خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

مجیرالدین بیلقانی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : دلبند سمنبرست گلرفتارا

شمارهٔ ۲ : تا سایه فگند سرو آزاد بر آب

شمارهٔ ۳ : آن دل که همیشه در طرب داشت شتاب

شمارهٔ ۴ : اکنون که شد از دست من . . .

شمارهٔ ۵ : مه مژده دهد به عمر جاوید امشب

شمارهٔ ۶ : در بزم تو گل با می سوری در ساخت

شمارهٔ ۷ : مرا اندیشه ات خون در جگر سوخت

شمارهٔ ۸ : گل صبحدم از باد برآشفت و بریخت

شمارهٔ ۹ : دوش از چشمم سرشگ خون افزون ریخت

شمارهٔ ۱۰ : ساقی ز صراحی می گلگون می ریخت

شمارهٔ ۱۱ : کار دو جهان از دو محمد شد راست

شمارهٔ ۱۲ : ای دل بنشین که یار بر خواهد خاست

شمارهٔ ۱۳ : بر من ز فراقت ار چه بیدادیهاست

شمارهٔ ۱۴ : تن در غم تو همچو زه از کاستی است

شمارهٔ ۱۵ : شاها! تویی آنکه آسمان پایه تست

شمارهٔ ۱۶ : زین بیش مکن ریش که شد کارت سست

شمارهٔ ۱۷ : دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جست

شمارهٔ ۱۸ : هر کو دل و جان به خدمتت پروردست

شمارهٔ ۱۹ : تا دل به کف تو رایگان افتادست

شمارهٔ ۲۰ : زان پیش که دل داد جوانی دادست

شمارهٔ ۲۱ : امشب بر من زمانه شاد آوردست

شمارهٔ ۲۲ : از باده درد ناز ساقی بترست

شمارهٔ ۲۳ : چون دید بتم که کار من بر خطرست

شمارهٔ ۲۴ : هر کو ز ملوک عصر بیگانه نشست

شمارهٔ ۲۵ : شبها که من از وصل تو بودم سرمست

شمارهٔ ۲۶ : زان طیره نیم کان بت آزار پرست

شمارهٔ ۲۷ : درد توام ای عهد شکن در جانست

شمارهٔ ۲۸ : در کوی غم تو صبر بی فرمانست

شمارهٔ ۲۹ : شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوست

شمارهٔ ۳۰ : عهدیست که جام می ندیدم بر دست

شمارهٔ ۳۱ : زان روز که چشم من به رویت نگریست

شمارهٔ ۳۲ : ای دیده نگویی که ترا با دل چیست

شمارهٔ ۳۳ : ای موی سپید هیچ آزرمت نیست؟

شمارهٔ ۳۴ : چون در دل من تویی دروغم خوش نیست

شمارهٔ ۳۵ : چون دلم که زلف یارم خم داشت

شمارهٔ ۳۶ : هر زخم جفایی که فلک پنهان داشت

شمارهٔ ۳۷ : با من غمت ای فقاعی حور سرشت

شمارهٔ ۳۸ : دل در غم تو نقش امان جست و نیافت

شمارهٔ ۳۹ : بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفت

شمارهٔ ۴۰ : آنرا که بد امید وصال از چشمت

شمارهٔ ۴۱ : دل بر سر کوی تست سرمست غمت

شمارهٔ ۴۲ : ای کم زده خورشید فلک از رایت

شمارهٔ ۴۳ : گندانی را کز آفتابه ش نم زاد

شمارهٔ ۴۴ : پیروزه آسمان نگینم زیبد

شمارهٔ ۴۵ : با من چو شبی به وصل در پیوندد

شمارهٔ ۴۶ : گر یار به خون تو کمر در بندد

شمارهٔ ۴۷ : گندانی را که گند بدعت دارد

شمارهٔ ۴۸ : دهر ار چه غم نامتناهی دارد

شمارهٔ ۴۹ : گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد

