قطعات
محتشم کاشانی
»
دیوان اشعار
»
قطعات
شمارهٔ ۱ - ایضا در مرثیه : دو بیننده نخل کثیرالثمر
شمارهٔ ۲ : حریف غالب اولاد ساقی کوثر
شمارهٔ ۳ - وله ایضا : سلطان محمد آن شمع کز پرتو وجودش
شمارهٔ ۴ - وله ایضا : بر همچو زنی لب لعاب افشان را
شمارهٔ ۵ : سگ علی ولی حیرتی که همچو نصیر
شمارهٔ ۶ - در مدح شاه طهماسب : دولت چو سر به ذروه فتح و ظفر کشید
شمارهٔ ۷ : سید عالی نسب قاضی عمادالدین که شد
شمارهٔ ۸ - وله در رثاء : زین زمان خلاصه ذریت نبی
شمارهٔ ۹ - وله ایضا : مردم چشم جهان بین پدر
شمارهٔ ۱۰ - ایضا ماده تاریخ : گل گلشن لطف عبدالغنی
شمارهٔ ۱۱ - در ماده تاریخ فوت فرماید : میر ملک رتبه که ممتاز بود
شمارهٔ ۱۲ : اشعث طماع عهد خود جمال قصه خوان
شمارهٔ ۱۳ - وله ایضا : خورشید آسمان وزارت که روی ملک
شمارهٔ ۱۴ - قطعه : تا رخش طبعم از پی معنی تکاور است
شمارهٔ ۱۵ - قطعه : ای فلک آستان که خاک درت
شمارهٔ ۱۶ - مرثیه : بدر فلک شرف خلیفه
شمارهٔ ۱۷ - وله ایضا : ای فلک حشمت که در دکان نظم محتشم
شمارهٔ ۱۸ : میرزا جانی به یک آن سرو سرا بستان لطف
شمارهٔ ۱۹ : زبدة الاخوان فصیح خوش کلام
شمارهٔ ۲۰ - وله فی مرثیه : گلبرگ نو دمیدهٔ محمد تقی که بود
شمارهٔ ۲۱ - وله ایضا : ایا ملاذ سلاطین که کردگار تو را
شمارهٔ ۲۲ - وله ایضا : خان حاتم دل جم جاه که جبار جلیل
شمارهٔ ۲۳ : حافظ بیچاره در راه اجل
شمارهٔ ۲۴ - وله ایضا : زیب اتراک جهان فخر هنرمندان عصر
شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا : ای عطا پیشه که دریای سخا و کرمت
شمارهٔ ۲۶ : فوت امیر چندان آمد گران بر ایام
شمارهٔ ۲۷ - وله ایضا در فوت منصوری شاعر : ناگاه سمند جان بهر سفر عقبی
شمارهٔ ۲۸ - در مدح سلطان مرادخان گوید : حبذا مرز و بوم دارالمرز
شمارهٔ ۲۹ - ایضا در مرثیه : مه اوج سیادت میر جعفر
شمارهٔ ۳۰ - در تقاضای صله فرماید : ای به ذات کریم بیهمتا
شمارهٔ ۳۱ - وله ایضا : سپهر حوصله آن ابر دست دریا دل
شمارهٔ ۳۲ - وله ایضا : ای کریمی که ز لطفت همه ذرات جهان
شمارهٔ ۳۳ - وله ایضا : مسافران سبک سیر عالم ملکوت
شمارهٔ ۳۴ - وله ایضا : خان جم جاه پادشاه منش
شمارهٔ ۳۵ - وله ایضا در رثاء : میر حیدر گوهر درج ورع
شمارهٔ ۳۶ - وله ایضا : ای جوان بخت مدبر که در اصلاح امور
شمارهٔ ۳۷ - قطعه : هرکه از بهر خواجگان زمان
شمارهٔ ۳۸ - در مرثیه فرماید : آه کامسال اندرین بستان سرای
شمارهٔ ۳۹ - قطعه : خلوت افروز گوشهٔ وحدت
شمارهٔ ۴۰ - وله ایضا : محتشم تا کی کشم از ناسزاگویان عذاب
شمارهٔ ۴۱ - وله ایضا : ابوالفتح بیک آن گرامی جوان
شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا : هر هنر من که زانگیز طبع
