهیم، فضای تو پر از بوی دلنشین و آشناست.

هوش مصنوعی: من بر خاک راهت بوسه می‌زنم و چشمانم را بر آن می‌مالم، اگر روزی به جایی برسم که نشانی از پاهای تو را آنجا ببینم.

هوش مصنوعی: وقتی بر روی سنگریزه‌های تو سلام می‌گویم، صدایی بی‌صدا به جانم می‌رسد که خوشامدگویی است.

هوش مصنوعی: در جایی که محبوب ما روزگاری را سپری کرده است، با خاک آنجا داستان‌ها و یادگاری‌هایی داریم.

هوش مصنوعی: اگر ذره‌ای از خاک آنجا بر چشم‌ات نشیند، تاثیرش کمتر از خاکی نیست که توتیای چشم را از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: اگر کسی در دل خود نسبت به دوستانش وفادار باشد، من جانم را فدای او می‌کنم، چرا که او شایسته‌ی این وفاداری است.

هوش مصنوعی: تنها با یاد دوست می‌توانم در غم جدایی‌اش آرامش پیدا کنم و غیر از ذکر او هیچ دارویی برای دلنوشته‌ام نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: نفس حمام به خاطر عشق محبوب زندگی‌ام، آن خوشبختی را به همراه دارد که در زیر سایه‌ی هیچ موجودی دیگر وجود نداشته است.

هوش مصنوعی: کسی که عشق او مانند چتری بر سر سلطان جهان سایه افکنده است، در مقابل او کسی بیش از یک گدا نیست.