شمارهٔ ۸۰ - در مرثیهٔ شاه زاده سلطان حسین

هوش مصنوعی: ناگهان روح من بوی طوفانی را حس کرد که در تمام جهان و هستی در حال وقوع بود.

هوش مصنوعی: برای همین بود که سخنانم به صورت ناله و اندوه در آمد، چونکه مرگ بر سرنوشت کسانی که تاج زرین بر سر دارند، سایه افکنده است.

هوش مصنوعی: مالک آسمان، بزرگ و توانمند، کسی که به کمال رسیده و در اوج خوشبختی و موفقیت قرار دارد.

هوش مصنوعی: این میدان و حکومتت، فرزند حسین، جوانی است به نام شهسوار که در شهرت و مهارت بی‌نظیر است.

هوش مصنوعی: روح با هودجی که نشانگر آسمان است، به سفر در ملک برتر و بهشت برین از این جهان می‌رود.

هوش مصنوعی: از آن درد و غم، انس و فرشتگان یک دل شده‌اند و همه‌ی اهل زمین و آسمان در حال سوگواری و اندوه هستند.

هوش مصنوعی: پس از سال وفات او، همگان با دل‌های پریشان در پی یاد او هستند، گویی که زبان آن‌ها تحت تاثیر یک طلسم قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: این طلسم از شانزده مصرع تشکیل شده است و به آسانی از اندیشه‌ام بر زبان جاری می‌شود.