خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شوقیات

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » شوقیات

کتاب الشوقیات

شمارهٔ ۱ - به نام ایزد : تبت یا ذوالجلال و الاکرام

شمارهٔ ۲ : ای صبح صادق رخ زیبای مصطفی

شمارهٔ ۳ : اگر سرم برود در سر وفای شما

شمارهٔ ۴ : این چه خلدست که چندی همه حورست اینجا

شمارهٔ ۵ : کجا خبر بود از حال ما حبیبان را

شمارهٔ ۶ : گر راه بود بر سر کوی تو صبا را

شمارهٔ ۷ : اگر در جلوه می‌آری سمند باد جولان را

شمارهٔ ۸ : چو در نظر نبود روی دوستان ما را

شمارهٔ ۹ : آخر ای یار فراموش مکن یاران را

شمارهٔ ۱۰ : ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را

شمارهٔ ۱۱ : شبی که راه دهم آه آتش افشان را

شمارهٔ ۱۲ : آن تن ماست یا میان شما

شمارهٔ ۱۳ : برقع از رخ برفکن ای لعبت مشکین نقاب

شمارهٔ ۱۴ : دیشب خبرت هست که در مجلس اصحاب

شمارهٔ ۱۵ : ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب

شمارهٔ ۱۶ : طلع الصبح من وراء حجاب

شمارهٔ ۱۷ : چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب

شمارهٔ ۱۸ : نعلم نگر نهاده بر آتش که عنبرست

شمارهٔ ۱۹ : زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

شمارهٔ ۲۰ : سحاب سیل فشان چشم رودبار منست

شمارهٔ ۲۱ : این بوی بهارست که از صحن چمن خاست

شمارهٔ ۲۲ : بوقت صبح می روشن آفتاب منست

شمارهٔ ۲۳ : ساقیا ساغر شراب کجاست

شمارهٔ ۲۴ : جمشید بنده ی در دولتسرای ماست

شمارهٔ ۲۵ : یاران همه مخمور و قدح پر می نابست

شمارهٔ ۲۶ : طائر طوریم و خاک آستانت طور ماست

شمارهٔ ۲۷ : روضه ی خلد برین بستانسرائی بیش نیست

شمارهٔ ۲۸ : ایکه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست

شمارهٔ ۲۹ : مرغ جانرا هر دو عالم آشیانی بیش نیست

شمارهٔ ۳۰ : منزل پیر مغان کوی خرابات فناست

شمارهٔ ۳۱ : روز رخسار تو ماهی روشنست

شمارهٔ ۳۲ : لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت

شمارهٔ ۳۳ : بدایت غم عشّاق را نهایت نیست

شمارهٔ ۳۴ : دلا جان در ره جانان حجابست

شمارهٔ ۳۵ : بوقت صبح چو آن سرو سیم‌تن بنشست

شمارهٔ ۳۶ : اگر ترا غم امثال ما بود غم نیست

شمارهٔ ۳۷ : ورطهٔ پر خطر عشق تو را ساحل نیست

شمارهٔ ۳۸ : کو دل که او به دام غمت پای‌بند نیست

شمارهٔ ۳۹ : با تو نقشی که در تصوّر ماست

شمارهٔ ۴۰ : غرّه ی ماه جز آن عارض شهر آرا نیست

شمارهٔ ۴۱ : تُرک من ترک من بی‌سر و پا کرد و برفت

شمارهٔ ۴۲ : از سر جان درگذر گر وصل جانان بایدت

شمارهٔ ۴۳ : گرچه کاری چو عشقبازی نیست

شمارهٔ ۴۴ : نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت

شمارهٔ ۴۵ : گرنه مرغ چمن از همنفس خویش جداست

شمارهٔ ۴۶ : زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجر است

شمارهٔ ۴۷ : هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست

شمارهٔ ۴۸ : ز آتشکده و کعبه غرض سوز و نیاز است

