شمارهٔ ۲۳۱

هوش مصنوعی: چه زیباست صبحی خوش و شاداب که در آن با نگاهی به چهره‌ی خوشبخت و خوش‌طالع، از زیبایی‌های زندگی لذت ببریم.

هوش مصنوعی: خداوند، به من صبری زیبا عطا کن که بتوانم تحمل کنم زیبایی‌های معشوقان.

هوش مصنوعی: این خیال به سرم زده که مانند یک درویش که از دریا دور است، به سوی زیبایی‌ها برگردم.

هوش مصنوعی: دل من همچون گیسوی او که دور کمرش پیچیده شده، در حالتی پر احساس و سرشار از هیجان است. مثل یک شکارچی وحشی که در دامن کوهستان به دنبال شکار می‌گردد.

گاهی که از کازرون می‌روم، کوهِ نالان، از فغانم می‌نالد. («کوه نالان» نام کوهی است بین راه کازرون و شیراز)

هوش مصنوعی: چرا غریبان باید از نگاه ناتوان من، نقص و کاستی صاحب کمالات را ببینند؟

خطاست که چشم ترک‌تازِ تو، دل مردم را یکباره به تاراج ببرد.

مگر آشفتگی زلف تو از آن است که آشفتگان بی‌قرارش هستند؟

چنان مرغ دلم در دامت افتاده است که [گویی] کبک دری در چنگال دال (=عقاب) گرفتار شده باشد!

کی عقاب تیز پرواز به خاطر هر باز، از شکار خسته بالان برمی‌گردد؟ (عقاب تیز پرواز به خاطر هر باز، از شکار خسته بالان برنمی‌گردد!)

هوش مصنوعی: خواجو غزل‌هایی می‌سراید که مانند غزالی هستند، آیا این غزل‌ها بر دل‌افزای چشمان غزال‌ها تاثیر می‌گذارد؟