شمارهٔ ۹۲ - وله ایضا

هوش مصنوعی: ای پادشاه بزرگ که به خاطر عظمت تو نیازی به ستایش من نداری.

هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند دیواری آهنین است که مردم را به دعوت از خود می‌خواند و من مانند نگهبانی از این دعوت محافظت می‌کنم.

هوش مصنوعی: این نگهبانی که از تو باقی مانده، به من اجازه نمی‌دهد که جانم از این جسم مادی جدا شود.

هوش مصنوعی: شب گذشته به خاطر هدیه تو، ای بهار نوین، رنگ چهره‌ام از شرم، زردتر از رنگ پاییز شد.

هوش مصنوعی: با اینکه همواره وجود تو به خاطر دعوت و سلامتی از ارزش و جواهر مملوست، اما کار پنهانی من چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: زمانه به من آموخته است که ارزش و توانایی من به داشتن مال و ثروت نیست؛ بلکه درخشش و زیبایی وجودم به چیزهای دیگر وابسته است.