شمارهٔ ۴۷

هوش مصنوعی: وقتی که تو را ندارم، روزهای من بی‌نور و تاریک است، و شب‌هایم هم مانند تاریکی موهایت می‌گذرد و بدون وجود تو همواره غمگین و افسرده‌ام.

هوش مصنوعی: تو زیبایی هزار لیلی را داری و عشق هزار مجنون را نیز در خود نهفته‌ای. به همین خاطر من بیشتر از اینها را در خاک کوی تو از سر عشق دارم.

هوش مصنوعی: موهای تو مانند زنجیرهایی است که دیوانه را به خود مشغول کرده است. هر چه زیبایی و جذابیت در تاب و حال موی تو وجود دارد، همین کافیست تا دیوانه را از خود بیخود کند.

هوش مصنوعی: ای آب زندگی، تا کی ما را تشنه نگاه می‌داری؟ با لب‌هایت به من بگو که چقدر دیگر باید انتظار بکشم تا سیراب شوم.

هوش مصنوعی: من عمر طولانی را برای چه دوست دارم؟ تا بیشتر تلاش کنم و به دنبالت بگردم.

هوش مصنوعی: چشمم از دیدن تو محروم شده، اما زبانم توانایی گفت‌وگو با تو را دارد و این خودش سعادت ماست.

هوش مصنوعی: در دوری از چهره‌ات، جان چگونه می‌تواند بار این جسم را تحمل کند؟ اگر همواره بوی تو یاری‌ام نمی‌کرد، چگونه می‌توانستم سرپا بمانم؟

هوش مصنوعی: هر مویی که بر بدنم باشد، اگر خود را زبان تصور کند، باز نمی‌تواند برخی از آرزوهایم را بیان کند.