شمارهٔ ۳۹

هوش مصنوعی: ما به قدری در تصوّر خود از تو شگفت‌زده‌ایم که نمی‌توانیم آن را به خوبی با کلمات بیان کنیم.

هوش مصنوعی: نیاز ما تویی، زیرا که از دوستی نمی‌توان چیزی بیشتر از دوستی خواست.

هوش مصنوعی: ماه تا زمانی که آفتاب را دید، تاثیر محبت تو را در چهره‌اش مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: نحوه صحبت کردن شراب با لب‌های تو، و توصیف این زیبایی با دست و خط خوش تو، همه نشان می‌دهند که این زیبایی وصف ناشدنی است.

هوش مصنوعی: در باغ، صدای ذکر و دعا به گوش می‌رسید و قامت زیبای تو به خوبی نمایان بود، گویی که می‌گفتی این زیبایی مختص ماست.

هوش مصنوعی: سرو آزاد به نشانه زیبایی و تناسب، در برابر حضور تو به راست‌ترین شکل ممکن ایستاده است، مانند بندگانی که با ادب و احترام در حضور خویش قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: او مانند کسی است که به‌راستی آزاد شده و به همین دلیل دستش به‌قدری بلند است که در آسمان‌ها می‌درخشد.

هوش مصنوعی: دلتنگی و ناراحتی را کنار بگذار و لحظه‌ای آرام بگیر، چون روز قیامت به خاطر بزرگی و اهمیت تو به پا خواسته است.

هوش مصنوعی: هر کسی را که ببینی، به‌خاطر اینکه او نشانه‌ای از زندگی و روح را دارد، باید بدانیم که در واقع روح او همچون داستان عاشقانه‌ای است که می‌توان تقدیم کرد.

هوش مصنوعی: از نسیم صبحگاهی بویی را حس می‌کنم که مثل عطری روح‌افزا است، شاید هم این نسیم خاصیت عیسی را دارد.

هوش مصنوعی: زندگی خواجو گذشت و این موضوع طبیعی است، چرا که بدون دوست، زندگی همچون بادی بی‌محتواست.