شمارهٔ ۴۹ : زلف هندوی تو در تاب است و ما را تاب نیست

شمارهٔ ۵۰ : عشق سطانی‌ست کو را حاجت دستور نیست

شمارهٔ ۵۱ : دوش پیری ز خرابات برون آمد مست

شمارهٔ ۵۲ : عقل مرغی ز آشیانه ی ماست

شمارهٔ ۵۳ : چه بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت

شمارهٔ ۵۴ : اگرچه بلبل طبعم هزاردستان است

شمارهٔ ۵۵ : روی زمین و خون دلم نم گرفته است

شمارهٔ ۵۶ : به بوستان جمالت بهار بسیار است

شمارهٔ ۵۷ : صبح کز چشم فلک اشک ثریا می‌‌ریخت

شمارهٔ ۵۸ : اینجا نماز زنده دلان جز نیاز نیست

شمارهٔ ۵۹ : ای باغبان بگو که ره بوستان کجاست

شمارهٔ ۶۰ : ای درد تو درمان دل و رنج تو راحت

شمارهٔ ۶۱ : بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست

شمارهٔ ۶۲ : راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود

شمارهٔ ۶۳ : ان شکر لب که نباتش ز شکر می روید

شمارهٔ ۶۴ : می کشندم بخرابات و در آن می کوشند

شمارهٔ ۶۵ : تا بر آید نفس از عشق دمی باید زد

شمارهٔ ۶۶ : پیداست که از دود دم ما چه برآید

شمارهٔ ۶۷ : دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد

شمارهٔ ۶۸ : این چه بادست که از سوی چمن می آید

شمارهٔ ۶۹ : سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد

شمارهٔ ۷۰ : پشت بر یار کمان ابروی ما نتوان کرد

شمارهٔ ۷۱ : آنک هرگز نظری با من شیدا نکند

شمارهٔ ۷۲ : هیچ‌کس نیست که وصل تو تمنا نکند

شمارهٔ ۷۳ : رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند

شمارهٔ ۷۴ : بیا که بی سر زلفت مرا بسر نشود

شمارهٔ ۷۵ : حدیث شمع از پروانه پرسید

شمارهٔ ۷۶ : با درد دُرد نوشان درمان چه کار دارد

شمارهٔ ۷۷ : در راه قربت ما ره بان چه کار دارد

شمارهٔ ۷۸ : گهی که شرح فراقت کنم بدیده سواد

شمارهٔ ۷۹ : طوطی از پسته تنگ تو شکر گرد آورد

شمارهٔ ۸۰ : دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد

شمارهٔ ۸۱ : گردون کنایتی ز سر بام ما بود

شمارهٔ ۸۲ : مراد بین که بپیش مرید باز آید

شمارهٔ ۸۳ : به خشم رفته‌ی ما گر به صلح بازآید

شمارهٔ ۸۴ : بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد

شمارهٔ ۸۵ : یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد

شمارهٔ ۸۶ : گلی برنگ تو از غنچه بر نمی آید

شمارهٔ ۸۷ : کیست که با من حدیث یار بگوید

شمارهٔ ۸۸ : درد غم عشق را طبیب نباشد

شمارهٔ ۸۹ : کس نیست که دست من غمخوار بگیرد

شمارهٔ ۹۰ : بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود

شمارهٔ ۹۱ : همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید

شمارهٔ ۹۲ : ای ساربان بقتل ضعیفان کمر مبند

شمارهٔ ۹۳ : گمان مبر که دلم میل دوستان نکند

شمارهٔ ۹۴ : کس حال من سوخته جز شمع نداند

شمارهٔ ۹۵ : کی طرف گلستان چو سر کوی تو باشد

شمارهٔ ۹۶ : ناله ئی کان ز دل چنگ برون می آید

شمارهٔ ۹۷ : پیه سوز چشم من سر شمع ایوان تو باد