شمارهٔ ۵۰ : از روی خرد شعر ترا ای سره مرد

شمارهٔ ۵۱ : دل گر سوی لهو و ناز کم می یازد

شمارهٔ ۵۲ : چون طبع تو با یار جفا می ورزد

شمارهٔ ۵۳ : چون لشکر عارضه به بد رای تو زد

شمارهٔ ۵۴ : دریاب دلی را که به داغت سوزد

شمارهٔ ۵۵ : هر دم به تو خصمی دگرم برخیزد

شمارهٔ ۵۶ : گفتم ز سپاهان مدد جان خیزد

شمارهٔ ۵۷ : بر عمر دراز شه علامت باشد

شمارهٔ ۵۸ : شکرست که جان لطف بر جای بماند

شمارهٔ ۵۹ : با من ز تو یادگار جز درد نماند

شمارهٔ ۶۰ : از لشکر صبرم علمی بیش نماند

شمارهٔ ۶۱ : دل با تو برفت هیچ منزل که نماند

شمارهٔ ۶۲ : ای دوست مخور خون غم اندوزی چند

شمارهٔ ۶۳ : با چشم چگونه اشگ دارد پیوند؟

شمارهٔ ۶۴ : بیش از مه رخسار تو پرتو نخرند

شمارهٔ ۶۵ : دست تو به جود طعنه در میخ زند

شمارهٔ ۶۶ : یارم سر سرو سایه ور می شکند

شمارهٔ ۶۷ : بر تیغ تو شاه روم سر عرضه کند

شمارهٔ ۶۸ : در کوی توام سینه پر سوز افگند

شمارهٔ ۶۹ : بر درگه وصل یار سرهنگانند

شمارهٔ ۷۰ : هر کو شرف خدمت تو بگزیند

شمارهٔ ۷۱ : لعل لبت ار به بوسه سرکش نبود

شمارهٔ ۷۲ : مگذار که سودم به زیان در برود

شمارهٔ ۷۳ : دوش ار چه دلم ز درد هجران پر بود

شمارهٔ ۷۴ : ابر آمد کز جود سرافراز شود

شمارهٔ ۷۵ : تن کیست که با وصل تو دمساز شود

شمارهٔ ۷۶ : یارم چو گه خشم کم آزرم شود

شمارهٔ ۷۷ : هر کو به جهان غمخور زلف تو شود

شمارهٔ ۷۸ : وقت است که حسن تو وبال تو شود

شمارهٔ ۷۹ : دل گرچه همه ساله جمالت خواهد

شمارهٔ ۸۰ : بلبل به سحر دو دیده پر خون آید

شمارهٔ ۸۱ : دوران فلک چون تو شهی ننماید

شمارهٔ ۸۲ : بنمای رخ ار کام منت می باید

شمارهٔ ۸۳ : خورشید رخت شبی که وصل آراید

شمارهٔ ۸۴ : ای صبر نگفتی چو غمی پیش آید

شمارهٔ ۸۵ : چون حق مروت و کرم نگزارید

شمارهٔ ۸۶ : چون کار من از شهاب بر چرخ رسید

شمارهٔ ۸۷ : برخاست دلم تا دگری بگزیند

شمارهٔ ۸۸ : آن دل که ز غم خون شد اگر به بیند

شمارهٔ ۸۹ : یاد تو چو جان در دل من بنشیند

شمارهٔ ۹۰ : ای دل طمع از جفاپرستی بردار

شمارهٔ ۹۱ : جانم به سر زلف مشوش بگذار

شمارهٔ ۹۲ : ای از غم هجران تو ای طرفه نگار

شمارهٔ ۹۳ : یارم سخن عشوه نهاد اندر بار

شمارهٔ ۹۴ : یک تیر جفا نماند کان زیبا یار

شمارهٔ ۹۵ : با من چو گل ار شبی بپیوندد یار

شمارهٔ ۹۶ : ای دل ز ره دراز می آید یار

شمارهٔ ۹۷ : گر دیده بدی روی ترا یوسف مصر

شمارهٔ ۹۸ : من دوش به یار گفتم ای تنگ شکر

شمارهٔ ۹۹ : چون لطف سماع هست جامی کم گیر

شمارهٔ ۱۰۰ : با یار جفا جوی پس از هجر دراز

شمارهٔ ۱۰۱ : بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل

شمارهٔ ۱۰۲ : یک دست به مصحف و دگر دست به جام

شمارهٔ ۱۰۳ : دی از می عشق مست برخاسته ام