شمارهٔ ۴۳ - در مدح میر محمد مؤمن فرماید : گوشوار گوش دوران درةالتاج جهان
شمارهٔ ۴۴ - وله ایضا : ای چراغ منتظر سوزان که میباید مرا
شمارهٔ ۴۵ - وله در رثاء : میر عالی رتبه آن مهر سپهر عز و جان
شمارهٔ ۴۶ - وله ایضا در رثاء : چون خواجه امیر آن مه خورشید نظیر
شمارهٔ ۴۷ - وله ایضا : دلا دقیقه شناسی و نکتهپردازی
شمارهٔ ۴۸ - وله ایضا : محیط دولت اقبال خواجه میر حسن
شمارهٔ ۴۹ - در شکایت فرماید : خسروا شاها جوان دل شهریارا سرورا
شمارهٔ ۵۰ - وله ایضا : ز ارباب دنیا که دارد جهان
شمارهٔ ۵۱ - در مدح میرامینالدین محمد گوید : آن سپهر ایوانکه از بخت بلند
شمارهٔ ۵۲ : عشقی آن نخل خرد پرور بستان سخن
شمارهٔ ۵۳ - قطعه : ای مالک ملک سپه مملکت مدار
شمارهٔ ۵۴ - وله ایضا : ای شهسوار عرصه همت که میکشند
شمارهٔ ۵۵ - وله ایضا : ای تو را قدر و جلال از چرخ ذی قدرت زیاد
شمارهٔ ۵۶ - در مرثیهٔ میرزا غیاثالدین : قیمتی گوهر بساط وجود
شمارهٔ ۵۷ : نمودیم این دو در وقف از ره صدق
شمارهٔ ۵۸ - در مدح امینالدین فرماید : شهسواری که عرصهٔ گردون
شمارهٔ ۵۹ - وله ایضا : افتخار اهل دولت خواجه احمد آن که بود
شمارهٔ ۶۰ - وله ایضا : دلا بنگر این بیمحابا فلک را
شمارهٔ ۶۱ : ملا ابوالحسن که در محیط وجود او
شمارهٔ ۶۲ - ایضا در مرثیه : قاضی آن عالم اسرار قدر
شمارهٔ ۶۳ - ماده تاریخ : میشد چو رضیع رازق پاک جلیل
شمارهٔ ۶۴ - در رثاء : دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاری
شمارهٔ ۶۵ - در مرثیه یکی از اکابر فرماید : پادشه ملک صباحت که بود
شمارهٔ ۶۶ - وله ایضا : بر روی فرش اغبری مستدیر سقف
شمارهٔ ۶۷ - وله ایضا : گلبن گلزار سیادت که بود
شمارهٔ ۶۸ - وله ایضا : فارس میدان معنی حامدی بینظیر
شمارهٔ ۶۹ - قطعه : سرو را از نوید خلعت خاص
شمارهٔ ۷۰ - قطعه : وقت آن شد که به شمشیر زبان
شمارهٔ ۷۱ : شخصی که به ریشیش چو نظر میدوزم
شمارهٔ ۷۲ - در مرثیه گوید : باز طوفان اجل نابود ساخت
شمارهٔ ۷۳ - در تقاضا گوید : صبا به خدمت خدام خواجگی برسان
شمارهٔ ۷۴ - وله ایضا : صاحبا من که بهر پیشکشت
شمارهٔ ۷۵ - وله ایضا : سرا سروران جد اعلای تو
شمارهٔ ۷۶ - وله ایضا : اگر خرمنی را تبه کرد برقی
شمارهٔ ۷۷ - وله ایضا : چو خواجه میر حسن آن جهان عز و وقار
شمارهٔ ۷۸ - رباعیات : ازین شش رباعی که کلکم نگاشت
شمارهٔ ۷۹ - قطعه : تبارکالله ازین حوض خانهٔ دلکش
شمارهٔ ۸۰ - در مرثیهٔ شاه زاده سلطان حسین : ناگه از طبعم مشام دل شنید
شمارهٔ ۸۱ - مرثیه در شهادت میر معصوم گوید رحمهالله : امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل
شمارهٔ ۸۲ - در ماده تاریخ گوید : دلافروز شمع شبستان انس
شمارهٔ ۸۳ - ایضا در مرثیه گوید : دوش تا صبح از صوامع قدس
شمارهٔ ۸۴ - وله ایضا : ای همایون فارس میدان دولت کاورند
شمارهٔ ۸۵ - وله ایضا : آن خداوند محتشم چاکر
شمارهٔ ۸۶ - وله ایضا : در بارگه امام شافع
شمارهٔ ۸۷ - وله ایضا : یارب امشب از علامتها چه میبیند به خواب
شمارهٔ ۸۸ - وله ایضا : ایا ستوده وزیری که دور گردون را
شمارهٔ ۸۹ : نخل باغ دل امیر گلرخ نسرین عذار
شمارهٔ ۹۰ - ایضا در مرثیه گوید : گل حدیقه دل خواجگی که بود قدش
شمارهٔ ۹۱ - قطعه : ذوق مشکل که گذارد دو نفس زنده مرا
شمارهٔ ۹۲ - وله ایضا : ای شهریار ذیشان کز غایت بزرگی
شمارهٔ ۹۳ - در مرثیه فرماید : باز فلک سلسلهای زد به هم
شمارهٔ ۹۴ - در تاریخ پدر خود گوید : والدمن خواجه میراحمد که بود از اعتقاد
شمارهٔ ۹۵ - وله ایضا : زین زمانه شیخ جمال آن که کس ندید
شمارهٔ ۹۶ : حافظ آن خود رو درخت باغ نظم
شمارهٔ ۹۷ - در شکایت فرماید : ای بر سبیل حاجت صد محتشم گدایت
شمارهٔ ۹۸ - وله ایضا : ای بخت میرساند از اشفاق بیقیاس
شمارهٔ ۹۹ - قطعه : بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوش
شمارهٔ ۱۰۰ - مرثیه : خورشید اوج حسن محمد امین که بود
شمارهٔ ۱۰۱ : بر سر تربتی رسیدم دوش
شمارهٔ ۱۰۲ - قطعه : ای مهین آصفی که عالم را
شمارهٔ ۱۰۳ : همان اوج دولت شاه یحیی
شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا : ای دل انصاف ده که چون نبود
شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا : ای جوان بخت سرافراز که بر خاک درت
شمارهٔ ۱۰۶ : زهی بر حشمت گردون اساست
شمارهٔ ۱۰۷ - وله ایضا : ای جهان را از تو در گوش امید
شمارهٔ ۱۰۸ - وله ایضا : زین الانام خواجه قلیخان که جد او
شمارهٔ ۱۰۹ - وله ایضا : شکر کز فیض کرد بار دگر
شمارهٔ ۱۱۰ - قطعه : ای شمع سرکشان که به سر پنجهٔ جفا
شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا : صاحب از راه خداوند زمین و آب کن
شمارهٔ ۱۱۲ - وله ایضا : ای نمایان سهیل اوج وجود
شمارهٔ ۱۱۳ - وله ایضا : آن شه حسن کز غلامی اوست
شمارهٔ ۱۱۴ - در عزل گوید : سرور عادیان سر غولان
شمارهٔ ۱۱۵ : شاعر خیره در اقلیم سخن میباشد
شمارهٔ ۱۱۶ - در ماده تاریخ گوید : شیخ حیدر کز کمال اعتقاد
شمارهٔ ۱۱۷ - در مرثیه یکی از خواتین فرماید : همای آشیان سلطنت شهزاده سلطانم
شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا : هر نفس میکرد چون از تاب مرگ
شمارهٔ ۱۱۹ - ماده تاریخ فوت : از باغ جلال ملت آن تازه نهال
شمارهٔ ۱۲۰ - وله ایضا : ای بلند اختر سپهر وجود