شمارهٔ ۹۸ : چو ترک مهوشم از خواب مست برخیزد

شمارهٔ ۹۹ : اهل دل پیش تو مردن ز خدا می خواهند

شمارهٔ ۱۰۰ : هر که را سکه درستست بزر باز نماند

شمارهٔ ۱۰۱ : که می‌رود که پیامم به شهر یار رساند

شمارهٔ ۱۰۲ : تا چین آن دو زلف سمن سا پدید شد

شمارهٔ ۱۰۳ : ای پرده سرایان که درین پرده سرائید

شمارهٔ ۱۰۴ : تاجداری کند آنکس که ز سر درگذرد

شمارهٔ ۱۰۵ : هر کو چو شمع زآتشِ دل تاجِ سر نکرد

شمارهٔ ۱۰۶ : چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

شمارهٔ ۱۰۷ : سوز غم تو آتشم از جان برآورد

شمارهٔ ۱۰۸ : ساقیا می زین فزون تر کن که میخوارن بسند

شمارهٔ ۱۰۹ : لطافت دهنش در بیان نمی گنجد

شمارهٔ ۱۱۰ : ساقیان آبم بجام لعل شکر خا برند

شمارهٔ ۱۱۱ : بی لاله‌رخان روی به صحرا نتوان کرد

شمارهٔ ۱۱۲ : بی رخ حور بجنت نفسی نتوان بود

شمارهٔ ۱۱۳ : بآب گل رخ آن گلعذار می شویند

شمارهٔ ۱۱۴ : تا ترا برگ ما نخواهد بود

شمارهٔ ۱۱۵ : اگر آن ماه مهربان گردد

شمارهٔ ۱۱۶ : هر که با نرگس سرمست تو در کار آید

شمارهٔ ۱۱۷ : تنم تنها نمی خواهد که در کاشانه بنشیند

شمارهٔ ۱۱۸ : در پای تو هر کس که سرانداز نیاید

شمارهٔ ۱۱۹ : نور رویت تاب در شمع شبستان افکند

شمارهٔ ۱۲۰ : ز شهر یار که آید که حال یار بگوید

شمارهٔ ۱۲۱ : خدا را از سر زاری بگوئید

شمارهٔ ۱۲۲ : چو شام شد بشبستان شتاب باید کرد

شمارهٔ ۱۲۳ : طره های تو کمند افکن طرارانند

شمارهٔ ۱۲۴ : بدان ورق که صبا در کف شکوفه نهاد

شمارهٔ ۱۲۵ : خنک آن باد که بر خاک خراسان گذرد

شمارهٔ ۱۲۶ : دیشب همه شب منزل من کوی مغان بود

شمارهٔ ۱۲۷ : ای که از شرمت خوی از رخساره ی خور می چکد

شمارهٔ ۱۲۸ : جان برافشان اگرت صحبت جانان باید

شمارهٔ ۱۲۹ : ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می رود

شمارهٔ ۱۳۰ : دوشم وطن بجز در دیر مغان نبود

شمارهٔ ۱۳۱ : چو عکس روی تو در ساغر شراب افتاد

شمارهٔ ۱۳۲ : ساقیان چون دم از شراب زنند

شمارهٔ ۱۳۳ : چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد

شمارهٔ ۱۳۴ : بسالی کی چنان ماهی برآید

شمارهٔ ۱۳۵ : مهی چون او بماهی برنیاید

شمارهٔ ۱۳۶ : بنشین تا نفسی آتش ما بنشیند

شمارهٔ ۱۳۷ : زنده اند آنها که پیش چشم خوبان مرده اند

شمارهٔ ۱۳۸ : دلبرم را پرّ طوطی بر شکر خواهد فتاد

شمارهٔ ۱۳۹ : ترک من ترک من گرفت و خطا کرد

شمارهٔ ۱۴۰ : آن رفت که میل دل من سوی شما بود

شمارهٔ ۱۴۱ : مشنو که چراغ دل من روی تو نبود

شمارهٔ ۱۴۲ : هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد

شمارهٔ ۱۴۳ : درد من دلخسته بدرمان که رساند

شمارهٔ ۱۴۴ : هر نسخه که در وصف خط یار نویسند

شمارهٔ ۱۴۵ : مرا ز مهر رخت کی ملال خواهد بود

شمارهٔ ۱۴۶ : خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

شمارهٔ ۱۴۷ : مستم ز در خانهٔ خمار برآرید

شمارهٔ ۱۴۸ : بهار دهر بباد خزان نمی ارزد

