شمارهٔ ۵۱ - در مدح میرامین‌الدین محمد گوید

هوش مصنوعی: این آسمان، که مانند سقفی است با بختی بلند، کیوان (زهره) را با صداقت و خلوص بسیار نگه‌داری می‌کند.

هوش مصنوعی: سماوات یا آسمان، که مانند یک تکیه‌گاه است، به ما یادآوری می‌کند که باید از نگهبان آستانش قدردانی کنیم.

هوش مصنوعی: میرامین‌الدین محمد، شخصیت بزرگی است که مقام او به اندازه‌ای رفیع است که حتی آسمان هم به خاطر او بلندتر شده است.

هوش مصنوعی: از بلندی ایوان، او به دور و برش نگاهی می‌کند و با هنرمندی و چالاکی حواس دیگران را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که دارای فرش زرینی است و در مجلسش مقام و ارزش بالایی دارد، به مانند کسی است که بر روی پلاس نشسته است.

هوش مصنوعی: کسی که گنبدی از طلا دارد، در مقابل گل، در ورودی آن با رنگی مایل به مسی تزیین شده است.

هوش مصنوعی: هر شب، هم ماه و هم سیاره ناهید به درگاه او نزدیک می‌شوند و احترام می‌گذارند.

هوش مصنوعی: هر صبح هنگامی که خورشید طلوع می‌کند، صورت او با آسمان در ارتباط است.

هوش مصنوعی: در حالت سجده بر درگاه او، چرخ (زمان) از صدای پاسبانش در دل ترس و اضطراب است.

هوش مصنوعی: وقتی که فکر بازگشت به جایی دلنشین در دل او شکل گرفت، در درونش فردی با دقت و توجه به جزئیات نیز پدید آمد.

هوش مصنوعی: این کلام به توصیف بنایی بزرگ و باشکوه می‌پردازد که به گونه‌ای ساخته شده که گویا آسمان به عنوان سقف آن بر روی زمین قرار گرفته است. در واقع، این جمله به زیبایی و عظمت ساختار اشاره دارد و روایت می‌کند که چطور این بنا با دقت و زیبایی طراحی شده است.

هوش مصنوعی: ساختن این کاخ به این زیبایی تنها با تماس و ارتباط با اوج خورشید ممکن است.

هوش مصنوعی: این بنا که به زیبایی ساخته شده، نتیجه یک تفکر عمیق تاریخی است که از خرد و عقل نشأت گرفته و به نوعی به ما درخواست می‌کند تا به آن توجه کنیم.

هوش مصنوعی: طبیعت جادویی و دلربای شعر، به سرعت دو تاریخ متفاوت را در این دو مصرع به زیبایی نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: قصر آسمان نگهبان کاخ بزرگ و بلندمرتبه‌ای است که بر پایه‌ای محکم و استوار بنا شده است.