شمارهٔ ۱۰۴ : ای چرخ به زیر پای تو پست شدم

شمارهٔ ۱۰۵ : گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟

شمارهٔ ۱۰۶ : گفتم که به مهر یار دل بسپردم

شمارهٔ ۱۰۷ : گفتم ز دم سرد رهان یک بارم

شمارهٔ ۱۰۸ : چون عود اگر چه تن بلاکش دارم

شمارهٔ ۱۰۹ : از چشم خود ابر را خجل می دارم

شمارهٔ ۱۱۰ : دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرم

شمارهٔ ۱۱۱ : تا کی غم وصل تو پر آوازه خورم

شمارهٔ ۱۱۲ : چون در شب هجر تو فرو شد روزم

شمارهٔ ۱۱۳ : گفتم به مراعات دل و تن برسم

شمارهٔ ۱۱۴ : تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟

شمارهٔ ۱۱۵ : ماییم درین زمانه سر دفتر غم

شمارهٔ ۱۱۶ : جان خواست ز من دوش بت دلگسلم

شمارهٔ ۱۱۷ : پیوسته ز روزگار دشمن کامم

شمارهٔ ۱۱۸ : روزی که سراپرده بر افلاک زنم

شمارهٔ ۱۱۹ : در شیوه عشق بیش ازین کم نزنم

شمارهٔ ۱۲۰ : با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟

شمارهٔ ۱۲۱ : چندانکه به کار خود فرو می بینم

شمارهٔ ۱۲۲ : هر عذر که با یار بداندیش نهم

شمارهٔ ۱۲۳ : چون غنچه اگر بند دهان بگشایم

شمارهٔ ۱۲۴ : گر معتکف در وثاق تو نیم

شمارهٔ ۱۲۵ : ای دیده اقبال به رویت نگران

شمارهٔ ۱۲۶ : مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشان

شمارهٔ ۱۲۷ : زان زر هوسی که خیزد از کان سخن

شمارهٔ ۱۲۸ : آن عاقل دوست همچو ابله دشمن

شمارهٔ ۱۲۹ : تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!

شمارهٔ ۱۳۰ : صد طعنه ز هر گدای می خوردم من

شمارهٔ ۱۳۱ : آساید اگر شوی تو همخوابه من

شمارهٔ ۱۳۲ : کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!

شمارهٔ ۱۳۳ : ای گشته زیان مملکت سود از تو!

شمارهٔ ۱۳۴ : هر تخم که کاشتم نیامد به درو

شمارهٔ ۱۳۵ : چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو

شمارهٔ ۱۳۶ : وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟

شمارهٔ ۱۳۷ : ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای

شمارهٔ ۱۳۸ : ای برده دلم به صد هزار استادی!

شمارهٔ ۱۳۹ : صد عشوه نغز و دلستان آوردی

شمارهٔ ۱۴۰ : با دل گفتم چو دلبری بگزیدی

شمارهٔ ۱۴۱ : ای موی سپید! اگر شبی با یاری

شمارهٔ ۱۴۲ : ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی

شمارهٔ ۱۴۳ : زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی

شمارهٔ ۱۴۴ : هر شب صنما! که رای زی خنده کنی

شمارهٔ ۱۴۵ : یک دم به وصال با رهی ناسایی

شمارهٔ ۱۴۶ : آنکس که به چهره بوستانیست تویی

شمارهٔ ۱۴۷ : در معرکه شیر آتش انگیز تویی

شمارهٔ ۱۴۸ : دل گفت مرا که آن بت از دلجویی

شمارهٔ ۱۴۹ : ای غم! تو فراق من گزینی گویی