شمارهٔ ۱۴۹ : مسیح وقتی ازین خسته دم دریغ مدار

شمارهٔ ۱۵۰ : معلوم نگردد سخن عشق بتقریر

شمارهٔ ۱۵۱ : برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر

شمارهٔ ۱۵۲ : بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزار

شمارهٔ ۱۵۳ : پندم بچه عقل می دهد پیر

شمارهٔ ۱۵۴ : ترک عالم گیر و عالم را مسخر کرده گیر

شمارهٔ ۱۵۵ : برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار

شمارهٔ ۱۵۶ : ای پیر مغان شربتم از دُرد مغان آر

شمارهٔ ۱۵۷ : ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر

شمارهٔ ۱۵۸ : فتاده‌ام من دیوانه در غم تو اسیر

شمارهٔ ۱۵۹ : قلم گرفتم و می خواستم که بر طومار

شمارهٔ ۱۶۰ : آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر

شمارهٔ ۱۶۱ : زهی طناب سرا پرده ی تو گیسوی حور

شمارهٔ ۱۶۲ : کار من شکسته بسامان رسید باز

شمارهٔ ۱۶۳ : برگ نسرین تو را بی‌خار می‌یابم هنوز

شمارهٔ ۱۶۴ : چون کوتهست دستم از آن گیسوی دراز

شمارهٔ ۱۶۵ : بستیم دل در آن سر زلف دراز باز

شمارهٔ ۱۶۶ : کجا بود من مدهوش را حضور نماز

شمارهٔ ۱۶۷ : نه مرا بر سر کوی تو بجز سایه جلیس

شمارهٔ ۱۶۸ : ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ای نفس

شمارهٔ ۱۶۹ : رخت شمع شبستان می نهندش

شمارهٔ ۱۷۰ : آه از آن یار که نبود خبر از یارانش

شمارهٔ ۱۷۱ : رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش

شمارهٔ ۱۷۲ : ای دل مکن انکار و از این کار میندیش

شمارهٔ ۱۷۳ : پرده ی از رخ بفکن ای خود پرده ی رخسار خویش

شمارهٔ ۱۷۴ : بشهریار بگوئید حال این درویش

شمارهٔ ۱۷۵ : به سوز سینه رسند اهل دل به ذوق سماع

شمارهٔ ۱۷۶ : بیار باده که وقت گلست و موسم باغ

شمارهٔ ۱۷۷ : چون آتش خور شعله زد از شیشه ی شفاف

شمارهٔ ۱۷۸ : شمیم باغ بهشتست یا نسیم عراق

شمارهٔ ۱۷۹ : ای سرو خرامنده ی بستان حقایق

شمارهٔ ۱۸۰ : ای کرده تیره شب را بر آفتاب منزل

شمارهٔ ۱۸۱ : مرا که راه نماید کنون بخانه ی دل

شمارهٔ ۱۸۲ : باغبان گو برو مپیما کز گل

شمارهٔ ۱۸۳ : یا مُسرع الشمال اذا تَحصل الوصول

شمارهٔ ۱۸۴ : مقاربت نشود مرتفع ببعد منازل

شمارهٔ ۱۸۵ : مرا که نیست بخاک درت امید وصول

شمارهٔ ۱۸۶ : شب رحیل ز افغان خستگان مراحل

شمارهٔ ۱۸۷ : هرگه که ز خرگه بچمن بار دهد گل

شمارهٔ ۱۸۸ : چون ما بکفر زلف تو اقرار کرده ایم

شمارهٔ ۱۸۹ : ز روی خوب تو گفتم که پرده برفکنم

شمارهٔ ۱۹۰ : ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غم

شمارهٔ ۱۹۱ : روزگاری روی در روی نگاری داشتم

شمارهٔ ۱۹۲ : در جهان وقف حریم حرم او کردیم

شمارهٔ ۱۹۳ : من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم

شمارهٔ ۱۹۴ : مردیم در خمار و شرابی نیافتیم

شمارهٔ ۱۹۵ : من بیدل نگر از صحبت جانان محروم

شمارهٔ ۱۹۶ : داریم دلی پر غم و غمخوار نداریم

شمارهٔ ۱۹۷ : تا چند بشادی می غمهای تو نوشم

