شمارهٔ ۱۷۰

هوش مصنوعی: امید دارم که به وصال محبوب برسم، حالا نگاه کن به حالت پریشان و دل عاشق من.

هوش مصنوعی: من بارها و بارها عطر برگ گل و بنفشه را استشمام می‌کنم، به یاد چهره و موی او، در دل آرزوهایم به او فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم گل مورد نظر را از چمن پیدا کنم، اما رنگ روی دوست را می‌بینم که همان زیبایی چهره‌اش، رنگی خاص و دل‌نشین دارد.

هوش مصنوعی: گفت: اینکه انسان باید با انصاف و دید کلی نگاه کند، چیزی بود که من شنیدم. حالا تو ببین که آیا من هم توانایی و لیاقت چنین نگاهی را دارم یا نه.

هوش مصنوعی: به درخت نارون گفتم که برای همیشه به قامت بلندش نایستد، درخت سرو به من پاسخ داد که به بالای من نگاه کن.

هوش مصنوعی: تصویری از محبوب به ذهن می‌آید که زیبایی‌اش را به نمایش می‌گذارد و می‌گوید: «به قامت زیبا و اندام کشیده‌ام نگاهی بینداز.»

هوش مصنوعی: همام در باغ بنفشه‌ای قرار دارد و پیامی به دل می‌فرستد که برخیز و به دیدن جای او بیاید.

هوش مصنوعی: دل در میان موهای دوستش از او می‌خواهد که باری بیفتد و به خانه و مأوای دل او نگاهی بیندازد.