شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: می‌گویند که ساقی‌ها آب را در جام‌های سرخ و شیرین سرو می‌کنند و معشوقه‌ها با نگاه جادویی‌اش، خواب را از چشم من می‌برند.

هوش مصنوعی: گاهی مرا از محل عبادت به سمت دیر می‌برند و گاهی به سوی معراج بر فراز مسجد الاقصی هدایت می‌کنند.

هوش مصنوعی: ساکنان کعبه در هر لحظه به دنبال من هستند و از مکان‌های عبادت مسیحیان به گوشه‌نشینی می‌روند.

هوش مصنوعی: در روز و شب، به مانند خاشاکی که در معبد مغان است، به حالت مستی و بی‌خودی بر دوش می‌آورند و انتقال می‌دهند.

هوش مصنوعی: اگر زنجیرم را از موهای در هم پیچیده‌ات باز کنی، افرادی که عاقل به نظر می‌رسند، به دیوانگانی که بی‌سر و پا هستند، حسرت می‌برند.

هوش مصنوعی: عطر مشک نشان دهنده غم و اندوه است، اما آیا در شب‌هایی که شوریدگان به دنبال دلشان هستند، می‌توانند با گیسوانی خوشبو و معطر مسیر را بیابند؟

هوش مصنوعی: اگر در بهشت یا دوزخ، عاشقانی که در عشق سرگردانند را در روز قیامت از قبرهایشان آشفته و شیدا بیرون ببرند.

هوش مصنوعی: مردان دیوانه‌ای که با باد به سمت آتش می‌روند، از شراب و آب در برابر یاقوت تو، آب ساغرهای شراب را می‌برند.

هوش مصنوعی: هر شب، نویسندگان با دقت بر روی برگه‌های خود خط سبز تو را می‌نویسند و از نوشته‌های تو درباره عشق و آرزوها نسخه‌ای تهیه می‌کنند.

هوش مصنوعی: در فضایی که سرشار از زیبایی و محبت است، هر لحظه از چشمان من مانند مروارید و لؤلؤ به سمت درخواست‌کنندگان محبت می‌بارد.

هوش مصنوعی: مردم زمین با گریه‌های ما بر دریا می‌خندند و آب صاف و روشنی پیوسته از چشمان ما سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی خواجو از زیبایی چهره‌ات صحبت می‌کند، مانند فردوسیان است که به خاطر زیبایی داستان‌هایشان، جواهرات را به دارایی حوری‌ها می‌آورند.