شمارهٔ ۱۹۸ : بلبلان که رساند نسیم باغ ارم

شمارهٔ ۱۹۹ : چو بر کشی علم قربت از حریم حرم

شمارهٔ ۲۰۰ : اکنون که از بهشت نشان می دهد نسیم

شمارهٔ ۲۰۱ : کشتی ما کو که ما زورق در آب افکنده ایم

شمارهٔ ۲۰۲ : با لعل او ز جوهر جان در گذشته ایم

شمارهٔ ۲۰۳ : ایدل ار خواهی بدولتخانه ی جانت برم

شمارهٔ ۲۰۴ : ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کرده ایم

شمارهٔ ۲۰۵ : ای تنم کرده ز غم موئی و در مو زده خم

شمارهٔ ۲۰۶ : آن ماه پری رخ را در خانه نمی بینم

شمارهٔ ۲۰۷ : مدام آن نرگس سرمست را در خواب می بینم

شمارهٔ ۲۰۸ : گلی به رنگ تو در بوستان نمی‌بینم

شمارهٔ ۲۰۹ : نشان دل بی نشان از که جویم

شمارهٔ ۲۱۰ : صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم

شمارهٔ ۲۱۱ : اشکست که می گردد در کوی تو همرازم

شمارهٔ ۲۱۲ : ما زرخ کار خویش پرده برانداختیم

شمارهٔ ۲۱۳ : ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم

شمارهٔ ۲۱۴ : گرچه من آب رخ از خاک درت یافته ام

شمارهٔ ۲۱۵ : خیز تا باده در پیاله کنیم

شمارهٔ ۲۱۶ : حکایت رخت از آفتاب می شنوم

شمارهٔ ۲۱۷ : مدتی شد که درین شهر گرفتار توایم

شمارهٔ ۲۱۸ : گر نگویم دوستی از دوستانت بوده ام

شمارهٔ ۲۱۹ : ما دلی ایثار او کردیم و جانی یافتیم

شمارهٔ ۲۲۰ : آنک لعلش عین آب زندگانی یافتیم

شمارهٔ ۲۲۱ : بیا که هندوی گیسوی دلستان تو باشم

شمارهٔ ۲۲۲ : ای لاله برگ خوش نظرت گلستان چشم

شمارهٔ ۲۲۳ : بگذائی بسر کوی شما آمده ایم

شمارهٔ ۲۲۴ : خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم

شمارهٔ ۲۲۵ : نسیم زلف تو از نوبهار می شنوم

شمارهٔ ۲۲۶ : حَنّ فی روض الهوی قلبی کما ناح الحِمام

شمارهٔ ۲۲۷ : کیست که گوید ببارگاه سلاطین

شمارهٔ ۲۲۸ : تحیتی چو هوای ریاض خلد برین

شمارهٔ ۲۲۹ : تا چند دم از گل زنی ای باد بهاران

شمارهٔ ۲۳۰ : ای باد سحرگاهی زینجا گذری کن

شمارهٔ ۲۳۱ : خوشا صبح و صبوحی با هُمالان

شمارهٔ ۲۳۲ : دوش چون از لعل میگون تو می گفتم سخن

شمارهٔ ۲۳۳ : امشب ای یار قصد خواب مکن

شمارهٔ ۲۳۴ : خیز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بین

شمارهٔ ۲۳۵ : چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان

شمارهٔ ۲۳۶ : ترا که گفت که قصد دل شکسته ی ما کن

شمارهٔ ۲۳۷ : نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین

شمارهٔ ۲۳۸ : ای صبا احوال دل با آن صنم تقریر کن

شمارهٔ ۲۳۹ : بمن رسید نوید وصال دلداران

شمارهٔ ۲۴۰ : هر کس که برگرفت دل از جان چنانک من

شمارهٔ ۲۴۱ : سخن عشق نشاید بر هر کس گفتن

شمارهٔ ۲۴۲ : هر که شد با ساکنان عالم علوی قرین

شمارهٔ ۲۴۳ : بسی خون جگر دارد سر زلف تو در گردن

شمارهٔ ۲۴۴ : بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمن

شمارهٔ ۲۴۵ : وقت صبوح شد بشبستان شتاب کن

شمارهٔ ۲۴۶ : ای چشم تو چشم بند مستان

شمارهٔ ۲۴۷ : ای صبا حال جگر گوشه ی ما چیست بگو

