شمارهٔ ۲۱۱

هوش مصنوعی: اشکم به خاطر تو به راه می‌افتد و آرام آرام به عشق تو نزدیک می‌شوم.

هوش مصنوعی: موهای پیچیده و زیبای او، مانند حلقه‌ای است که دور سر رندان گردش می‌کند و با یک نگاه پرشور، حالت مستی را در من به وجود آورد. غمزه و ناز او، به مانند تیری است که دلم را هدف قرار داده و مرا به حالتی از شگفتی و سرمستی واداشته است.

هوش مصنوعی: اگر انسان کمی صبر کند، دیگر مشکلی در کارش پیش نمی‌آید. و اگر چشمانش را ببندد و لبش را محکم نگه دارد، راز او فاش نخواهد شد.

هوش مصنوعی: به من جامی بده ای ساقی تا چهره‌ام را نورانی و شاداب کنم. ساز بزن ای نوازنده تا بتوانم از قید و بند لباس خود رها شوم.

هوش مصنوعی: من در دستان تو مانند نی ناله می‌کنم و غمگین هستم، و بر اثر وجود تو مانند عود می‌سوزم و آهنگ می‌سازم.

هوش مصنوعی: هرچند من تحت ضربات ناپایداری قرار دارم، اما روزی خواهد رسید که مانند تارهایی که به صدا در می‌آیند، من هم به آرامش می‌رسم و صدایی دلنشین را به زیبایی درآورم.

هوش مصنوعی: هر زمانی که تو به سوی راهی می‌روی، جانم را در عشق و احترامت نثار می‌کنم و وقتی برگردی، سرم را به نشانه‌ی ادب و احترام در پای تو می‌گذارم.

هوش مصنوعی: وقتی با تو صحبت نمی‌کنم، نمی‌توانم آتش عشق در دلم را خاموش کنم، زیرا این آتش از عشق توست و نمی‌توانم از آن فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: در صومعه و کنار خواجو برای چه مدت باید در قید و بند بمانم؟ شاید روزی به میکده پرواز کنم و آزادانه زندگی کنم.