شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: خسرو گل‌نشان (شاه) دیگر به مانند سکندر، دوباره بلبل باغ را پیدا کرده است که همچون طاووسی زیباست.

هوش مصنوعی: پرندهٔ زیبا و خوش رنگ، آسمان را به خاطر دشت، از باغ بهشت زیباتر می‌داند.

هوش مصنوعی: عاشقان می، جامی در دست دارند که شاید حاوی شراب از گل نرگس باشد و خود در نشئه و مستی غرق شده‌اند. آنها دارای ظرف‌هایی از نقره و طلا هستند که نشان‌دهنده زیبایی و ارزش وجودشان است.

هوش مصنوعی: نسیم خوشبو و معطری که از سرزمین‌های خوش‌عطر می‌وزد، به انسان روحی تازه و شاداب می‌بخشد، همچنان که نفحات عیسی پیامبر که جان را زنده می‌سازد.

هوش مصنوعی: خضر، مردی با لباس سبز و از نسل علی (ع) است که به او سپهر می‌گویند. او روی فرش قرمز رنگی که از گل‌های شقایق بافته شده، نشسته و به گلی زیبا تکیه کرده است.

هوش مصنوعی: اهل دل مانند فریدون، به غنچه‌ای که به آن عشق می‌ورزند، تاج و اعتبار می‌دهند، همچنان که در گذشته جمشید بر سر افسران خود می‌گذاشت. در حقیقت، آن غنچه نشانه‌ی زیبایی و ارزش است که باید تحت حمایت و احترام قرار گیرد.

هوش مصنوعی: در این دنیا، زمین به زیبایی آسمان تبدیل شده و در باغ و گلزارش، مرغ عشق به نام رامین و گلی به نام ویس، محبوبانی را یافته‌اند.

هوش مصنوعی: مؤبد زرد، در گلستان، آنکه نامش خیری است، از شکوفه‌ای در آسمان به ستاره‌ای پرنور رسیده است.

هوش مصنوعی: در باغ، هر که مانند من شاد و گیج است، با چنگی از طلا در دست، در جستجوی زیبایی و سرسبزی به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: وقتی که خواجو به خاطر حالت مستی، دل و ایمانش را به باد داده است، احساس می‌کند که باده‌ای که جان‌بخش است را با تمام وجودش برابر می‌بیند.

هوش مصنوعی: باغ پر از رنگ و صدا شده است، به اندازه‌ای که به نظر می‌رسد مانند جشن و سروری باشکوه است. در اینجا، شادابی و زیبایی طبیعت به حدی است که می‌توان آن را با جشنی بزرگ و مجلل مقایسه کرد.