شمارهٔ ۲۴۸ : که بر ز سرو روان تو خورد راست بگو

شمارهٔ ۲۴۹ : برو ای باد بدان سوی که من دانم و تو

شمارهٔ ۲۵۰ : ای چراغ دیده ی جان روی تو

شمارهٔ ۲۵۱ : نفحه ی گلشن عشق از نفس ما بشنو

شمارهٔ ۲۵۲ : ای شب قدر بیدلان طره ی دلربای تو

شمارهٔ ۲۵۳ : بآفتاب جهانتاب سایه پرور تو

شمارهٔ ۲۵۴ : ایکه چو موی شد تنم در هوس میان تو

شمارهٔ ۲۵۵ : آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه

شمارهٔ ۲۵۶ : خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته

شمارهٔ ۲۵۷ : ای پسر دامن اهل قدم از دست مده

شمارهٔ ۲۵۸ : ای دلم جان و جهان در راه جانان باخته

شمارهٔ ۲۵۹ : ترک من هر لحظه گیرد با من از سر خرخشه

شمارهٔ ۲۶۰ : ای سنبل تازه دسته بسته

شمارهٔ ۲۶۱ : پری رخا منه از دست یکزمان شیشه

شمارهٔ ۲۶۲ : تخت خیری بین دگر بر تخته ی خارا زده

شمارهٔ ۲۶۳ : مه بی مهر من ز شعر سیاه

شمارهٔ ۲۶۴ : چون سنبلت که دید سیاهی سرآمده

شمارهٔ ۲۶۵ : آن ترک بلغاری نگر با چشم خونخوار آمده

شمارهٔ ۲۶۶ : ای حبش برچین و چین در زنگبار انداخته

شمارهٔ ۲۶۷ : از لب شیرین چون شکّر نبات آورده‌ای

شمارهٔ ۲۶۸ : دیشب ای باد صبا گویی که جایی بوده‌ای

شمارهٔ ۲۶۹ : دوش پیری یافتم در گوشه ی میخانه ئی

شمارهٔ ۲۷۰ : ایکه گوئی کز چه رو سرگشته می گردی چو گوی

شمارهٔ ۲۷۱ : ای دل اگر دیو نئی ملک سلیمان چکنی

شمارهٔ ۲۷۲ : مستی ز چشم دلکش میگون یار جوی

شمارهٔ ۲۷۳ : میا در قلب ای دل که بازی نیست جانبازی

شمارهٔ ۲۷۴ : سحر چون باد عیسی دم کند با روح دمسازی

شمارهٔ ۲۷۵ : ای از حیای لعل لبت آب گشته می

شمارهٔ ۲۷۶ : آب رخ ما بری و باد شماری

شمارهٔ ۲۷۷ : چه جرم رفت که رفتی و ترک ما کردی

شمارهٔ ۲۷۸ : نه عهد کرده‌ای آخر که قصد ما نکنی

شمارهٔ ۲۷۹ : ای پیک عاشقان اگر از حالم آگهی

شمارهٔ ۲۸۰ : پرواز کن ای مرغ و بگلزار فرود آی

شمارهٔ ۲۸۱ : مهر سلمی ورزی و دعوی سلمانی کنی

شمارهٔ ۲۸۲ : ای روضه ی رضوان ز سر کوی تو بابی

شمارهٔ ۲۸۳ : زهی اشکم ز شوق لعل میگون تو عنّابی

شمارهٔ ۲۸۴ : گل سوری دگر بجلوه گری

شمارهٔ ۲۸۵ : ای نفس مشک بیز باد بهاری

شمارهٔ ۲۸۶ : باز، هرچند که در دستِ شَهان دارد جای

شمارهٔ ۲۸۷ : یاد باد آنک دلم را مدد جان بودی

شمارهٔ ۲۸۸ : در باز جان گر آرزوی جان طلب کنی

شمارهٔ ۲۸۹ : دوش برطرف چمن گلبانک می زد بلبلی

شمارهٔ ۲۹۰ : خوشا وقتی که از بستانسرائی

شمارهٔ ۲۹۱ : راه بی پایان عشقت را نیابم منزلی

شمارهٔ ۲۹۲ : جان پرورم گهی که تو جانان من شوی

شمارهٔ ۲۹۳ : خوشا شراب محبت ز ساغر ازلی

شمارهٔ ۲۹۴ : تو چون قربان نمی گردی کجا همکیش ما باشی

شمارهٔ ۲۹۵ : تشنه‌ام تا به کی آخر بده آبی ساقی

شمارهٔ ۲۹۶ : زُر أرض دار سُعدی یا بارق الغوادی

شمارهٔ ۲۹۷ : یا ملولاً عن سلامی أنت فی الدنیا مرا می

شمارهٔ ۲۹۸ : یا من الیک میلی قف ساعة قبیلی

شمارهٔ ۲۹۹ : یا من قریرة مقلتی لقیاک غایة منیتی