شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: چه زیباست گیسوی حور که به مانند طنابی از پرده‌ی تو آویزان است و مانند تختی، توجه درگاه سرورت را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی از رسیدن به مقصد و آرامش اشاره دارد. گویا گوینده از جایی که مملو از سردرگمی و مشکلات است، به جایی امن و آرام می‌نویسد. او از وجود موانع و شیطنت‌ها در راه رسیدن به این منزل سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که در این مسیر، هیچ خبری از شر و بدی نیست. قرار است که به جایی برسد که در آنجا آرامش و امنیت برقرار باشد.

هوش مصنوعی: علم چگونه می‌تواند بر عالم قدس اثر بگذارد، اگر تو از این دنیای پر از خودخواهی و غرور، زحمات و تلاش‌های خود را بیرون نکشی؟

هوش مصنوعی: این دنیا و زندگی ما موقتی و قرضی است، بنابراین نباید به آن مغرور شویم یا خود را در آن غرق کنیم.

هوش مصنوعی: اگر به باغ نگاه کنی و راهی را نگیری، صدای پرنده طور هرگز به گوش تو نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: ببین چگونه سلطنت سلیمان با وجودی که فرمانروایی بر جانوران و پرندگان داشت، به نابودی رفت.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در برابر تأثیر ستاره‌ها و سرنوشت خود ایمن نیست، وقتی که تصمیمات و افکار او تحت تأثیر قوانین و سرنوشت قرار دارد.

هوش مصنوعی: به خودت حرص نزن، چرا که فرمانروای مرگ مانند یک سوارکار ماهر است که با تیرهای وصله‌دار، از ابروهای فغفور (شاید اشاره به زیبایی و فریبندگی) به هدف می‌زند.

هوش مصنوعی: من به خاطر ارادت و وفاداری به انسان‌های بزرگ و با اراده، خود را خدمتگزار می‌دانم؛ افرادی که در وقت بخشش به شکرگزاری می‌پردازند و در زمان سختی و دشواری صبوری می‌کنند.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است کسی که تحت پوشش و حمایت خداوند قرار دارد، از غرور و تظاهر دچار مستی شود؟